«Παρατήρησε τον σκύλο ξαπλωμένο δίπλα στο παγκάκι και έτρεξε προς το μέρος του. Το βλέμμα του έπεσε επίσης στο λουρί, που η Ναταλία το είχε αφήσει απερίσκεπτα.»

**Ημερολόγιο**
Βλέποντας τον παλιό μου σκύλο να κείτεται δίπλα στο παγκάκι, έτρεξα αμέσως προς το μέρος του. Το βλέμμα μου έπεσε και στη λουρίδα, που η Ναταλία την είχε αφήσει απρόσεκτα εκεί. Ο Άρης με κοίταζε με τα πρησμένα του μάτια, σαν να παραπονιόταν…
Με την αδερφή μου, σχεδόν δύο χρόνια τώρα, μόνο σπάνια μιλάμε. Η Ελένη ακόμα δεν καταλάβαινε πώς ένα μικροπράγμα εξελίχθηκε σε τόσο μεγάλη ρήξη.
Εγώ και ο Βαγγέλης Ρουμπελιώτης γεννηθήκαμε με ένα χρόνο διαφορά. Από παιδιά ήμασταν αχώριστοι, πάντα στηρίζαμε ο ένας τον άλλον. Ό,τι φασαρία και να κάναμε, την ευθύνη τη μοιραζόμασταν πάντα, ποτέ δεν κρυβόμαστε πίσω από τον άλλο.
Το χωριό μας, η Αγριάδα, άνθιζε και αναπτυσσόταν κάθε χρόνο. Ήμασταν τυχεροί με τον δήμαρχό μας τον Παύλο Μιχαηλίδη, γνήσιο παιδί του τόπου, που απέδειχνε να είναι άριστος οικονομολόγος.
Αφού τελείωσε τη γεωπονική σχολή, επέστρεψε στο χωριό και άρχισε να εργάζεται με πάθος. Σύντομα αναγνωρίστηκε η προσφορά του, και σε δέκα χρόνια έγινε δήμαρχος της Αγριάδας.
Και στην προσωπική του ζωή πήγαινε καλά. Η Ελένη, αφού τελείωσε τη νοσηλευτική σχολή, άρχισε να δουλεύει στο ιατρείο του χωριού ως βοηθός. Ο Παύλος δεν μπορούσε να περάσει αδιάφορα μπροστά από μια τόσο όμορφη γυναίκα. Η Ελένη ανταπέδωσε το ενδιαφέρον του. Παντρεύτηκαν και ο γάμος τους γιορτάστηκε από όλο το χωριό. Εγώ ειλικρινά χάρηκα για την ευτυχία της αδερφής μου, αν και ο δικός μου γάμος με τη Ναταλία ήταν πολύ πιο δύσκολος.
Όσο η Ελένη ήταν άγαμη, η Ναταλία συχνά της έκανε υποδείξεις, την αποκαλούσα άχρηστη ή υπεροπτική. Μετά το γάμο όμως, η εριστικότητα της αντικαταστάθηκε από ζήλια. Η Ναταλία ζητούσε όλο και περισσότερα νέο σπίτι, μεγαλύτερο αυτοκίνητο, καλύτερο γούνινο παλτό…
Συχνά μου έλεγε: «Μας φτάνει η ζωή μας, ενώ οι άλλοι τα έχουν όλα!» Προσπαθούσα όσο μπορούσα, αλλά δεν μπορούσα να ικανοποιήσω τις επιθυμίες της ούτε με χρήματα ούτε με προσπάθεια.
Και η ίδια ήταν δυστυχισμένη ο Θεός δεν της έδωσε τη χαρά της μητρότητας. Και ενώ η Ελένη παντρεύτηκε επιτυχημένα, γέννησε πρώτα ένα αγόρι, μετά ένα κορίτσι, έχτισε ένα ευρύχωρο σπίτι, και ο άντρας της έφτασε σε αξιόλογη θέση…
Οι οικογενειακές συναντήσεις τελείωναν όλο και πιο συχνά με καυγάδες. Κάθε φορά που επισκεπτόμουν την Ελένη, η Ναταλία μετά μου έκανε σκηνή.
Η τελευταία έκρηξη έγινε τα γενέθλιά μου. Η Ελένη μου έφερε δώρο ένα κουτάβι λαμπραντόρ από την Αθήνα πάντα ήθελα έναν τέτοιο σκύλο. Ο Παύλος μου χάρισε μια καινούργια μοτοσικλέτα.
Όλα πήγαιναν καλά, μέχρι που η Ναταλία, μεθυσμένη, έβγαλε την οργή της στην Ελένη:
«Τι θέλεις, Λένα; Ο σκύλος, μήπως είναι κάποιο μήνυμα; Αν δεν έχουμε παιδιά, ας έχουμε τουλάχιστον ένα σκύλο, ε;»
Η Ελένη προσπάθησε να ηρεμήσει την κατάσταση:
«Νατάσα, ηρέμησε. Μετά θα ντρέπεσαι…»
Αλλά οι λόγοι της δεν είχαν αποτέλεσμα. Ακολούθησε μεγάλος καυγάς, και οι καλεσμένοι χωρίστηκαν σε δύο στρατόπεδα. Ο Παύλος ψιθύρισε στην γυναίκα του να φύγουν, και έτσι έφυγαν από τη γιορτή.
Πέρασαν δύο χρόνια. Από κείνη τη μέρα, άρχισα να αποφεύγω την αδερφή μου. Η σχέση μας περιορίστηκε σε σπάνιες, σύντομες συναντήσεις. Εν τω μεταξύ, η ένταση μεταξύ εμού και της Ναταλίας μεγάλωνε.
Τα βράδια, πήγαινα συχνά με τον Άρη στην παραλία. Φαινόμασταν χαρούμενοι εγώ έριχνα ένα ξύλο, και ο Άρης το έφερνε χαρούμενα πίσω, ξαπλώνοντας μετά στα πόδια μου και ακούγοντας τις ιστορίες μου.
Η Ελένη το έμαθε από τους γείτονες, αλλά δεν έκανε τίποτα εγώ ήμουν ανένδοτος.
Μετά την καυγά, η Ναταλία μισούσε όλο και περισσότερο την Ελένη και τον Άρη. Όταν δεν ήμουν σπίτι, έδιωχνε τον σκύλο έξω, του φώναζε, και μερικές φορές τον χτύπαγε.
Οι περίεργες γειτόνισσες μόνο έβαζαν λάδι στη φωτιά:
«Άκουσες, Νατάσα, ο άντρας σου πάλι περπατάει με τον σκύλο του στην παραλία…»
«Χτες συνάντησε τη Λένα, τον άντρα της και τα παιδιά τους… Γελούσαν, χαμογελούσαν!»
Η ζήλια καταλάμβανε τη Ναταλία. Μια μέρα μου ρώτησε:
«Εσύ, Νατάσα, δεν κάνεις κακό στον Άρη;»
«Τι να τον κάνω τον σκύλο σου;» μου γύρισε, και βγήκε από το δωμάτιο.
Ο Άρης κρυβόταν όλο και πιο συχνά από τη Ναταλία, και έτρεμε όταν την έβλεπε.
Όλα τελείωσαν μια μέρα που εγώ, πριν φύγω για τη δουλειά, της είπα θυμωμένα:
«Βαρέθηκα αυτήν την