Να σου πω τι πέρασα Στη χειρότερη περίοδο της ζωής μου, ο πατέρας μου αποφάσισε να φύγει από το σπίτι και να μας αφήσει για μια άλλη γυναίκα. Άφησε πίσω τη μαμά μου, εμένα και την μικρή μου αδερφή, τη Φωτεινή, που τότε ήταν μόλις δύο χρονών και είχε σοβαρά προβλήματα υγείας, που δυστυχώς χειροτέρευαν κάθε μέρα. Η φροντίδα της απαιτούσε όχι μόνο ατελείωτη υπομονή, αλλά και ένα τεράστιο ποσό χρημάτων. Δεν καταλάβαινα ακριβώς τι είχε η αδερφή μου, αλλά έβλεπα τον πόνο και το άγχος της μαμάς μουμαζί με τη γιαγιά μου, έκαναν τα πάντα για να τη βοηθήσουν. Ο πατέρας μου έλεγε συνέχεια πως είχε κουραστεί, μάλωνε συνέχεια με τη μητέρα μου και της έκανε τη ζωή μαύρη. Το ότι έφυγε, με πείραξε βαθιά Με είχε συνηθίσει σε φροντίδα και αγάπη, ειδικά όταν η μαμά μου ασχολιόταν με τη Φωτεινή.
Θυμάμαι τη μέρα που έμαθε η μαμά μου για τα καλά ότι ο πατέρας μου μας άφησεδεν θα τη βγάλω ποτέ από το μυαλό μου, ήταν σαν να πάγωσε ο χρόνος. Εκείνος μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη, έκανε καινούρια ζωή, προχώρησε σα να μην υπήρχαμε. Ούτε όταν η δική του μάνα, η γιαγιά μου η Ελένη, τον παρακάλεσε να επιστρέψει, δεν άλλαξε στάση. Ένα χρόνο μετά, χάσαμε τη Φωτεινή. Ο πόνος ήταν αβάσταχτος. Ακόμη κι έτσι, ο πατέρας μου δεν μπήκε καν στον κόπο να γυρίσει πίσω, ούτε για να την αποχαιρετήσει.
Η μητέρα μου σωριάστηκε απ τον πόνο και τη στεναχώρια, κι η γιαγιά, η κυρα-Ευγενία, έγινε το καταφύγιό μου, η δεύτερη μαμά μου. Μάλιστα, και οι δυο γιαγιάδες μου με αγάπησαν απίστευτα, στηρίζοντάς με όταν όλα φαίνονταν πως καταρρέουν. Με τον καιρό, η μαμά μου άρχισε να συνέρχεται σιγά σιγά και να καταλαβαίνει πάλι πως ήμουν δίπλα της. Με πήρε αγκαλιά, με δάκρυα στα μάτια, και μου υποσχέθηκε ότι δεν θα με αφήσει ποτέ, πως θα κάνει τα πάντα για να είμαι ευτυχισμένη. Το κράτησε στο ακέραιο αυτό που είπε. Μαζί με τη γιαγιά μου, πάντα φρόντιζαν να μη μου λείψει τίποτα, με στήριζαν σαν βράχοι. Όταν ήρθε η μέρα της αποφοίτησης, με έντυσαν με το πιο όμορφο φόρεμα να νιώσω βασίλισσα εκείνο το βράδυ.
Για χρόνια ολόκληρα, δεν ξαναείδα ποτέ τον πατέρα μου. Πάντα όμως τον είχα κάπου στο μυαλό μου. Ήρθε μια φορά μόνο στην κηδεία της γιαγιάς-Eυγενίας εμφανίστηκε, κι αυτό μάλλον γιατί πίστευε πως θα του αφήσει το διαμέρισμά της στου Ζωγράφου. Ευτυχώς όμως, η γιαγιά μου, με την απίστευτη αγάπη και σοφία της, μου έγραψε το διαμέρισμα από τότε που ήμουν δώδεκα χρονών. Αυτή η κίνηση δείχνει πόσο δυνατή μπορεί να είναι η οικογένεια και πώς η αληθινή αγάπη δεν μετριέται με το αίμα, αλλά με το τιμώ στη ψυχή και στις πράξεις.
