**Ημερολόγιο μιας κουραστικής εβδομάδας**
«Πώς έτσι αρρώστησε; Σε τι κατάσταση είναι;» αναφώνησε η πεθερά. «Κοιμάται. Δεν είναι τίποτα σοβαρό, λίγος πυρετός, είναι όλα καλά, ο χειμώνας μόλις άρχισε.» «Αυτό δεν είναι απλός χειμώνας! Είναι η δουλειά σου, φέρνεις κάθε λογής μικρόβια από το ταμείο σου στο σπίτι! Πόσες φορές σου λέω άλλαξε δουλειά!»
Η Μαρία κοιμόταν όταν ξαφνικά άκουσε ένα δυνατό θόρυβο κάποιος άνοιξε την εξώπορτα! Τρίβοντας τα μάτια της, κοίταξε το ρολόι μόλις 8 το πρωί!
«Γιάννη, αγάπη μου, εσύ είσαι;» ρώτησε με έκπληξη, ακούγοντας θορύβους στο σπίτι.
Καμία απάντηση. Άκουσε μόνο κάποιον να ανοίγει την πόρτα του μπάνιου και μετά σιωπή
Η Μαρία πέταξε πάνω της το ρόμπα της και έτρεξε ξυπόλητη στο μπάνιο.
Άνοιξε την πόρτα και στάθηκε κατάπληκτη.
Ο Γιάννης της στεκόταν μπροστά στον καθρέφτη, τραβώντας τα χείλη του και κοιτάζοντας με περιέργεια την έκταση της γλώσσας του.
«Μαρία, είναι αλήθεια ότι όταν αρρωσταίνεις, η γλώσσα σου γίνεται άσπρη;» ρώτησε.
«Εσύ τι αρρώστησες;» ρώτησε νυσταγμένη η Μαρία.
«Μάλλον ναι,» απάντησε ο Γιάννης, αγγίζοντας το μέτωπό του με ανησυχία. «Χρειάζομαι θερμόμετρο. Πού το έχουμε; Άσε με να ξαπλώσω. Μέχρι και από τη δουλειά με έστειλαν σπίτι. Ίσως χρειαστεί να καλέσουμε το γιατρό.»
Η Μαρία βγήκε το θερμόμετρο. 37,2. Να το, άρχισε ο χειμώνας, και ο Γιάννης κρεβάτι. Η γιατρός ήρθε σε μια ώρα, και του έγραψαν αναρρωτική άδεια.
Πήρε τηλέφωνο στη μητέρα της:
«Μπορείς να πάρεις τον Μιχάλη από τον παιδικό σταθμό; Δεν πρέπει να έρθει σπίτι ο Γιάννης αρρώστησε.»
Η μητέρα της χάρηκε λάτρευε τον εγγονό της, ζούσε μόνη, και ο Μιχάλης ήταν η χαρά της.
«Τι έχει ο Γιάννης; Κάτι σοβαρό;»
«Όχι, τίποτα. Η γιατρός ήρθε, του έδωσε την άδεια, συνταγές γράφτηκαν, θα ξεκουραστεί.»
«Εσύ πώς νιώθεις;» ανησυχεί η μητέρα.
«Εγώ μια χαρά! Πρέπει να πάω στη βάρδια σήμερα, θα ζητήσω από την πεθερά να περάσει το βράδυ να δει τον Γιάννη. Και έτσι όλη τη βδομάδα η βάρδια. Εντάξει, ευχαριστώ, μαμά, συμφωνήσαμε.»
Τι να κάνει τώρα; Πρέπει να μαγειρέψει ένα ελαφρύ σούπα με κοτόσουπα, αλλά πρέπει να πάει στο μαγαζί, εκτός από το φαρμακείο. Να βγάλει τα κοτοπούλια από την κατάψυξη, να αγοράσει καρότα και πατάτες.
Στο φαρμακείο πήρε ό,τι χρειαζόταν. Στο μεσημεριανό ξύπνησε τον άντρα της.
«Γιάννη, σήκω, φάε λίγο σούπα,» του είπε, σείοντας τον απαλά.
Ο Γιάννης σηκώθηκε ξαφνιασμένος.
«Ωχ, νιώθω λίγο ναυτία! Μπορώ να φάω εδώ στο κρεβάτι; Δεν μπορώ να πάω στην κουζίνα.»
«Είναι τόσο άσχημα; Εντάξει, θα στο φέρω. Μετά θα μετρήσεις τον πυρετό σου»
Αφού έφαγε, μέτρησε ακριβώς το ίδιο, 37,2. Η Μαρία του έδωσε τα χάπια. Ο Γιάννης γύρισε προς τον τοίχο και ξανακοιμήθηκε. Ευτυχώς. Αρκεί να μην αρρωστήσει κι εκείνη στον άντρα της πληρώνουν πλήρως την άδεια, αλλά στη δουλειά της στο μαγαζί είναι δύσκολο. Και με τα δάνεια, δεν μπορεί να αρρωστήσει. Πήρε την πεθερά:
«Κατερίνα, ο Γιάννης αρρώστησε. Αν μπορείς, περάσε το βράδυ να τον ελέγξεις. Το βράδυ έχουμε πολλούς πελάτες, δεν θα μπορώ να του τηλεφωνήσω.»
«Πώς έτσι αρρώστησε; Σε τι κατάσταση είναι;» αναφώνησε η πεθερά.
«Κοιμάται. Δεν είναι τίποτα, λίγος πυρετός, ο χειμώνας μόλις άρχισε.»
«Αυτό δεν είναι απλός χειμώνας! Είναι η δουλειά σου, φέρνεις μικρόβια από το ταμείο στο σπίτι! Πόσες φορές σου λέω άλλαξε δουλειά!»
«Κατερίνα, εγώ δεν αρρώστησα! Κι εσύ ο ίδια είπες ότι ο Γιάννης από μικρός εύκολα κρεβατωνόταν. Άρχισαν τα κρύα, δεν φταίω εγώ»
Για να σταματήσει τη συζήτηση, η Μαρία έκλεισε γρήγορα. Η Κατερίνα άρεσε να κάνει από μια μύγα ελέφαντα, και σε μια ώρα θα ήταν σίγουρα εκεί. Αλλά δεν πειράζει, ας έρθει, εφόσον η Μαρία έπρεπε να φύγει για τη δουλειά.
Και έτσι ήταν η πεθερά έφτασε με κουτιά από βότανα για τον γιο της, λέγοντας ότι «δεν βλάπτουν». Ας είναι. Ούρλιαζε όταν άλλαζε το μπλουζάκι του:
«Πώς τον αφήνεις με βρεγμένο μπλουζάκι, θα χειροτερέψει! Πώς δεν πρόσεξες;»
«Κατερίνα, κοιμόταν, τι μπορούσα να κάνω;»
Η Μαρία πήγε στη δουλειά. Σε λίγες ώρες άρχισε να νιώθει αδυναμία. Να το κι εκείνη αρρώστησε! Αλλά δεν μπορούσε να το δείξει, έπρεπε να
