Ο Τόπος Του

**Ημερολόγιο μου**
«Σ ευχαριστώ, Γιώργο! Δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς εσένα». Η ειδοποίηση φάνηκε στην οθόνη του κινητού.
Το τηλέφωνο του συζύγου μου δόνησε ακριβώς στο χέρι μου. Η Ελένη έριξε μια αυτόματη ματιά στην οθόνη. Αποστολέας: κάποια με το όνομα Μαριάνθη. Το μήνυμα τελείωνε με μια ροζ καρδιά, σαν ένα μικρό φιλί.
Η Ελένη έμεινε με τα μάτια ανοιχτά. Μαριάνθη; Γιώργο; Θα μπορούσε να πιστέψει πως ήταν κάποια μακρινή συγγενής ή μια συνάδελφος, αν δεν ήταν μια λεπτομέρεια: ο σύζυγός της δεν είχε αναφέρει ποτέ κάποια με αυτό το όνομα. Ή μήπως την είχε κρατήσει κρυφή;
Σήκωσε το βλέμμα απότομα. Έπρεπε πρώτα να μάθει την αλήθεια, όχι να βγάλει βιαστικά συμπεράσματα. Αλλά η καρδιά της σφίχτηκε από ζήλια.
Ποια είναι η Μαριάνθη; ρώτησε η Ελένη, προσπαθώντας να ελέγξει τη φωνή της.
Ο Γιώργος, που ήπιε ήσυχα τον καφέ του, έκλεισε τα μάτια μπερδεμένος.
Τι;
Η Μαριάνθη, επανέλαβε, δείχνοντας το τηλέφωνο. Ποια είναι;
Κοίταξε την οθόνη, και στα μάτια του φάνηκε μια μόλις αισθητή ένταση. Γύρισε γρήγορα και σήκωσε τους ώμους.
Ε Είναι η Μαρίνα.
Η Ελένη πάγωσε.
Ποια Μαρίνα;
Δηλαδή Η πρώην μου. Δεν υπάρχει τίποτα μεταξύ μας.
Άφησε το τηλέφωνο στο τραπέζι και σταύρωσε τα χέρια.
Η πρώην σου σε λέει «Γιώργο» και σ ευχαριστεί με καρδιές; Πραγματικά πιστεύεις ότι είναι φυσιολογικό;
Ο Γιώργος σήκωσε πάλι τους ώμους, σαν να μην άξιζε συζήτηση.
Ναι. Της έδωσα λίγα λεφτά. Μου ζήτησε δάνειο, της τα δάνεισα.
Η Ελένη ένιωσε τη θυμό της να φουντώνει.
Έδωσες λεφτά στην πρώην σου;!
Ναι, τι τόσο σοβαρό;
Τι τόσο σοβαρό; τον πέταξε από πάνω. Σοβαρά; Εσύ νομίζεις ότι είναι φυσιολογικό να παίρνεις από τα λεφτά μας και να τα δίνεις σε μια Μαριάνθη;
Της κοίταξε επιτέλους στα μάτια.
Ελένη, κάνεις τη μύγα ξυράφι. Γνωριζόμαστε χρόνια. Γιατί να μην μπορώ να τη βοηθήσω;
Γέλασε, αλλά το γέλιο της δεν είχε ούτε λίγη χαρά.
Είσαι παντρεμένος, Γιώργο. Μαζί μου! Και παρόλα αυτά ασχολείσαι με εκείνη, με την οποία ήσουν πριν.
Αναστέναξε ενοχλημένος, σαν να προσπαθούσε να εξηγήσει κάτι προφανές σε ένα παιδί.
Δεν χωρίσαμε άσχημα. Δεν είναι ξένη για μένα.
Κι εγώ ξένη είμαι;
Ο Γιώργος σιώπησε. Η Ελένη κούνησε το κεφάλι της και αναστέναξε βαριά.
Από πόσο καιρό συνεχίζεται αυτό;
Τι ακριβώς;
Η όμορφη φιλία σας.
Κοίταξε αλλού.
Πάντα μιλούσαμε. Ακόμα και πριν από εσένα. Απλώς δεν σου το είπα. Δεν ήθελα να σε αναστατώσω.
Η Ελένη ένιωσε όλο το σώμα της να ζεσταίνεται από θυμό.
Δηλαδή δύο χρόνια μου το έκρυβες;
Δεν το έκρυψα! Απλώς δεν υπήρχε λόγος να σου πω. Δεν σε εξαπατώ. Γιατί αναστατώνεσαι;
Πήρε βαθιά ανάσα, προσπαθώντας να μη φωνάξει.
Και πόσες φορές τη βοηθάς;
Μερικές φορές. Μικροπράγματα. Να της φτιάξω κάτι, να της ρυθμίσω τον υπολογιστή.
Άρα εσύ, ο σύζυγός μου, τρέχεις σαν τεχνίτης πίσω από μια άλλη γυναίκα;
Τι λες τώρα; ξέσπασε. Τη βοήθησα, της έδωσα λεφτά! Είναι έγκλημα; Θα σε βοηθούσα κι εσένα!
Τον κούτσεψε με ψυχρότητα.
Αν εσύ δεν βλέπεις τίποτα λάθος σε αυτό, τότε έχουμε διαφορετικές απόψεις για το τι σημαίνει οικογένεια.
Γύρισε και βγήκε από την κουζίνα. Δεν ήθελε να δει το πρόσωπό του τώρα.
Εκείνη η μέρα πέρασε σαν όνειρο για την Ελένη. Θυμός, πόνος, σύγχυση. Προσπαθούσε να αναλύσει όλα ήρεμα, αλλά στο μυαλό της ηχούσε μόνο μια ερώτηση: «Πώς μπορούσα να μην το δω;»
Ο Γιώργος δεν φαινόταν ένοχος. Τώρα δεν κρύβονταν πια ότι μιλούσε με τη Μαρίνα, αλλά έκανε πως ήταν κάτι ασήμαντο.
Στις επόμενες δύο εβδομάδες, όλα έγιναν ξεκάθαρα. Ο σύζυγός της άργησε συχνά από τη δουλειά. Κάθε λίγες μέρες, η Μαρίνα είχε ένα πρόβλημα που έπρεπε να λυθεί άμεσα.
Πάω στη Μαρίνα απόψε, είπε στο δείπνο, αδιάφορος. Της χάλασε το πλυντήριο.
Η Ελένη άφησε το πιρούνι και τον κούτσεψε βαθιά.
Δεν υπάρχουν άλλοι τεχνίτες στην πόλη;
Έλα τώρα, είναι τόσο δύσκολο να βοηθήσεις κάποιον;
Για σένα δεν είναι. Για μένα είναι δύσκολο να το αποδεχτώ.
Ξανάρχεσαι! Πάντα για το ίδιο πρέπει να μιλάμε;
Ναι, ξανά, απάντησε ψυχρά. Γιατί η πρώην σου έχει πάντα ανάγκη. Τουλάχιστον δεν έχετε παιδιά μαζί.
Ο Γι