Είμαι 38 χρονών και τα τελευταία δύο χρόνια μένω με έναν άντρα που είναι πέντε χρόνια μεγαλύτερός μου. Ο Στέφανος είχε ξαναπαντρευτεί· έχει δύο παιδιά και μια πρώην σύζυγο που είναι άνεργη και κάθε βράδυ του ζητάει είτε χρήματα είτε κάποια βοήθεια.
Εγώ δεν έχω παντρευτεί ποτέ και δεν έχω παιδιά. Ίσως πεις πως δεν καταλαβαίνω τί σημαίνει να έχεις οικογένεια ή παιδιά. Όμως καταλαβαίνω, πολύ καλά μάλιστα, και ξέρω ότι δεν είναι φυσιολογικό να ζεις με μια γυναίκα και να λες πως είσαι μαζί της, ενώ κάθε τόσο τρέχεις στη ζωή μιας άλλης.
Η πρώην γυναίκα του Στέφανου δείχνει ξεκάθαρα ότι θέλει να τον ξανακερδίσει. Τον παίρνει τηλέφωνο κάθε μέρα με κάποια καινούρια κρίση. Και φυσικά εκείνος, μόλις σχολάσει, τρέχει εκεί κι εγώ τον βλέπω μόνο αργά το βράδυ. Ούτε τα Χριστούγεννα δεν μπορούμε να περάσουμε όπως δύο άνθρωποι που αγαπιούνται. Πάντα κάποιο πρόβλημα, πάντα ένα τηλεφώνημα, και πάλι εκεί φεύγει ο Στέφανος.
Έχει μεγάλη οικογένεια, πολλούς φίλους, όλοι μένουν κοντά εδώ στην Αθήνα. Η απάντηση είναι μπροστά στα μάτια μου: εκείνη τον θέλει πίσω. Έχω κουραστεί. Αλλά τι να κάνω; Να τον αφήσω; Να συζητήσω μαζί του δεν βγάζει νόημα, κάθε κουβέντα πέφτει στο κενό. Έχω πνιγεί στη δική μου σιωπή.
