Άκου να δεις, από μικρές, εγώ και Ελένη ήμασταν πάντα κολλητές η ζωή μας έφερε κι ακόμα πιο κοντά. Εκείνη μετακόμισε στην Αθήνα να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο και τελικά έμεινε εκεί, βρήκε δουλειά, νοίκιασε ένα διαμέρισμα. Παρά τη χιλιομετρική απόσταση, δεν χάσαμε ποτέ επαφή. Ερχόταν τα καλοκαίρια στο νησί κι εγώ της τηλεφωνούσα συχνά, να τα λέμε. Στα είκοσι μου παντρεύτηκα και έκανα μία κορούλα. Πέρσι, εγώ κι ο άντρας μου αποφασίσαμε να μετακομίσουμε στην Αθήνα κι έτυχε να νοικιάσουμε σπίτι στην ίδια γειτονιά με την Ελένη.
Η Ελένη, τώρα είκοσι επτά χρονών, ήταν μόνη της όλα αυτά τα χρόνια, πράγμα που πάντα μου προκαλούσε απορία γιατί είναι πολύ εμφανίσιμη και καλοσυνάτη. Πρόσφατα, όμως, μου είπε ενθουσιασμένη ότι τελικά βρήκε κάποιον και ξεκίνησε σχέση. Ήμουν πραγματικά χαρούμενη γι αυτό και γεμάτη ανυπομονησία της ζήτησα να μας τον γνωρίσει. Αλλά να δεις, η απάντησή της ήταν κάπως αινιγματική, ότι ακόμα δεν ήταν η ώρα.
Η γνωριμία έγινε περίπου ένα μήνα αργότερα όταν ο Μιχάλης μετακόμισε στο σπίτι της κι η αδερφή της μας κάλεσε εμένα και τον άντρα μου για φαγητό. Όταν είδα για πρώτη φορά τον αρραβωνιαστικό της, έμεινα άφωνη. Έδειχνε μεγαλύτερος από τριάντα, το πρόσωπό του κουρασμένο, σαν να είχε περάσει δύσκολα χρόνια με το αλκοόλ. Ήταν ακατάστατος, με ρούχα που θύμιζαν άστεγο. Εγώ κι ο άντρας μου κοιταχτήκαμε απορημένοι. Έμαθα αργότερα ότι ο Μιχάλης ήταν άνεργος και είχε τελειώσει μόνο το γυμνάσιο.
Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί η αδερφή μου, τόσο μορφωμένη, τόσο όμορφη και εξυπνη, έκανε αυτή την επιλογή. Προσπάθησα να της ανοίξω την καρδιά μου, να της πω πως νιώθω, αλλά εκείνη ξέσπασε και μου φώναξε να μην ανακατευτώ ξανά στη ζωή της. Μάλιστα, μου είπε ότι θέλει να κάνει παιδί μαζί του, πράγμα που με σόκαρε. Μόνη η σκέψη να μεγαλώσει παιδί με αυτόν τον άνθρωπο μου φάνηκε αδιανόητη. Δεν μπορούσα να δεχτώ αυτή την απόφαση της, όσο κι αν καταλαβαίνω πως τα γούστα των ανθρώπων είναι διαφορετικά. Ακόμα δεν το χωράει ο νους μου.
