Ο Νέτος Σχεδιάζει την Έξωση, η Γιαγιά Πουλάει το Διαμέρισμα Χωρίς Μετανιώνει

Όταν η γιαγιά διαπίστωσε ότι ο εγγονός ήθελε να την βγάλει από το διαμέρισμα, το πούλησε χωρίς δισταγμό.
«Γιατί να πάρει κανείς δάνειο αν μπορεί να περιμένει να πεθάνει η γιαγιά και να κληρονομήσει το διαμέρισμά της;» έτσι σκεφτόταν ο ξάδερφος του συζύγου μου, ο Ρούι. Είχε σύζυγος, τη Ζοάννα, τρία παιδιά και όλη η οικογένεια έμενε στο χέρι της κληρονομιάς. Απέφευγαν τα πιστωτικά ζητήματα, προτιμώντας να ονειρεύονται τη μέρα που το διαμέρισμα της γιαγιάς θα ήταν δικό τους. Ενώ εκείνη η στιγμή δεν είχε έρθει, ζούσαν στην μικρή κατοικία της μητέρας της Ζοάννα, ένα τ2 στην παραλιακή περιοχή του Κασκάις, και η ζωή αυτή τους τελείσσεται. Ο Ρούι και η Ζοάννα ψιθυρίζαν όλο και πιο συχνά για το πώς «θα λύσουν» το πρόβλημα της γιαγιάς.
Αλλά η κυρία Ροζαρία, η γιαγιά, ήταν ένα αληθινό αστεράκι. Σε επτάντα πέντε χρόνια ζωντάνια, χαρά και υγεία δεν το έλειπαν. Η κατοικία της στο κέντρο του Κασκάις ήταν πάντα γεμάτη φίλους. Χειριζόταν το smartphone, πηγαίνοντας σε εκθέσεις, θεατρικές παραστάσεις και ακόμη και σε χορούς για ηλικιωμένους, όπου άφηνε αθώα φλερτ. Φαινόταν σαν φωτεινή λάμψη, ζώντας το καθένα σαν δώρο. Για τον Ρούι και τη Ζοάννα, όμως, αυτό δεν προκαλούσε υπερηφάνεια· ήταν απλώς ενοχλητικό. Η ανυπομονησία τους είχε εξαντληθεί.
Αποφάσισαν ότι η κυρία Ροζαρία πρέπει να μεταβιβάσει το διαμέρισμα στο όνομα του Ρούι και να μετακομίσει σε έναν οίκο κοινότητας ηλικιωμένων, ισχυριζόμενοι ότι «είναι το καλύτερο για τη γιαγιά». Η Ροζαρία όμως δεν τα παράταξε. Αντιδράστε επαίσχυνα, προκαλώντας εκρήγνυομαι. Ο Ρούι φώναξε ότι ήταν « εγωιστική » και ότι « πρέπει να σκεφτεί τα εγγόνια ». Η Ζοάννα τροφοδότησε τη φωτιά, λέγοντας ότι η γιαγιά είχε « ζήσει πολύ ».
Όταν ο σύζυγός μου, ο Τιάγκο, και εγώ το μάθαμε, μείναμε άφωνοι. Η κυρία Ροζαρία ονειρευόταν πάντα ένα ταξίδι στην Ινδία· το Τζαχ Μάχαλ, τις μπαχαρικές μυρωδιές, τα στενά δρομάκια της Γκοά. Προτείνουμε να ζήσει μαζί μας, να νοικιάσει το διαμέρισμα και να μαζέψει χρήματα για την εκδρομή. Συμφώνησε· σύντομα το ευρύχωρο τ3 στο κέντρο άρχισε να αποφέρει έσοδα. Όταν ο Ρούι και η Ζοάννα έμαθαν, δημιούργησαν ένα τεράστιο σκάνδαλο, απαιτώντας το διαμέρισμα ως « δικαίωμα κληρονομίας» και κατηγόρησαν ακόμη και τον Τιάγκο για « χειραγώγηση» της γιαγιάς. Ο Ρούι ζήτησε και το μισθώματα ως « νόμιμο μέρος του». Απορίψαμε να το συμβούμε· σημείο.
Η Ζοάννα άρχισε να εμφανίζεται στο σπίτι μας σχεδόν καθημερινά· μερικές φορές μόνη, άλλες με τα παιδιά της, πάντα με ανούσια δώρα. Ρωτούσε πώς είναι η γιαγιά, αλλά εμείς καταλάβαμε τον αληθινό λόγο: εκείνοι περίμεναν ακόμα να « πεθάνει » η Ροζαρία για να κληρονομήσουν. Η απληστία τους ήταν εντυπωσιακή.
Τελικά, η κυρία Ροζαρία συγκέντρωσε αρκετά χρήματα και έφυγε στην Ινδία. Επέστρεψε ακτινοβολώντας, με βαλίτσα γεμάτη ιστορίες και φωτογραφίες. Προτείναμε να μην σταματήσει εκεί· να πουλήσει το διαμέρισμα, να συνεχίσει να ταξιδεύει και να μένει μαζί μας στο τέλος, σε άνεση. Σκέφτηκε και αποφάσισε να το δοκιμάσει. Πούλησε το διαμέρισμα σε καλή τιμή, αγόρασε ένα μικρό στούντιο στα προάστιο του Κασκάις και επένδυσε το υπόλοιπο σε νέες περιπέτειες.
Ταξίδεψε στην Ισπανία, την Αυστρία και την Ελβετία. Στη Γενεύα, κατά τη διάρκεια μιας βόλτας στη λίμνη, συνάντησε έναν Γάλλο, τον Πιέρ. Η σχέση τους έμοιαζε με σκηνές κινηματογράφου· σε επτάντα πέντε χρόνους, παντρεύτηκε τον Πιέρ! Ο Τιάγκο και εγώ πετάξαμε στη Γαλλία για το γάμο, και ήταν όραμα να την βλέπουμε να λάμπει στο λευκό φόρεμα, περιτριγυρισμένη από λουλούδια και χαμόγελα. Η Ροζαρία το άξιζε.
Όταν ο Ρούι έμαθε για την πώληση, τρεμόπαιξε· ζήτησε να πάρει το στούντιο, λέγοντας ότι « έχει ήδη αρκετά». Πώς θα φιλοξενήσει πέντε άτομα εκεί, ήταν αίνιγμα. Αλλά μας δεν ένοιαζε πια· ήμασταν χαρούμενοι που η Ροζαρία βρήκε το δικό της ήλιο. Ο Ρούι και η Ζοάννα παρέμειναν μια υπενθύμιση ότι, όταν το χρήμα είναι στο προσκήνιο, οι πιο κοντινοί αποκαλύπτουν το πραγματικό τους πρόσωπο.