Όταν ήμουν παιδί, είχα ένα όνειρο τεράστιο και λαμπερό, που δεν έφευγε ποτέ από το μυαλό μου. Ονειρευόμουν να γίνω μητέρα. Όταν έμεινα έγκυος, μετρούσα τις μέρες περιμένοντας τη στιγμή που θα κρατούσα το μωρό μου αγκαλιά. Ξεκίνησαν οι συσπάσεις και με πήγαν στο νοσοκομείο. Γέννησα ένα αγοράκι. Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη. Αργά το απόγευμα, η μαία μου έφερε το μωρό. Ήταν τόσο μικρό, με ένα μυτούλη και γκριζογάλανα ματάκια. Μείναμε μόνοι μας. Τον κοίταξα. Προσπάθησα να τον φασκιώσω κι αυτό μου πήρε καμιά δεκαριά λεπτά. Πρώτη φορά κρατούσα τόσο μικρό παιδί στα χέρια μου και φοβόμουν μη τον πονέσω.
Τράβηξα δειλά τις άκρες από τα σεντονάκια του. Είδα τα ποδαράκια του. Όσο περίεργο κι αν ακουστεί, τον είχα φανταστεί εντελώς διαφορετικά. Κοιμόταν γλυκά. Του χάιδεψα τα πόδια, τα χέρια, την κοιλίτσα. Έκλεισα τα μάτια, τον έσφιξα στο στήθος μου, μύρισα το κεφαλάκι του. Αναγνώρισα αμέσως αυτήν τη μοναδική μυρωδιά. Τη μυρωδιά του γιου μου. Ξαφνικά, όμως, ένιωσα κάτι παράξενο, σαν να χάθηκε η εσωτερική μου γαλήνη. Ήρθαν παράξενες σκέψεις στο μυαλό μου, αμφέβαλλα για τα πάντα. Το παιδί δεν μύριζε έτσι όπως το περίμενα. Ήταν σαν να κρατούσα το παιδί κάποιου άλλου.
Ήθελα να αφήσω το παιδί και να φύγω, να μην ξαναγυρίσω ποτέ στο δωμάτιο. Πώς να παρατήσεις όμως ένα τόσο ανήμπορο πλάσμα, όταν σε έχει ανάγκη, όταν χρειάζεται τη φροντίδα σου; Περίμενα δύο ολόκληρα χρόνια για να ζήσω αυτή τη στιγμή, να κρατήσω το παιδί μου στην αγκαλιά μου.
Το δωμάτιο του νοσοκομείου φαινόταν κρύο και άβολο. Φώναξα μια νοσοκόμα, προσπάθησα να φάσκιω το παιδί με τα σεντονάκια, αλλά δεν τα κατάφερα. Έπρεπε να το ταΐσω, όμως δεν ήξερα πως. Δεν ήθελε να θηλάσει. Άνοιξε τα μάτια και με κοίταξε, χωρίς ακόμα να μπορεί να δει καθαρά, αλλά νόμιζα πως προσπαθούσε να με αναγνωρίσει. Τον έσφιξα απαλά και το μικρό του χεράκι γλίστρησε πάνω στον ώμο μου. Ένιωσα τη ζεστασιά και τη γλύκα του. Ξαφνικά, όλες οι αμφιβολίες έσβησαν. Ο γιος μου κοιμόταν ήρεμος στην αγκαλιά μου. Το όνειρό μου έγινε πραγματικότητα: έγινα μάνα.
