Είμαι μαμά σε άδεια μητρότητας. Έχω δύο υπέροχα παιδιά το ένα πεντάχρονο και το άλλο σχεδόν φρέσκο από το μαιευτήριο.
Να σας πω μια ιστορία που μου έτυχε και, άνετα, θα μπορούσε να γίνει επεισόδιο σε ελληνική σειρά.
Όλα ξεκίνησαν με μια λίστα φυσικά από την πεθερά μου λίγα λεπτά αφού παντρεύτηκα τον Κώστα. Σε αυτή τη λίστα υπήρχαν διάφορα πράγματα, όπως το να προσέχω ότι ο γιος της έχει αλλεργία στα μανιτάρια (και με το δίκιο της) αλλά και πιο παρανοϊκά, του τύπου να του σιδερώνω τα εσώρουχα γιατί, έτσι και βάλει απάτητα, θα αποκτήσει μελανιές στα ευαίσθητα σημεία! Εντάξει, γελάς, αλλά στο βάθος εκτίμησα το ενδιαφέρον μιας μαμάς για τον κανακάρη της.
Εγώ δεν είχα ξανακούσει τέτοια πράγματα η δική μου μάνα με το ζόρι έβαζε σίδερο στα πουκάμισά του πατέρα μου. Αλλά κάθε νέα πεθερά και έθιμο, σωστά; Ε, λοιπόν, την ακολούθησα τη λίστα. Δεν μου φάνηκε και τόσο δύσκολο. Μόνο το σιδέρωμα των εσωρούχων με ξένισε λίγο. Ποιος να το έλεγε ότι θα έχω βιογραφικό στη βαριά βιομηχανία του σιδερώματος;
Όταν ήρθε πρώτος ο γιος μας ο Παναγιώτης, στην αρχή ήμασταν στα πάνες, αλλά μόλις μπήκαμε στη φάση με τα βρακάκια άρχισα ασυναίσθητα να σιδερώνω και τα δικά του. Έτσι, τώρα σιδερώνω εσώρουχα για δύο μιλάμε για βουνό, όχι αστεία! Αλλά συνέχισα, γιατί η πεθερά μου μου εξήγησε με στόμφο ότι το σίδερο σκοτώνει βακτήρια και μετέτρεψε το σιδέρωμα των βρακιών σε φάρμακο ζωής Σχεδόν κάλεσε και τον παιδίατρο να τα επιβεβαιώσει!
Εντάξει, δεν τα ρίχνω όλα στην πεθερά με δύο παιδιά στο σπίτι, ειδικά με το ένα νεογέννητο, το πρόγραμμα έχει χαιρετήσει. Κάνω ό,τι μπορώ για όσα έχουν προτεραιότητα, αλλά ο «Όλυμπος» των άπλυτων-ασίδωτων ολοένα ψηλώνει.
Χτες το βράδυ λοιπόν, μου λέει ο Κώστας: «Δεν υπάρχουν βρακιά στο ράφι», με το ύφος ανθρώπου που η ζωή έχασε το νόημά της. Κουρασμένη όπως ήμουν, του λέω «Πάρε απ την στοίβα με τα ασιδέρωτα, άνθρωπε μου!»
Κι αυτός, αντί να πάρει το βρακί και να σωπάσει, παίρνει τηλέφωνο τη μάνα του ευχαριστώ πολύ! και της λέει στοργικά για τη γυναίκα του που δεν έχει πια χρόνο. Τέτοια προσβολή, λέει, ούτε όταν του πήρα το τελευταίο τυροπιτάκι απ το ταψί.
Υπάρχει περίπτωση η ζωή μας να καταρρεύσει από ένα βρακί ασίδωτο; Πείτε μου εσείς σιδερώνετε τα εσώρουχα των παιδιών σας; Μέχρι ποια ηλικία δηλαδή; Και αν το κάνετε, έχετε βρει κανά κόλπο να γίνεται το σιδέρωμα πιο γρήγορα ή να χάνει λίγα κιλά το καθήκον;
Υ.Γ. Η ελληνική δραχμή μπορεί να έφυγε, αλλά το σιδέρωμα των βρακιών παραμένει ισχυρό στην παράδοσή μας.
