Λοιπόν, φίλε μου, να σου πω μια ιστορία από τη ζωή μου. Πριν περίπου έναν χρόνο, εγώ και η γυναίκα μου, η Κατερίνα, αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι λίγο ασυνήθιστο: να μένουμε σε ξεχωριστά δωμάτια στο διαμέρισμά μας στην Αθήνα, για να μην τσακωνόμαστε και να μην βαριόμαστε ο ένας τον άλλον. Σκέψου το λίγο, ο καθένας μας έχει τα δικά του χούγια.
Παράδειγμα, η Κατερίνα λατρεύει να ακούει μουσική στη διαπασών κι όποτε της λέω να βάλει ακουστικά, κάνει ότι δεν ακούει! Εγώ πάλι θέλω να διαβάζω λίγο ήσυχα, ή να χαζεύω τις σειρές μου. Καμιά φορά φέρνω και δουλειά από το γραφείο στο σπίτι και πρέπει να μιλάω με πελάτες στο τηλέφωνο. Εκείνη τη στιγμή, μπορεί να της χαλάω κι εγώ το κομμάτι της. Έτσι, είπαμε να χωριστούμε, ο καθένας το δωμάτιό του. Το διαμέρισμα μας έχει δυο καλά δωμάτια, μια χαρά για μας. Ήθελα λοιπόν να μοιραστώ αυτή την εμπειρία μαζί σου, γιατί ειλικρινά αξίζει!
Ένα από τα πιο ωραία πράγματα που βγάλαμε από όλο αυτό είναι να μην μπαίνει ο ένας στο δωμάτιο του άλλου χωρίς να χτυπήσει πρώτα. Πόσο απελευθερωτικό είναι! Είσαι στη φωλίτσα σου, φτιάχνεις τον δικό σου κόσμο, κανείς δεν μπουκάρει χωρίς προειδοποίηση να σου ζητήσει κάτι ή να σου χαλάσει τη φάση. Μπορεί να σκέφτεσαι, τόση φασαρία για ένα χτύπημα στην πόρτα;
Από παιδί είχα το δωμάτιό μου, αλλά η πόρτα πάντα ανοιχτή, κι όλο και κάποιος από τους γονείς έμπαινε να ρωτήσει «τι κάνεις;». Ό,τι κι αν έκανα είτε διάβαζα, είτε κοιμόμουν, είτε έβλεπα τηλεόραση, είτε απλά χάζευα έπρεπε συνέχεια να βρίσκω δικαιολογίες. Κανείς δεν μου έκανε παρατήρηση, έτσι ήταν απλώς. Κι όλη αυτή η κατάσταση με έφερνε σε αμηχανία.
Τώρα, με την Κατερίνα, απλά κλείνω την πόρτα και της λέω πως είμαι απασχολημένος. Αν δεν θέλω κουβέντα, δεν αφήνω να μπει, ούτε εκείνη κάνει την εισβολή. Βλέπει τη δουλειά της, κάνω κι εγώ ό,τι θέλω. Καταπληκτικό!
Η αίσθηση ότι έχεις το δικό σου χώρο, προσωπικό και αδιαπραγμάτευτο, είναι πραγματικά το κάτι άλλο! Μπαίνεις, φτιάχνεις το χώρο σου όπως εσύ θες, δεν πρέπει να ρωτήσεις ή να συνεννοηθείς με κανέναν. Βάζεις τα πράγματά σου όπου σου αρέσει, κρατάς το δωμάτιο τακτοποιημένο… ή και μπάχαλο, όπως σ αρέσει.
Κάτι ακόμα όμορφο είναι αυτή η απόσταση ξεκάθαρα όρια, το δικό σου και το δικό της. Σέβεσαι το χώρο του άλλου. Αν θέλω να δω την Κατερίνα, της χτυπάω την πόρτα και ρωτάω. Κι όταν μου λέει «έλα», έχει άλλη χάρη δεν είναι σαν να μπορείς να μπεις όποτε θες και να την πετυχαίνεις πάντα διαθέσιμη. Έχει κι ένα σασπένς, σαν όταν μιλάς με μια κοπέλα που ακόμα δεν είστε μαζί, δεν ξέρεις ποτέ αν θα προχωρήσει ή όχι.
Όλοι όσοι έχουν συζήσει, ξέρουν ότι με τον καιρό η ένταση των συναισθημάτων πέφτει: συνηθίζεις την απόλυτη διαθεσιμότητα του άλλου. Όταν όμως κρατάς μια μικρή απόσταση, σαν να λύνεις πολλά προβλήματα μαζεμένα.
Συμπεράσματα; Αν έχεις δέκα δωμάτια στη βίλα σου στην Κηφισιά, το θεωρείς αυτονόητο. Για μας τους απλούς όμως, που ζούμε στην καθημερινότητα και πληρώνουμε ενοίκιο σε ευρώ, είναι πραγματική ευλογία!
Ξέρω, υπάρχουν ζευγάρια που ζουν μαζί σε ένα δωμάτιο, γιατί το άλλο το έχουν τα παιδιά ή το χουν για σαλόνι να δέχονται κόσμο. Αλλά ρε φίλε, όλοι χρειαζόμαστε τη γωνιά μας, όσο μικρό κι αν είναι το διαμέρισμα. Δεν συμφωνείς;Κι έτσι, ζούμε με την Κατερίνα σαν δυο συγκάτοικοι που ανυπομονούν να συναντηθούν κάθε βράδυ, ακόμα και μετά από τόσα χρόνια μαζί. Μπορεί να μην κάνουμε ταξίδια στις Μπαχάμες αλλά τι να το κάνεις, όταν μια απλή πόρτα, ένα χτύπημα και μια καλησπέρα, να μπω;, μπορεί να φέρει τόση φρεσκάδα στη σχέση;
Τελικά, δεν είναι τα μεγαλεία ή οι πολυτέλειες που φτιάχνουν το μαζί, αλλά εκείνα τα λίγα τετραγωνικά ελευθερίας που χαρίζεις ο ένας στον άλλο. Και τότε, όταν ξανασυναντιέσαι πίστεψέ με φίλε μου ακόμη και ένα ποτήρι κρασί στον καναπέ της κουζίνας μοιάζει με την πιο ωραία γιορτή.
