Ξέρεις, παντρεύτηκα τον γείτονα που είναι 82 χρονών, και ακόμα λέει ότι είναι η πιο τρελή του απόφαση που έκανα.
Όταν το είπα στη φίλη μου, η Μαρία, σχεδόν έσπασε το κέικ της:
«Τι κάνεις, χάθηκες;»
«Όλα καλά. Δεν είναι μόνο 80, είναι 82. Άκου προσεκτικά».
Τα παιδικά του χρόνια εμφανίζονταν από καιρό σε καιρό. Έρχονταν, έστελναν μια ανάσα και γύριζαν. Την τελευταία φορά έφεραν φυλλάδια για κατοικίες ηλικιωμένων· φαίνεται πως δεν ταιριάζει με το δικό τους βηματισμό.
«Μπαμπά, έτσι πρέπει», έλεγε ένας.
«Πρέπει; η ζωή είναι μόνο οδηγίες;» ρωτούσε ο πατέρας.
Την ίδια μέρα χτύπησε η πόρτα. Στο χέρι το κρασί, στα μάτια η ανυπομονησία.
«Έχω μια πρόταση: παντρεύσου μαζί μου, κι έτσι δεν θα με βάλουν σε γηροκομείο. Είσαι νέα, εγώ σκληρός. Τέλεια συνταγή, ή τι λες;»
«Κι εγώ τι κερδίζω;» ρώτησα με ύποπτο τόνο.
«Μαγειρεύω γιουβέτσι, λέω ιστορίες και ποτέ δεν αφήνω τη θλίψη να με πιάσει».
Μου άρεσε.
Ο γάμος μας ήταν ρομαντικά παράτοξο: εγώ χωρίς ψηλοτάκουνα παπούτσια, εκείνος με γραβάτα από τις δεκαετίες του 60. Οι μάρτυρες ήμασταν οι πωλητές του κοντινού λουκουμιδιού που γελούσαν πιο πολύ απ ό,τι υπέγραφαν. Τώρα είμαστε «σύζυγος και σύζυγος», αλλά ζούμε σε δικούς μας κόσμους, μόνο που κι αν πλησιάζουμε.
Κάθε πρωί ο πατέρας μου κάνει πέντε κάμψεις στο πατώμα. Εγώ συνεχίζω να αποκαλώ τον καφέ «την εκδίκηση του χθες». Τα Σαββατοκύριακα η κουζίνα γεμίζει άρωμα γιουβετσικαι τις θερμές του αφηγήσεις. Το βράδυ έχουμε τις μικρές μας λογοπαίγνιες:
«Εγώ είμαι το αστείο!»
«Εσύ είσαι αστείο μόνο για τους περιστέρους του γειτονικού πάρκου».
Μία μέρα τα παιδιά έσπασαν σαν ειδικές δυνάμεις:
«Είναι απάτη!»
«Η μόνη μου απάτη ήταν ο καφές σας τα Χριστούγεννα», μου είπε.
Όταν με ρώτησαν τι «κερδίσαμε», κοίταξα τον άντρα μου ζωντανό, πονηρό, πραγματικό.
«Κέρδισα τη ζεστασιά του σπιτιού. Έναν άνθρωπο που γελάει με τις σειρές μου. Και έναν που χαίρεται όταν γυρνώ σπίτι».
Μετά που έφυγαν έντονα, εκείνος έβαλε καφέ στο τραπέζι.
«Νομίζουν πως είμαι τρελός».
«Έχουν δίκιο», χαμογέλασα.
«Κι εσύ».
«Τότε είμαστε τέλειοι ο ένας για τον άλλον».
Μισό χρόνο μετά: ξυπνάει νωρίς, εγώ ακόμη «καταστρέφω» τον καφέ, τα Σαββατοκύριακα είναι η πιο γευστική μέρα της εβδομάδας.
«Μετανιώνεις;»
«Τι να μιλήσω, ήταν το πιο τρελό πράγμα που έζησα».
Και ξέρεις τι; δεν ένιωσα ούτε μια στιγμή ότι ο γάμος αυτός είναι ψεύτικος.
