Πρώτος γάμος σε ηλικία πενήνταπέντε
Πέρασαν ήδη πέντε χρόνια από τις τελετές. Έχω εξήντα χρόνους, ο σύζυγός μου εξήνταπέντε, και δεν είναι περίεργο που εννιώθηκα ενωμένη στα πενήντα πέντε. Στη σύγχρονη μας Ελλάδα, τα πάντα μπορούν να συμβούν. Το παράξενο είναι ότι αυτός είναι ο πρώτος γάμος και για τους δύο για μένα και για αυτόν.
Και πιστέψτε μου, ποτέ δεν είχα σκεφτεί ποτέ να παντρευτώ! Στα νεαρά μου, πριν ακόμη τελειώσω τα είκοσι, ένας άνδρας που με αγαπούσε βαθιά με άφησε. Τον έλεγαν Στέφανο. Με άφησε στην πέμπτη μήνα της εγκυμοσύνης του. Στην αρχή ήθελα να τερματίσω τα πάντα, όμως μετά πήρα το θάρρος και ορκίστηκα ποτέ ξανά να μπω στο γάμο. Ήθελα απλώς να μην έχω ξανά έναν παγίδα που θα έτρεχε μακριά όταν η ευκαιρία του παρουσιαζόταν.
Κράτησα το όρκο. Η κόρη μου μεγάλωσε, υπέβαλε παιδιά, ενώ εγώ, σαν άγρια γριά, κουβαλούσα τη μοναχική μου ύπαρξη. Υπήρχαν φορές που νόμιζα οι άντρες να μην είναι οδοντοποιημένοι, αλλά ο σκληρός χαρακτήρας μου δεν άφηνε τίποτα ατελές: ό,τι αποφασίσω, το υλοποιώ. Η μοναξιά με άλλαξε σε μια άγρια, άσχημη γριά.
Τότε όμως η τύχη αυτή η αβέβαιη κυρία με έφερε έναν άνθρωπο που άνθισε στο πρόσωπό μου.
Όταν συνταξιοδοτήθηκα αποφάσισα, όπως οι περισσότεροι συνταξιούχοι, να ασχοληθώ με κήπους. Έμεινα με ένα μικρό εξοχικό σπίτι στο χωριό Λίμνη, κληρονομικό από τους γονείς μου. Πήγαινα με το ηλεκτρικό τρένο, το οποίο έπαιρνε περίπου μια ώρα, και έπαιρνα πάντα το παζλ του χρόνου για να περάσει γρήγορα. Σ ένα από τα σταθμούς, ένα ζευγάρι φαίνονταν παντρεμένοι και ένας μικρός, γηραιός άνδρας με λευκό μούσι κάθονταν μπροστά μου.
Το σιωπηλό τρέξιμο της βόλτας σπάσε όταν άκουσα τη φωνή της γειτόνισσάς μου:
Στέφανε, έλα να βοηθήσουμε τα παιδιά μας, είσαι ο πατέρας μου είπε τρυφερά η γυναίκα.
Η φωνή του άντρα της, όμως, εξεπλήκτρο:
Τι, μωρό μου, να γυρίσουμε να γλιστρήσουμε στα πόδια μας μπροστά σε αυτούς τους ηλίθιους;
Τότε έκανα το βλέμμα μου να περάσει στις δύο πλευρές. Τα μάτια μου κολλήσανε στο καχυτεχνισμένο πρόσωπο του παλιού Κριχού ήταν ο Στέφανος! Εκείνος που με άφησε σε εγκυμοσύνη πολλά χρόνια πριν! Το πρόσωπό του δεν είχε αλλάξει, μόνο οι ρυτίδες και η σκόνη της οργής είχαν προσθέσει βάρος. Δεν με αναγνώρισε, αλλά όταν μου έριξε το βλέμμα, φώναξε ακραία:
Τι κοίταζες έτσι! Κλείσε τα μάτια σου, αλλιώς θα σου περάσω στο βλέμμα!
Παραλύθηκα. Τα χέρια και τα πόδια μου δεν ήθελαν να κινηθούν, είτε από σοκ είτε από φόβο. Ξαφνικά, ο μικρός γηραιός άνδρας έσυρε το καρέκλι του και, στέλιος σαν θείο, στάθηκε ανάμεσα σε μένα και τον Στέφανο, και είπε με ήχο βαρύ και αποφασιστικό:
Αν δεν σταματήσεις να προσβάλλεις τις γυναίκες, θα έρθει η δική σου κατάρα. Ο τύπος που μιλά έτσι με τις γυναίκες είναι σαν σκουριά για μένα Θα σε καμπυλώσω σαν κέρατο αριού!
Η καρδιά μου έτρεξε στα δάχτυλα! Τι πράσινο κέρατο; Ο Στέφανος θα το σπάσει με τα δάχτυλά του!
Ακριβώς όταν ήμουν έτοιμη να πωπλήσω τον ήρωα-κριχού, ο Στέφανος χαμήλωσε τη φωνή του, έσυρε τους ώμους του και βουρλούσε κάτι ασαφές. Καθόταν πως το σχήμα του ήταν μόνο για να δείξει τη δύναμή του μπροστά στις γυναίκες· μπροστά σε έναν αληθινό, γενναίο άντρα, έτρεμε σαν φύλλο.
Κάποια αόριστη λέξη έσπασε το πέπλο των σιωπών μου. Τα δάκρυα κύλησαν στα μάτια μου, και όλη η σκηνή έμοιαζε με ταινία όπου τριάντα χρόνια περάσαν σε ένα λεπτό.
Ο Στέφανος και η σύζυγός του έφυγαν δύο στάσεις αργότερα, και κλάψα. Η καρδιά μου ήταν άδεια και βάναυση.
Ακόμα και τα δάκρυά σου δεν μπορούν να σπάσουν το όμορφο πρόσωπό σου είπε ο ήρωας που με προστάτευσε, χαμογελώντας. Δεν μου έδειχνε πια το «παιδί με νύχια». Είχε το πρόσωπο ενός γενναίου, ανδρικού ανθρώπου. Ήταν ο Φίλιππος Δραγούμης, πρώην στρατιώτης του Ελληνικού Στρατού.
Αυτή ήταν η στιγμή που γνώρισα τον μελλοντικό μου «αργοσυνάδελφο». Και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι, μετά από χρόνια, ήθελα πάλι να παντρευτώ, ήθελα να νιώσω αγαπημένη γυναίκα.
Και έτσι έγινε.
Με τον Φίλιππο ζούμε ευτυχισμένοι, γιατί η ζωή τοποθετεί όλα τα κομμάτια στο σωστό τους σημείο. Η ηλικία δεν μετράει, γιατί ακόμη το φθινόπωρο της ζωής μπορεί να γεμίσει με αγάπη και ευτυχία. (Το ποσό του χαράς μας μετράται σε ευρώ, αλλά η καρδιά μας χτυπάει στα χιλιάδες.)
