Πέντε χρόνια μετά την αποχώρησή της, ένας γάμος αποκάλυψε μια συγκλονιστική αλήθεια. Πέντε χρόνια αφού έχασα τη γυναίκα μου, η κόρη μου κι εγώ πήγαμε στον γάμο του καλύτερού μου φίλου. Αλλά ο κόσμος μου κατέρρευσε όταν σήκωσε το πέπλο της νύφης. Η κόρη μου μου ψιθύρισε: «Μπαμπά, γιατί κλαις;», και η νύφη με κοίταξε στα μάτια κι εκείνη τη στιγμή, όλα διαλύθηκαν.
Ποτέ δεν σκόπευα να πάω σε αυτό το πάρτι. Ο συνάδελφός μου, ο Μάριος, με έσυρε, ορκιζόμενος ότι θα με βοηθούσε να «βγω από τη μαύρη τρύπα». Είχα κάνει διπλές βάρδιες στο εργοτάξιο για εβδομάδες, και το σώμα μου έμοιαζε φτιαγμένο από τσιμέντο. «Μια ώρα, τίποτα άλλο», επέμενε ο Μάριος, σπρώχνοντάς με σχεδόν μέσα από την πόρτα ενός διαμερίσματος στο κέντρο της Αθήνας. «Μετά πας σπίτι και συνεχίζεις να ζεις σαν ερημίτης.»
Πόσο περίεργο, οι πιο σημαντικές στιγμές έρχονται πάντα όταν δεν τις περιμένεις.
Το πάρτι ήταν γεμάτο ανθρώπους που φαίνονταν να μπορούσαν να σηκώσουν το πολύ ένα ποτήρι κρασί. Εγώ, με τα φθαρμένα μου τζιν και την παλιά μπλούζα, ένιωθα έξω από τη θέση μου. Αλλά τότε την είδα. Την Ελένη.
Κι εκείνη δεν έπρεπε να είναι εκεί. Αργότερα έμαθα ότι είχε πάει μόνο για να αφήσει κάτι σε μια φίλη. Τα βλέμματά μας συναντήθηκαν στην άλλη άκρη της αίθουσας, και κάτι έκανε κλικ. Σπίθες, σύνδεση, όπως και να το πεις, ήξερα ότι ήθελα να είναι μέρος της ζωής μου. «Ποια είναι αυτή;» ρώτησα τον Μάριο, γνέφοντας προς το μέρος της. Ακολούθησε το βλέμμα μου και σφύριξε χαμηλό. «Η Ελένη. Μην το δοκιμάσεις, ρε φίλε. Η οικογένειά της είναι ιδιοκτήτες του μισού κέντρου.»
Αλλά εγώ ήδη περπατούσα προς αυτήν. Χαμογέλασε όταν με είδε να πλησιάζω, κι εκείνο το χαμόγελο με χτύπησε σαν σφυρί. «Είμαι ο Δημήτρης», είπα,
