Ονειρεμένη Ταλαιπωρία με τη Γιαγιά
Αν μου έλεγε κάποιος πριν ένα χρόνο ότι τα σπάνια, πολυπόθητα σαββατοκύριακά μου θα γίνονταν ένας εφιάλτης με πόνους σε όλο μου το σώμα και δάκρυα στα μάτια, δεν θα το πίστευα. Αλλά τώρα είναι πραγματικότητα. Κι όλα χάρη στη πεθερά μου, την αποφασιστική Κυρία Κατσούλη, που αποφάσισε: «Εφόσον εσείς ο Νίκος και εγώ ζούμε σε πολυκατοικία χωρίς κήπο, σίγουρα δεν έχετε τίποτα να κάνετε και έχετε άρχοντες τον καιρό σας. Οπότε μπορούμε να σας εκμεταλλευτούμε όπως γουστάρουμε!»
Ο Νίκος κι εγώ παντρευτήκαμε πριν από ένα χρόνο. Ο γάμος μας ήταν μέτριοςτα λεφτά ήταν λίγα, και στη Θεσσαλονίκη, κάθε ευρώ μετράει. Οι γονείς μου μας βοήθησαν με ένα μικρό διαμέρισμα σε παλιό κτίριο. Φυσικά, δεν ήταν σε καλή κατάσταση, γι αυτό σχεδιάζαμε ανακαινίσεις. Όχι όλα μαζί, αλλά από την άνοιξη κάνουμε βήμα-βήμα δουλειές: εδώ μια βρύση, εκεί τα τραβέρσα, στην κουζίνα νέο πάτωμα. Τα λεφτά λείπουν συχνά, και ο χρόνος ακόμα περισσότερο.
Αλλά οι γονείς του Νίκου έχουν σπίτι στην ύπαιθρο με μεγάλο κήπο, κοτόπουλα, πάπιες, μια κατσίκα, και ακόμα δυο αγελάδες. Ζουν σε ένα χωριό κοντά στη Λάρισα, όπου πολλοί κρατούν γερό την γη τους από παλιά. Ήταν η δική τους επιλογή, το δικό τους έργο. Το σέβονται, αλλά εμείς δεν θέλουμε αυτόν τον τρόπο ζωής.
Η πεθερά, όμως, είχε άλλη άποψη. Όταν έμαθε ότι «ζούμε με τις πλουσιότητες της πόλης, χωρίς κήπο και υποχρεώσεις», άρχισε αμέσως να μας καλεί τακτικά. Πρώτα ήταν απλώς «για καμιά βόλτα». Αλλά σύντομα κάθε Σάββατο και Κυριακή, οι εντολές ήταν ξεκάθαρες: «Ελάβτε να βοηθήσετε!» Όχι «για ξεκούραση» ή «για λίγο χαλάρωμα»μόνο δουλειά. Μόλις πατούσαμε το πόδι μας στο σπίτι, μας έδινε σκούπα, τσάπα ή κουβά. Χαμόγελο και κατευθείαν στον κήπο.
Στην αρχή σκεφτόμουν: «Καλά, θα βοηθήσουμε μία-δυο φορές, να δείξουμε ότι είμαστε μέρος της οικογένειας.» Ο Νίκος προσπαθούσε να σταματήσει τη μητέρα του: «Έχουμε δουλειές στο σπίτι, λίγο χρόνο, στρεσογόνες δουλειές.» Αλλά η πείσμωση της κυρίας Κατσούλη δεν γνώριζε όρια. «Ζείτε σαν βασιλιάδες στην πόλη! Εδώ όλα πέφτουν πάνω μου!» Τα επιχειρήματα περί κούλης δεν την ενδιέφεραν. «Τι έχετε να κάνετε σε εκείνο το μικρό διαμέρισμα; Σας μεγαλώσαμε, τώρα πρέπει να μας ανάτετε!»
Ειλικρινά, ήθελα να είμαι καλή νύφη. Να μην προκαλώ προβλήματα. Αλλά μια μέρα, σε μια επίσκεψη, μου έδωσε έναν κουβά με νερό και ένα πανί: «Ενώ εγώ μαγειρεύω τη σούπα, εσύ θα περάσεις όλα τα πάτωμαμέχρι το παράπηγμα και πίσω. Και ο Νίκος θα πλάνει σανίδες, το κοτέτσι θέλει επιδιόρθωση.» Προσπάθησα να αρχίσω ευγενικά, είπα ότι είμαι κουρασμένη από τη βδομάδα. Αλλά δεν έδωσε καν σημασία. Σαν να ήμουν μισθωτή εργάτρια που τόλμησε να αρνηθεί τη δουλειά της.
Την Κυριακή το βράδυ, πονούσε κάθε μυς μου. Τη Δευτέρα, ξύπνησα αργά στη δουλειά. Ο προϊστάμενός μου σοκαρίστηκεποτέ δεν αργούσα, και ξαφνικά ήμουν εξουθανωμένη. Αναγκάστηκα να πω ψέματα, ότι ένιωθα άσχημα. Και όλα αυτά μετά από ένα «χαλαρωτικό» σαββατοκύριακο με την πεθερά. Χωρίς χαρά, χωρίς ευχαριστίεςμόνο θυμός και απογογήτευση.
Το χειρότερο; Ο Νίκος κι εγώ είχαμε εξηγήσει πολλές φορές: Έχουμε δικές μας υποχρεώσεις, είμαστε κουρασμένοι, το σπίτι μας είναι εργοτάξιο! Αλλά η κυρία Κατσούλη τηλεφωνούσε καθημερινά: «Πότε θα έρθετε επιτέλους; Ο κήπος δεν σκάβεται μόνος του!» Όταν είπαμε ότι δεν μπορούμε, απάντησε: «Τι ανακαινίζετε και δεν τελειώνετε εδώ και μήνες; Χτίζετε παλάτι;»
Η θράσος της με σόκαρε. Ειδικά όταν είπε ανοιχτά: «Σε είχα υπολογίσει. Είσαι γυναίκα. Πρέπει να μάθεις να αρμέγεις αγελάδες και να φυτεύεις λαχανικάαυτά θα σε ωφελήσουν.» Δεν μίλησα, αλλά μέσα μου έβραζα. Ποτέ δεν ήθελα να ζήσω στην ύπαιθρο. Δεν χρειάζεται να αρμέγω αγελάδες ή να σκάβω κοπριά.
Ο Νίκος με στήριξε. Ήταν εξίσου εκνευρισμένος με τις απαιτήσεις της. Παλιά του άρεσε να πηγαίνει στους γονείς τουτώρα πηγαίνει μόνο από υποχρέωση. Συχνά αγνοούσε τα τηλεφωνήματά της, γιατί ήταν γεμάτα κατηγορίες. Κάθε φορά που έπρεπε να πάμε, έψαχνα δικαιολογίες για να αποφύγω αυτόν τον εφιάλτη.
Τελικά, μίλησα στη μητέρα μου και της είπα τα πάντα. Και με κατάφερε. Είπε ότι η βοήθεια πρέπει να είναι εθελοντική. Ότι δεν μπορείς να μετατρέψεις μια νέα οικογένεια σε δωρεάν εργατικά χέρια. Και αν τους αφή
