Άκου να σου πω, ο σύζυγός μου μεγάλωσε σε μια ζεστή, αγαπημένη οικογένεια. Όταν όμως ο πατέρας του έγινε 57, δυστυχώς η μητέρα του έφυγε από τη ζωή. Ήταν μεγάλο σοκ για τον πεθερό μου, δεν ξέρεις μετά τι να κάνεις. Γι αυτό αποφασίσαμε να πουλήσουμε το διαμέρισμά του, να μοιράσουμε τα χρήματα μεταξύ της δικής μας οικογένειας και του αδελφού του συζύγου μου, και να πάρουμε τον πεθερό μου μαζί μας μέχρι να συνέλθει. Έτσι και έγινε.
Νόμιζα πως θα μείνει μαζί μας έξι μήνες, θα βρει τον εαυτό του και μετά θα πάρει το δικό του σπίτι, αλλά τίποτα. Του άρεσε πολύ η φάση εδώ! Για τους λογαριασμούς και τα ψώνια δεν έδωσε ποτέ ούτε ένα ευρώ. Εγώ μαγειρεύω, πλένω τα ρούχα του, καθαρίζω το δωμάτιό του. Αυτός μόνο στη δουλειά πάει. Σαν να είναι σε σπα!
Έμεινε τελικά μαζί μας έντεκα χρόνια. Κι ύστερα άρχισε να μας κάνει συνεχώς παρατηρήσεις και να μας λέει πώς πρέπει να τα κάνουμε όλα στο σπίτι. Οπότε μαζευτήκαμε και αποφασίσαμε να του αγοράσουμε ένα σπιτάκι λίγο έξω από την Αθήνα, να μείνει μόνος του. Υγιής, ψηλός άντρας, μπορεί να ζει όπως θέλει.
Αγοράσαμε το σπίτι, το ετοιμάσαμε, βάλαμε ό,τι χρειάζεται για να ζήσει εκεί. Ο πεθερός μου όμως άρχισε να φτιάχνει ιστορίες για πόνο στην καρδιά και διάφορα άλλα. Ό,τι μπορούσε να σκεφτεί για να μείνει μαζί μας. Αλλά εγώ δεν αντέχω άλλο τέτοιο σκασμό. Κουράστηκα…
