Ο Μουρτζίκος Εξαφανίστηκε: Μια Αγωνία για τη Γάτα που Χάθηκε

Ο Μουρτσέκος Έφυγε
«Μαρία, είσαι σπίτι;» ο Γιάννης μοίρασε μέσα στο διαμέρισμα και κόλλησε όταν είδε τη γυναίκα του στο χώρο υποδοχής. Κάθισε στη γωνιά και έκλαιγε με λυγμούς. «Δεν κατάλαβα τίποτα από όσα μου είπες. Έκλαιγες τόσο δυνατά που δεν μπορούσα να διακρίνω λέξη. Και μετά, σαν επίτηδες, το κινητό σου έμεινε χωρίς μπαταρία. Τι έγινε, Μαρία; Δεν είσαι καλά.»
«Ο Μουρτσέκος έφυγε» η Μαρία μόλις και μετά βίας μπόρεσε να βγάλει τη φωνή της. «Δεν είναι εδώ.»
«Ποιος έφυγε;» ανατρίχιασε ο Γιάννης. «Πού πήγε; Μπορείς να μου το εξηγήσεις; Μήπως κρύβεται κάπου στο σπίτι;»
«Όχι. Η αδερφή σου η Έλενα Βασικά, είπε ότι ο Μουρτσέκος βγήκε τυχαία στο διάδρομο όταν αυτή έβγαζε τον Μιχάλη έξω για βόλτα. Αλλά εσύ ξέρεις, Γιάννη, ο Μουρτσέκος μας Δεν θα έφευγε μόνος του από το σπίτι. Γιατί να το έκανε, όταν έξω κινδύνευσε; Μου φαίνεται ότι τον έβγαλε επίτηδες»
«Τι;» Ο Γιάννης σφίγγει τα χέρια του. «Πού είναι τώρα; Πού είναι η Έλενα;»
«Νομίζω πήγε στο σούπερ μάρκετ Δεν ξέρω. Τον έψαχνα όλη αυτή την ώρα, αλλά δεν τον βρίσκω πουθενά. Κανένας δεν τον είδε. Πώς γίνεται αυτό, Γιάννη; Μπορεί να είναι κανείς τόσο άδικος; Να πετάξει ένα αβοήθητο πλάσμα στο δρόμο. Το χειμώνα. Πώς γίνεται κάτι τέτοιο;»
«Άνθρωπος δεν θα το έκανε. Αλλά η Έλενα Η Έλενα μπορεί. Ειδικά όταν έχει ξανακριθεί σε παρόμοιες πράξεις. Μην ανησυχείς, σήμερα το βράδρα δεν θα ξαναπάτησε στο σπίτι μας. Μα γιατί την αφήσαμε να μπει εδώ;»
***
Μία μήνα πριν
Ο Γιάννης περπατούσε προς τη στάση του λεωφορείου όταν πρόσεξε κάτι γκρι κάτω από το χιόνι.
Στην αρχή νόμιζε ότι ήταν ένας πετρόλοφος. Αλλά ο λόφος ήταν παράξενος, γιατί δεν ακουμπά απλά το χώμα έτρεμε σαν παλιό ψυγείο.
Ίσως αυτό τράβηξε την προσοχή του. Γιατί ποτέ πριν δεν είχε δει, πόσο μόνο ακούσει, πέτρες να τρέμουν από το κρύο.
Για να ικανοποιήσει την περιέργεια του και να καταλάβει τι ήταν, ο Γιάννης βγήκε από το δρόμο και πλησίασε.
Και μόνο τότε κατάλαβε ότι στο χώμα δεν ήταν πέτρα, αλλά ένα μικρό γκρι γατάκι.
«Ωχ» μουρμούρισε ο Γιάννης, ξύνοντας το πίσω μέρα του κεφαλιού του. «Τι κάνεις εδώ, μικρούλη;»
Όμως, ήταν ρητορική ερώτηση.
Γιατί οποιοσδήποτε θα καταλάβει τι κάνουν τα κατοικίδια ζώα στους δρόμους. Προσπαθούν να επιβιώσουν Και αυτό το μικρό γατάκι απλώς προσπαθούσε να ζήσει.
Δεν νιαουρίζε, δεν ζητούσε βοήθεια Όχι. Απλώς ξαπλώνει στο χώμα και τρέμει.
Φαίνεται ότι είχε αποδεχτερα ότι κανένας δεν ενδιαφερόταν για αυτό. Γι αυτό δεν έστρεφε να κοιτάξει τους ανθρώπους. Αντ αυτού, προσπαθούσε με κάποιο τρόπο να ζεσταθεί.
Ο Γιάννης σήκωσε προσεκτικά το μικρό από το έδαφος, ταυτόχρονα καθαρίζοντας το χιόνι από το τρίχωμά του, και μετά το έβαλε γρήγορα κάτω από το σακάκι του, κρατώντας το με το ένα χέρι, και έτρεξε προς τη στάση, όπου μόλις έφτανε το λεωφορείο.
Όσο επέστρεφε σπίτι, θυμήθηκε ότι η Μαρία ήθελε ένα τέτοιο γατάκι εδώ και καιρό γκρι και ραβδωτό, αλλά ποτέ δεν βρισκόταν ο χρόνος να πάνε μαζί σε ένα καταφύγιο.
Και τώρα η μοίρα του το είχε στείλει στα πόδια του. Και όταν η μοίρα σου δίνει κάτι πρέπει να το πάρεις.
«Μαρία, έχω μια έκπληξη για σένα,» είπε χαρούμενα ο Γιάννης όταν μπήκε στο διαμέρισμα.
«Αχ, με κακομάθαινες τελευταία,» χαμογέλασε η γυναίκα του, βγαίνοντας στο χώρο υποδοχής. «Από χρυσά σκουλαρίκια χωρίς λόγο, στο νέο κινητό που ονειρευόμουν, έως εισιτήρια για τον κινηματογράφο. Τι είναι αυτή τη φορά; Διακοπές σε χιονοδρομικό κέντρο;»
«Καλύτερα!» ο Γιάννης χαμογέλασε και, ανοίγοντας τη φερμουάρ του σακακιού, έβγαλε το γατάκι. «Ορί! Το βρήκα στο δρόμο. Νομίζω ήθελες ακριβώς ένα τέτοιο; Γκρι και ραβδωτό;»
«Θεέ μου,» αναστέναξε η Μαρία. «Είναι τελείως παγωμένο, το καημένο. Έλα, δώστο εδώ, να το ζεστάνω. Και εσύ βγάλε τα πράγματα σου, πλύνε τα χέρια σου και έλα στην κουζίνα. Το φαγητό είναι έτοιμο.»
Η Μαρία κοίταξε ξανά το γατάκι και χαμογέλασε: «Πόσο όμορφο είναι»
Έτσι, ο Γιάννης και η Μαρία απέκτησαν τον Μουρτσέκο. Σκέφτηκαν πολύ πώς να το ονομάσουν, περάσανε πολλές ιδέες, αλλά τελικά σταμάτησαν στο «κλασικό».
«Μου φαίνεται ότι ο Μουρτσέκος του πάει καλύτερα από κάποιον Τομ ή Λούκα.»
«Σωστά, αγάπη μου.»
Αυτό το χα