Ο πατέρας μου πάντα έπλενε μόνος του τις κάλτσες του. Τις θεωρούσε κάτι προσωπικό και θα ένιωθε ντροπή αν η μητέρα μου αναλάμβανε να τις πλύνει. Είχε φροντίδα για τις κάλτσες και το εσώρουχό του, πάντα τα κράταγε καθαρά και τακτοποιημένα.
Στο δικό μου σπίτι όμως τα πράγματα ήταν αλλιώς ο άντρας μου, ο Γιάννης, ποτέ δεν είχε σκοπό να πλένει τις κάλτσες του. Θεωρούσε ότι δεν υπάρχει λόγος να παιδευτεί με το χέρι, αφού κάθε ένας μπορεί απλά να τα πετάξει στο πλυντήριο και μετά να τα βάλει για στέγνωμα στο μπαλκόνι.
Έτσι κυλούσε η ζωή μας. Μέχρι εκείνη τη μέρα που δεν πρόλαβα να φροντίσω και ο Γιάννης έμεινε χωρίς καθαρές κάλτσες. Και φυσικά όλο αυτό έγινε δική μου ευθύνη!
Κάλτσες σκισμένες δεν μπήκαν πια για μπάλωμα πολύ πιο εύκολο να αγοράσεις καινούριες, από τα μαγαζιά της Αθήνας. Αν δω κάλτσα με τρύπα την πετάω αμέσως στα σκουπίδια. Φαίνεται, τελικά, ότι δεν είχε πολλές κάλτσες που να μην έχουν χαλάσει.
Αν οι κάλτσες σου μπουν στο καλάθι για τα άπλυτα, τις πλένω του είπα ήρεμα αλλά με ένταση. Δεν θα γυρνάω όλο το σπίτι να ψάχνω στα δωμάτια και στα ντουλάπια. Τα άπλυτα μπαίνουν στο καλάθι, αυτή είναι η θέση τους!
Δική σου δουλειά είναι να φροντίζεις να έχω καθαρά και σιδερωμένα ρούχα μπήκε φουριόζος.
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ξεκάθαρα οι κάλτσες ήταν πρόβλημά μου. Κανείς όμως μέχρι τότε δεν μου είχε δείξει αυτή τη μοιρασιά των ευθυνών. Ένιωσα το βάρος, σαν να είχαν πέσει πάνω μου όλα τα ρούχα της ντουλάπας.
