Maria era ήδη 60 ετών. Είχε φτάσει πια η ώρα για σύνταξη, αλλά δεν βιαζόταν καθόλου. Εκείνη τη μέρα τελείωσε τη βάρδιά της, άλλαξε ρούχα και ξεκίνησε για το σπίτι της. Έβρεχε καταρρακτωδώς και δεν είχε μαζί της ομπρέλα. Τράβηξε την κουκούλα της πάνω από το κεφάλι και πήγε προς τη στάση του λεωφορείου. Ξαφνικά, άκουσε το κλάμα ενός μωρού ένα νεογέννητο λίγων ημερών ήταν ξαπλωμένο σε ένα παγκάκι.
Το πήρε απαλά στην αγκαλιά της και προσπάθησε να το ηρεμήσει. Ύστερα έτρεξε πάλι στο νοσοκομείο όπου δούλευε, γιατί το μωρό ήταν μούσκεμα. Φώναξε την παιδίατρο για να το εξετάσει. Είναι αγόρι. Πρέπει να είναι περίπου δεκαπέντε ημερών. Υγιέστατο μωρό είναι, δεν καταλαβαίνω πώς το άφησαν έτσι, είπε η γιατρός. «Ένα τέτοιο παιδί χρειάζεται αγάπη και φροντίδα.»
Η Μαρία αποφάσισε να παραμείνει στο νοσοκομείο για τη νυχτερινή βάρδια· έτσι κι αλλιώς, ύπνο δεν θα έβρισκε. Εκείνη την ώρα ήρθε και η αστυνομία για να δώσει κατάθεση. Η Μαρία δεν άφησε λεπτό το μωρό από την αγκαλιά της.
Δυο ώρες αργότερα, οι αστυνομικοί επέστρεψαν με ένα νεαρό ζευγάρι. Το κορίτσι έκλαιγε, ο νεαρός φαινόταν χλωμός.
Να το δούμε. Ίσως να είναι το δικό μας, είπε το κορίτσι με λυγμούς.
Έβαλαν τις ιατρικές τους ποδιές και πήγαν στα παιδικά. Μόλις το κορίτσι είδε τον γιο της, ξέσπασε σε δάκρυα. Τον αγκάλιαζε σφιχτά και δεν τον άφηνε λεπτό. Η Μαρία δεν καταλάβαινε τι είχε συμβεί. Τότε ένας αστυνομικός της εξήγησε:
Η Ειρήνη και ο Χρήστος ήταν κρυφά ζευγάρι γιατί οι οικογένειές τους διαφωνούσαν. Η οικογένεια της Ειρήνης, με βαριά καρδιά, το δεχόταν, αλλά η μητέρα του Χρήστου έκανε ό,τι μπορούσε για να αποτρέψει αυτόν τον γάμο. Όταν γεννήθηκε το αγόρι, ήλπιζαν όλοι πως η γιαγιά θα μαλάκωνε και θα το δεχόταν. Μάταια όμως. Η γυναίκα επέμενε πως το παιδί δεν ήταν του γιου της, κάτι που φυσικά δεν ίσχυε. Μια μέρα, άφησε δήθεν το ζευγάρι να πάει σινεμά και εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία για να αφήσει το παιδί έξω από το νοσοκομείο, εδώ στην Αθήνα.
Να λοιπόν πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα. Με όλα αυτά, φαίνεται πως το παιδί δεν θα γνωρίσει ποτέ τη γιαγιά του. Τα χρόνια πέρασαν, αλλά αυτή η ιστορία μένει στην καρδιά μας, σαν παλιό τραγούδι που ψιθυρίζουμε κάθε τόσο.
