Σήμερα θέλω να μοιραστώ τη δική μου ιστορία. Έγινα μητέρα πολύ νέα από λάθος και χωρίς στήριξη. Τώρα η κόρη μου, η Ελεονώρα, είναι τριών ετών και, αν και δεν είναι εύκολο να βρεθούν ευκαιρίες, έμαθα να ξεπερνάω τις δυσκολίες. Υπάρχουν ημέρες που όλα μοιάζουν βαριά γιατί είμαι η μόνη που έχει την ευθύνη για το καλό της. Ο πατέρας της στάθηκε εντελώς ανεύθυνος.
Γράφω αυτά με το μυαλό γεμάτο σκέψεις και ανησυχίες, γιατί τελευταία όλα μοιάζουν πιο δύσκολα και δεν ξέρω πώς να συνεχίσω. Νιώθω συναισθηματικά εξαντλημένη. Καμιά φορά χάνω τη δύναμή μου, όμως έχω λόγο να προχωράω την κόρη μου. Θέλω να της δώσω την αγάπη που δεν πήρα από τους δικούς μου γονείς.
Ο πατέρας μου με εγκατέλειψε από τη γέννα. Η μητέρα μου, η Σταυρούλα, ποτέ δεν μου έδειξε στοργή τουλάχιστον όχι με τρόπο που να μείνει στη μνήμη μου. Πάντα έβαζε μπροστά τους συντρόφους της και τα παιδιά τους. Αν χρειαζόμουν ρούχα ή παπούτσια, έπρεπε να βρω μόνη μου τρόπο να τα αποκτήσω, γιατί να ζητήσω από εκείνη δεν ήταν επιλογή. Έλεγε πως δεν είχε χρήματα, αλλά όταν πλησίαζαν οι γιορτές των παιδιών του συντρόφου της, πάντα έβρισκε ευρώ για δώρα. Όταν πλησίαζαν τα δικά μου γενέθλια, συχνά ξεχνούσε εντελώς.
Έβλεπα να τους προσφέρει τα καλύτερα και εγώ σιωπούσα αν τολμούσα να μιλήσω, με έλεγαν αχάριστη. Θυμάμαι χαρακτηριστικά, τότε που τα σχολικά μου παπούτσια είχαν φθαρεί επειδή τα φορούσα για δεύτερη χρονιά. Τα επιδιόρθωνα κρυφά, να μη φανεί η ζημιά. Εκείνη το είδε αλλά δεν είπε τίποτα. Τρεις μέρες μετά, πήγε και αγόρασε καινούρια παπούτσια στην κόρη του συντρόφου της, επειδή δεν της άρεσαν τα παλιά.
Πέρασα πολλές νύχτες με δάκρυα αναρωτώμενη γιατί η μητέρα μου δεν ήθελε εμένα, αλλά αγαπούσε εκείνους. Μια μέρα κατάλαβα πως για εκείνη ήμουν βάρος κι έτσι αποφάσισα να φύγω από το σπίτι. Δεν την ένοιαξε. Ούτε με έψαξε. Συνέχισα μόνη μου, ήταν δύσκολα, με πολλές στερήσεις, αλλά δεν τα παράτησα.
Τέσσερα-πέντε χρόνια μετά άκουσα ότι ο σύντροφός της την παράτησε για μια μικρότερη γυναίκα και τα παιδιά του επέστρεψαν στη βιολογική τους μητέρα. Έμεινε πάλι μόνη της. Ένιωσα λύπη για εκείνη, αλλά δεν ήξερα τι να κάνω.
Καμιά φορά σκέφτομαι να τη βρω και να ρωτήσω πώς είναι. Μα φοβάμαι πως ακόμα θα με βλέπει όπως παλιά, με την ίδια απόρριψη. Ίσως είναι καλύτερα να μείνουμε έτσι αποξενωμένες, χωρίς να γνωρίζουμε τι συμβαίνει στη ζωή η μία της άλλης. Τι θα μου προτείνατε;Όμως κάθε βράδυ που πλένω τα μικρά χεράκια της Ελεονώρας πριν κοιμηθεί, σκέφτομαι πως έχω τη δύναμη να κάνω αυτό τον κύκλο να σταματήσει εδώ. Της τραγουδάω σιγανά, της χαϊδεύω τα μαλλιά, της υπόσχομαι χωρίς λόγια πως δεν θα νιώσει ποτέ μόνη κι αόρατη. Μπορεί να μην είχα κοντά μου ποτέ τη μητέρα μου, αλλά μέσα από το παιδί μου μαθαίνω ξανά πώς μοιάζει η αγάπη. Είναι δύσκολος δρόμος, αλλά πλέον δεν φοβάμαι να περπατήσω. Για πρώτη φορά, είμαι σίγουρη: το παρελθόν δεν θα καθορίσει το μέλλον μας. Εμείς οι δύο θα χτίσουμε τη δική μας ιστορία με γενναιότητα, τρυφερότητα και φως.
