Σε τρεις μήνες παντρεύομαι με τον αρραβωνιαστικό μου Νίκο.

Ε, Άννα και εγώ, ο Μανώλης, ще παντρευτούμε σε τρεις μήνες.
Η δική μου οικογένεια πάντα έκανε απλές γαμήλιες γιορτές μια τελετή, φαγητό, μουσική, χορός και καλή παρέα, τίποτα παραπάνω.
Αλλά η οικογένεια του Μανώλη έχει μια ιδιόμορφη παράδοση: στη δεξίωση, η νύφη πρέπει να σηκώσει το ποτήρι και να κάνει ένα τοστ για να ευχαριστήσει τους γονείς του γαμπρού και να τους προσφέρει ένα συμβολικό δώρο «επειδή την υποδέχτηκαν στην οικογένεια».
Μόνο η νύφη, όχι ο γαμπρός.
Όταν μου το είπε η πεθερά μου, νόμιζα πραγματικά ότι μου έκανε πλάκα!
Αλλά μου εξήγησε πως το κάνουν έτσι οι γυναίκες εκεί καιρό τώρα: η νύφη «ευχαριστεί» τους γονείς του γαμπρού που «της άνοιξαν την πόρτα της οικογένειας».
Στα αυτιά μου ακουγόταν σαν τεστ αποδοχής.
Πρότεινα να σηκώσουμε μαζί το ποτήρι, και να ευχαριστήσουμε και τις δύο οικογένειες.
Εκείνη χαμογέλασε, λίγο ειρωνικά, και είπε ότι αυτά είναι «μοντέρνα πράγματα».
Στην αρχή ο Μανώλης δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία.
Αλλά στο επόμενο οικογενειακό τραπέζι, ο πεθερός μου είπε ότι στη δική τους οικογένεια «οι παραδόσεις τηρούνται με σεβασμό».
Και η πεθερά μου πρόσθεσε πως «δεν θέλουν νύφη που τα αλλάζει όλα».
Η λέξη «θέλουν» με προβλημάτισε και ένιωσα λίγο σαν να υποβάλλω αίτηση για δουλειά όχι για γάμο.
Όταν γυρίσαμε σπίτι, μίλησα με τον Μανώλη.
Του είπα πως δεν αρνούμαι να ευχαριστήσω, αλλά δεν θα μου άρεσε να σκύβω το κεφάλι μόνο εγώ, ενώ εκείνος όχι.
Εκείνος είπε πως είναι απλώς μια κίνηση.
Τον ρώτησα γιατί δεν είναι αμοιβαία αυτή η κίνηση, και δεν ήξερε τι να μου απαντήσει.
Μου είπε πως απλά δεν θέλει εντάσεις με τους γονείς του.
Για αυτό προτείναμε να κάνουμε ένα κοινό τοστ και να δώσουμε συμβολικά δώρα και στους δύο γονείς.
Εγώ το βρήκα ακόμα πιο όμορφο.
Το προτείναμε και η πεθερά μου έγινε ξαφνικά πολύ σοβαρή.
Είπε πως έτσι «χάνεται η παράδοση».
Ο πεθερός σχολίασε πως αν ξεκινήσω έτσι, μετά θα θέλω να ελέγχω τα πάντα.
Εκεί κατάλαβα πως δεν μιλάμε για το τοστ, αλλά για τα όρια.
Για να μην ξεφύγει η κατάσταση, πρότεινα να το κάνουμε ιδιωτικά πριν τη γαμήλια τελετή.
Αρνήθηκε, θέλει να γίνει μπροστά σε όλους, «να φανεί ο σεβασμός δημόσια».
Εκεί ένιωσα πικρία.
Εγώ σέβομαι τους ανθρώπους, αλλά δεν θέλω ταπεινωτικές κινήσεις.
Ο Μανώλης με παρακάλεσε να το κάνω για την ηρεμία, επειδή έτσι έχουν συνηθίσει στο χωριό του πατέρα του.
Του απάντησα κάτι που δεν πίστευα ποτέ ότι θα πω πριν το γάμο:
Αν για να υπάρχει ειρήνη πρέπει μόνο εγώ να υποχωρώ δεν έχουμε ειρήνη, έχουμε έλεγχο.
Τώρα ο Μανώλης είναι και με μένα και με την οικογένειά του.
Η μαμά μου μου λέει να μην ξεκινήσω το γάμο με γκρίνια με τα πεθερικά.
Η κολλητή μου λέει πως αν υποχωρήσω τώρα, συνέχεια θα πρέπει να υποχωρώ και σε χειρότερα.
Οι δικοί του ήδη σχολιάζουν ότι δεν έχω σεβασμό και τους δυσκολεύω.
Εγώ τα βλέπω ξεκάθαρα.
Μπορώ να ευχαριστήσω, ναι.
Αλλά δεν δέχομαι κανόνες που ισχύουν μόνο για μένα, επειδή είμαι νύφη.
Για να είμαι ειλικρινής
δεν ξέρω αν κάνω λάθος που δεν δέχομαι να ακολουθήσω την παράδοση ακριβώς όπως τη θέλουν.