Ο μικρός Άρης άνοιξε την πόρτα και μπήκε στο διαμέρισμα. Δεν φώναξε το συνηθισμένο «μαμά, είμαι σπίτι!», κάτι που έμεινε παράξενο στη μητέρα του, τη Βασιλική. Δεν άκουσαν τα μπότες του να σπάζουν το πάτωμα, ούτε η χιόνινη καμηλοπάρδαλη του κρύου λευκού γιλέκου να τρίβεται· δεν κουνήθηκε, δεν σφίξαρε τα χέρια του
Άρη, είσαι εσύ; Αγόρασα σαρδέλες, οι πατάτες ψήνονται, σύντομα θα δειπνήσουμε.
Σιωπή.
Άρη;
Η ανήσυχη Βασιλική έσπρωξε τον ιστού της κουζίνας στα χέρια της, σκουπίζοντας τα νωπά δάχτυλα, και έτρεξε προς την είσοδο. Από την πρώτη ματιά κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Ο γιος της στεκόταν λυπημένος, σαν να είχε χάσει τη λάμψη στα μάτια του. Σήκωσε το βλέμμα του προς τη μητέρα του και η καρδιά της κουράστηκε· όλη η οδυνηρότητα του μικρού απλώθηκε στην όψη του.
Έκσπασες; Σε χτύπησαν;
Μα… μα… εκεί…
Το πρόσωπό του στέγνωσε, προσπαθώντας να συγκρατήσει τα δάκρυα.
Πες μας, μην φοβάσαι!
Μαμά, υπάρχει σκύλος Στο κάδο απορριμμάτων. Είναι τραυματισμένος. Δεν είναι ένας συνηθισμένος κάδος, είναι σαν μια τρύπα κάτω από το σπίτι. Ήθελα να τον βοηθήσω, αλλά γαύγισε. Δεν μπορεί να σταθεί, η θερμοκρασία έξω είναι παγωνιά, και τα σκουπίδια του κάθονται πάνω του.
Η Βασιλική ανέπνεψε βαθιά· κύριο πράγμα ήταν ότι ο Άρης ήταν εντάξει.
Πού είναι; Πλησίον του σπιτιού μας;
Όχι, σε άλλη γειτονιά, στη διαδρομή προς το σχολείο. Να πάμε; Χρειάζεται βοήθεια!
Ζήτησες βοήθεια από κάποιον ενήλικο;
Ζήτησα. Κανείς δεν ήθελε· όλοι με έσπασαν το χέρι.
Άκου, Άρη. Ξημερώματα και σκοτάδι έξω. Βγάλε το μπουφάν σου, ίσως ο σκύλος να είναι μόνο κουρασμένος.
Δεν μπορεί να σταθεί.
Μήπως το είδες στο σκοτάδι. Ας περιμένουμε μέχρι το πρωί· αν είναι ακόμα εκεί, θα σκεφτούμε κάτι. Θα καλέσουμε το Πυροσβεστικό ή την Αστυνομία. Συμφωνείς; Πάρε το μπουφάν, τα χέρια σου είναι πάγο.
Ο Άρης άνοιξε το μπουφάν αργά.
Μαμά, αν παγώσει μέχρι το πρωί;
Είναι σκύλος, Άρη· σίγουρα είναι αδέσποτος, έχει παχύ τρίχωμα. Δεν θα του συμβεί τίποτα.
Με αμφιβολίες, αφαιρέθηκε τα ρούχα και πήγε στο μπάνιο να πλύνει τα χέρια. Το ζεστό νερό του τρεξίματος έδωσε λίγη ανακούφιση, αλλά δεν μπορούσε να σταματήσει να σκέφτεται το άγριο βλέμμα του ζώου από το σκοτεινό άνοιγμα του αποχετεύματος. Θυμήθηκε ότι ήταν ένας μικρός αχόρδης σκύλος με κόκκινα σημάδια στα μάγουλα. Πόσα λεπτά είχε ξαπλώσει εκεί; γιατί δεν μπορούσε να σηκωθεί; Η σκέψη τον έκανε να νιώθει άσχημα, να ζει ένα μικρό κεφάλαιο θλίψης.
Το βράδυ, αφού έβαλαν τις τσάντες στο δωμάτιο, ο Άρης και ο φίλος του, ο Νίκος, πήγαν για βόλτα. Ο καιρός ήταν πιο ήπιος στην Αθήνα, αλλά ακόμα κρύος, με χιόνι που δεν λιώνει. Δεν ήθελαν να γυρίσουν σπίτι, οπότε έτρεχαν κατηφορικά με παγοπέδιλα ή απλώς με τα πόδια, φαντάζονταν ότι είναι σκιέρ.
Τι τους έκανε να αλλάξουν μονοπάτι και να περπατήσουν κατά μήκος του κτιρίου σε στενή, συντριπτική διαδρομή; Τι τους έκανε ο Άρης να στρέψει το κεφάλι του και να δει δύο λαμπερά μάτια μέσα στην τρύπα του κάδου; Στην αρχή νόμιζε ότι ήταν γάτα. Πλησιάσαν και έκλινσαν… Ήταν σκύλος.
Κράτα με τα πόδια, προσπαθώ να τον φτάσω!
Ο Άρης έπεσε κοντά στην είσοδο του άδειου και τράβηξε προς τα κάτω, αλλά ο σκύλος γαύγισε.
Σπάσε, πάμε σπίτι. Κοιμάται εκεί, είπε ο Νίκος.
Σκύλα, σκύλα! Έλα σε μένα! Τυ-τυ, τυ-τυ! φώναξε ο Άρης, αλλά το ζώο παρέμεινε ακίνητο. Έλα, καλό μου, θα σε βοηθήσω! επέμενε. Ο σκύλος άστριζε.
Άνοιξε το τηλέφωνο, άναψε το φανάρι και φώτισε μέσα. Ο σκύλος είχε μικρές τσάκκες στο σώμα του και μια μεγάλη πληγή στο πίσω πόδι. Πώς να αφήσει κανείς ένα τέτοιο πλάσμα σε τέτοιο μυστήριο;
Τα επόμενα τριάντα λεπτά ο έντεκαχρονος Άρης προσπαθούσε να βρει περαστικούς άντρες που θα τον βοηθούσαν. Κάθε ένας, νέος, μέτριας ηλικίας, συνταξιούχος, τον απορρίπτε. Ακόμα και ο φίλος του τον άφησε, επειδή είχε πείνα.
Γιατί το θες; Μην το αγγίζεις. Θα βγει μόνος του.
Την επόμενη μέρα, ο Άρης ξύπνησε νωρίτερα απ το συνηθισμένο και βρήκε τη μητέρα του, τη Βασιλική, έτοιμη να φύγει για το νηπιαγωγείο, δουλειά στις 7 π.μ.
Έλεγες; Βεβαιωθείτε ότι δεν έφυγε. Είναι κουρασμένος, δεν κοιμήθηκε.
Ο Άρης, γεμάτος συναισθήματα, πήγε έξω. Στην γωνία κάτω από τη σκάλα θυμήθηκε πως ένα χρόνο πριν είχε βρει τετράδα γατών σε κιβώτιο. Με τη βοήθειά της, τις έθεσαν σε αποκοπές, τα έβγαλαν από τα ψύλλια και τις έδωσαν σε αγαπητές οικογένειες. Στο σπίτι τους είχαν δύο γάτες και έναν σκύλο, και μια άλλη γάτα που η μητέρα του πήρε από το δρόμο. Ένα καλοκαίρι, βρήκε νεκρό περιστέρι και το θάψε κάτω από δέντρο στο πάρκο. Όποτε έβλεπε ηλικιωμένη που κουβαλούσε βαριά σακούλα, έτρεχε να τη βοηθήσει· ό,τι και αν ήταν, πάντα ήθελε να δώσει το χέρι.
Το πρωί, ο Άρης έσπευσε προς την τρύπα του κάδου. Ελπίζοντας ότι ο σκύλος είχε ελευθερωθεί. Όχι· ήταν ακόμη εκεί, παγωμένος, με τη σκόνη πάνω του. Η καρδιά του πήγε σπασμένη.
Μάνα, βλέπεις; Ο σκύλος είναι ακόμη εκεί!
Η Βασιλική τράβηξε το κινητό και είπε: «Θα στείλω βίντεο, να δούμε τι κάνουμε».
Πρώτα που ήρθε στο μυαλό της ήταν να τηλεφωνήσει στο Πυροσβεστικό. Απέστειλε το μήνυμα ότι χρειάζονται βοήθεια. Η γραμμή απάντησε ότι δεν ασχολούνται με τέτοιες περιπτώσεις και την έστειλε σε υπηρεσία καθαριότητας. Κανένας δεν απάντησε θετικά. Ο Άρης της τηλεφώνησε πολλές φορές, ρωτώντας «Τι γίνεται;».
Τέλος, η Βασιλική τηλεφώνησε τη φίλη της, τη Νάτα, που έστριψε το τηλέφωνο σε έναν εθελοντική οργανισμό «Φιλοζώο». Οι εθελοντές πήγαν στο σημείο με κουβέρτες και εργαλεία. Ο Άρης περιμένα με αγωνία.
Εδώ! Εδώ! φώναξε όταν εμφανίστηκαν.
Η νεαρή εθελόντρια έσκασε μέσα στην τρύπα κρατώντας κουβέρτα, οι υπόλοιποι την στήριξαν από τα πόδια. Ο σκύλος κλαούσε, δεν μπορούσε να γαυγίσει. Ήταν κολλημένος στον σιδερένιο πάτο, γιατί είχε ουρήσει πάνω του παγωνιά.
Καημένε μου! του χάιδεψε ο εθελοντής, «ποιος ξέρει πώς ήρθε μέχρι εδώ;»
Τον τύλιξαν και τον έβαλαν σε μια μπαλκόνι για να αναπνεύσει. Ο Άρης τρέμοντας περιπλανιόταν γύρω.
Τι θα γίνει μετά;
Θα το πάμε στο κτηνιατρείο. Θα το θεραπεύσουμε.
Η πληγή ήταν σοβαρή· είχε παγώσει πολύ. Αργά, μετά από λίγες μέρες, ο σκύλος, τώρα ονομασμένος «Μίκης», πήγε σε τροφή. Η Βασιλική φοβόταν ότι δεν θα τα βγάλει με ένα ακόμη κατοικίδιο, αλλά ο Άρης έδειξε πόσο πολύ τον αγαπούσε.
Η ιστορία του Άρη εμφανίστηκε σε εφημερίδες, οι δημοσιογράφοι τον πήραν για συνέντευξη, αλλά εκείνος δεν έβλεπε τον εαυτό του ήρωα.
Είναι απλώς τι κάνει κάποιος με συνείδηση, είπε. Δεν υπάρχει ήρωας σε μένα· η κοινωνία μας έχει γίνει τόσο κρύα που μικρά ευγενικά πράγματα φαίνονται σπάνια.
Τι θα ήθελες να αλλάξει;
Να είναι οι άνθρωποι πιο ευγενικοί.
Τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;
Να γίνω κτηνίατρο ή εκπαιδευτής σκύλων. Θέλω να βοηθάω ζώα και ηλικιωμένους· τα πονεμένα συντρόφια της ζωής τους.
Πώς είναι ο Μίκης τώρα;
Καλή του η κατάσταση. Τον κρατάμε, είναι ο σκύλος μας.
Έλα, Μίκης! Έλα, παιδί μου! Πάμε να δείξουμε στον παππού τι έχουμε μάθει!
Ο Μίκης, γεμάτος τρίχες, τρέχει στο κάλεσμά του.
Κάθισε, Μίκης! Ξαπλώσε! Ξεσκέψου, καλό μου, ξεσκέψου Εντάξει, καλή δουλειά!
Ο Άρης είναι ένα παιδί με πληγωμένη καρδιά, αλλά μια καρδιά που ποτέ δεν ησυχάζει. Εφόσον υπάρχουν πόνοι, βία και αδιαφορία, υπάρχουν και άνθρωποι σαν αυτόν, που τεντώνονται για να βοηθήσουν. Ας είναι λοιπόν περισσότεροι με τραυματισμένες καρδιές. Όταν θα φτάσει η μέρα, το καλό θα κυριαρχήσει στη γη. Μέχρι τότε, σας αγκαλιάζω, αγαπητοί μου.
Στη φωτογραφία: Άρης Κωνσταντίνου από την Αθήνα και ο σκύλος του, Μίκης.
