Άκου τώρα! Πήγα με τα παιδιά στο The Mall Athens, έτσι между другото και там, πὸй да видя? Τον πρώην μου, τον Νίκο Αλεξόπουλο! Ναι, τον ίδιο που εδώ και μήνες δεν έχει δώσει ούτε ένα ευρώ για τα παιδιά μας, πάντα με την δικαιολογία ότι έχει οικονομικά ζόρια όταν του ζητάω χρήματα για αθλητικά για το σχολείο ή για σχολικά πράγματα.
Κι όμως, εκεί ήταν στο πιο ακριβό κατάστημα αθλητικών παπουτσιών, με τα δύο θετά του παιδιά, δοκίμαζαν Puma και Adidas λες και είχε κερδίσει το Τζόκερ. Εμένα το αίμα μου ανέβηκε στο κεφάλι, αλλά δεν είπα τίποτα. Βαθιά ανάσα, σκέφτηκα: Αυτό δεν θα το αφήσω έτσι.
Πλησίασα ήρεμα, τα δικά μου παιδιά κρατούσα за το χέρι, κι εκείνος είχε φάει κόλλημα με το κινητό του ενώ τα παιδιά δοκιμάζαν κάτι πανάκριβα Nike. Η υπάλληλος μαζεύε κουτιά.
Συγγνώμη, κοπέλα λέω με το πιο γλυκό χαμόγελο έχετε αυτά τα μοντέλα σε 32 και 35;
Φυσικά, για ποιον;
Για τα παιδιά μου απαντώ σταθερά, και δυναμώνω λίγο τη φωνή: Ο άντρας μου θα πληρώσει όλα μαζί, έτσι δεν είναι, Νίκο μου;
Σηκώνει το βλέμμα από το κινητό, λες και τον χτύπησε κεραυνός. Τα μάτια του πετάγανε.
Τι; ψέλλισε, αλλά εγώ είχα ήδη βάλει τα παιδιά μου να δοκιμάσουν παπούτσια.
Ναι, ναι, όλα ο Νίκος τα πληρώνει λέω ήρεμα στην υπάλληλο. Είμαστε μπλεγμένη οικογένεια, καταλαβαίνεις; Αυτά είναι τα θετά του, αυτά τα δικά μας. Πάντα επιμένει να τα φέρνει όλα ίσα, έτσι δεν είναι, Νίκο;
Ο Νίκος είχε γίνει κόκκινος σαν ντομάτα. Πήγε να μιλήσει, αλλά η υπάλληλος ήδη έφερνε κουτιά κι εγώ του έριξα ένα κλείσιμο ματιού.
Τους ταιριάζουν τέλεια, κοπέλα. Τα παίρνουμε.
Στο μεταξύ, βλέπω κάτι φανταστικά αθλητικά, κοραλί χρώμα, ακριβώς το στυλ μου.
Μπορείτε να μου φέρετε κι αυτά σε 38, κοραλί;
Για τη κυρία; ρωτάει η κοπέλα.
Ναι, για μένα λέω χαμογελώντας και τα φοράω. Φοβερά είναι! Έχετε και εκείνα τα μαύρα κομψά; Τα χρειάζομαι για τη δουλειά.
Ακόμα; ψέλλισε ο Νίκος με πνιγμένη φωνή.
Νίκο μου, μην κάνεις τον τσιγκούνη του λέω γλυκά. Ξέρεις ότι χρειάζομαι άνετα παπούτσια για τη δουλειά. Τα αθλητικά είναι για όταν βγάζω τα παιδιά βόλτα στο πάρκο. Δεν σου λέω συνέχεια ότι χρειάζομαι καινούργια;
Η υπάλληλος χαμογελούσε, άσχετη με τον χαμό που γινόταν. Και αρχίζει να λογαριάζει.
Σύνολο οκτώ ζευγάρια είπε και άρχισε στο calculator.
Σηκώθηκα, φίλησα τα παιδιά και πλησίασα τον Νίκο.
Ωραία, Νίκο μου, εγώ πάω να κάνω κι άλλες αγορές. Τα παιδιά μένουν μαζί σου, εντάξει; Θα μου τα φέρεις σπίτι αργότερα.
Χωρίς να προλάβει να αντιδράσει, πήρα τις σακούλες με τα παπούτσια και των παιδιών και τα δικά μου και βγήκα από το κατάστημα ήρεμη, αισθανόμενη βασίλισσα.
Το τελευταίο που άκουσα ήταν η υπάλληλος:
«Είναι 500 ευρώ. Μετρητά ή κάρτα, κύριε;»
Μόλις έφτασα στο πάρκινγκ, ξέσπασα σε γέλια. Η φάτσα του ήτανε όλα τα λεφτά. Κοίταξα τα καινούργια αθλητικά και σκέφτηκα: Να η θεία δίκη!
Το ίδιο βράδυ, όταν έφερε τα παιδιά, φυσικά μισή ώρα αργότερα, είχε φάτσα μεταξύ έξαλλος και συμβιβασμένος. Τα θετά του παιδιά δεν τα είχε μαζί.
Αυτό που έκανες ήταν αρχίζει.
Τι; τον διακόπτω με αθώο βλέμμα. Ότι φρόντισα και τα ΔΙΚΑ ΣΟΥ παιδιά να έχουν καινούργια παπούτσια; Δεν χρειάζεται να με ευχαριστείς, Νίκο. Είναι το ελάχιστο που μπορούσες να κάνεις.
Σώπασε μια στιγμή, κούνησε το κεφάλι.
Οκτώ ζευγάρια ΟΚΤΩ. Εσύ πραγματικά χρειαζόσουν δύο;
Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα χρειαστείς άνετα αθλητικά, Νίκο μου. Εξάλλου, πόσους μήνες μου χρωστάς διατροφή; Θεώρησέ το προκαταβολή.
Είσαι τρελή!
Όχι, είμαι κουρασμένη του απαντώ. Έχει διαφορά. Τώρα όμως, είμαι και καλοντυμένη.
Έφυγε, αλλά πριν μπει στο αυτοκίνητο τον άκουσα να γκρινιάζει:
«Οκτώ ζευγάρια τελικά πιο φθηνό είναι απλά να πληρώνω διατροφή»
«Έτσι μπράβο, πανέξυπνε μου», σκέφτηκα ενώ έκλεινα την πόρτα.
Τα παιδιά έτρεξαν κοντά μου και με αγκάλιασαν όλο χαρά με τα καινούρια τους αθλητικά. Εγώ φόρεσα τα κοραλί το ίδιο βράδυ για τη βόλτα και ένιωσα απίστευτη.
Ήταν λάθος; Ίσως.
Μετανιώνω;
Ούτε για στιγμή. Εσύ τι θα έκανες στη θέση μου;Αν το αύριο με βρει να παλεύω πάλι για το αυτονόητο, δεν πειράζει. Αρκεί να θυμάμαι ότι η αλήθεια δεν βρίσκεται στα ποσά ή στις αποδείξεις, αλλά στο βλέμμα των παιδιών μου όταν τρέχουν χαμογελώντας με καινούρια παπούτσιακι εγώ, έστω για μια στιγμή, νιώθω ότι τελικά το πήρα το αίμα μου πίσω. Κι αν κανείς με ρωτήσει πώς νιώθω, θα πω: μετρώ τη νίκη μου όχι στα ευρώ, αλλά στα βήματα που κάνουμε μαζί.
