Γιος της Κατερίνας πριν ένα μήνα παντρεύτηκε για δεύτερη φορά
Ο γιος της Κατερίνας μόλις πριν ένα μήνα ξαναπαντρεύτηκε, και έφερε αυτό το όμορφο κορίτσι, τη δεκατριάχρονη Ιφιγένεια, κόρη της νέας του συζύγου, στην καινούρια της γιαγιά. Την έφερε για ολόκληρη εβδομάδα.
Η μητέρα της Ιφιγένειας, λίγο πριν φύγει, ψιθύρισε στη πεθερά της:
Να έχετε το νου σας, πρώτη φορά η Ιφιγένεια στο χωριό. Έχει δύσκολο χαρακτήρα, ξέρετε κρίσιμη ηλικία. Κάντε τη λίγο πιο αυστηρή εσείς. Αν γίνει κάτι, τηλεφωνήστε μου και θα έρθω να την πάρω.
Τι πάει να πει «αν γίνει κάτι»; απόρησε η Κατερίνα.
Η καινούρια νύφη μόνο χαμογέλασε, έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο της πεθεράς, μπήκε στο αυτοκίνητο με τον άντρα της και έφυγαν.
Ιφιγένεια, πήγαινε να φέρεις νερό, ζήτησε αμέσως η Κατερίνα από το κορίτσι, δίνοντάς της ένα άδειο κουβά.
Από πού να το φέρω; ρώτησε απορημένη η μικρή.
Από τη βρύση της γειτονιάς.
Και αυτή η βρύση τι είναι;
Είναι μια αντλία λίγο πιο πέρα από την αυλή, απέναντι σχεδόν από το σπίτι. Βάζεις από κάτω τον κουβά, πιέζεις το μοχλό και γεμίζει με νερό, το φέρνεις μέσα.
Γιαγιά Καίτη, στα αλήθεια; Τα μάτια της κοπέλας γούρλωσαν. Νερό κανονικά παίρνουμε από τη βρύση της κουζίνας. Δεν έχετε βρύση κι εσείς;
Βρύση έχουμε, γέλασε η Κατερίνα, αλλά εδώ και μια βδομάδα δεν έχει τρέξει σταγόνα.
Και γιατί;
Γιατί στο δρόμο μας ο υδραυλικός, ο Στέλιος, το έκοψε. Πρέπει λέει να αλλάξει μια βαλβίδα. Μέχρι να το φτιάξει, στο πηγάδι θα πηγαίνουμε. Όλο νερό έχει εκεί.
Όχι άφησε κάτω βαριά τον κουβά η Ιφιγένεια. Εγώ δεν το κάνω αυτό. Από τη βρύση πρέπει να βγαίνει νερό!
Εντάξει, σήκωσε τους ώμους η γιαγιά. Τότε εδώ θα πλένεσαι. Την πήγε σε ένα μεγάλο βαρέλι κάτω απ το ρείθρο της σκεπής. Παίρνεις βρόχινο νερό με τη χούφτα και πλένεσαι.
Γιαγιά, σοβαρά τώρα; απόρησε ακόμα περισσότερο η Ιφιγένεια. Μέσα σ αυτό το βαρέλι κάτι σκουλήκια κυκλοφορούν!
Αυτά είναι προνύμφες κουνουπιών. Δεν πειράζουν, μη φοβάσαι, εξήγησε η Κατερίνα.
Και τα δόντια μου από δω θα τα βουρτσίσω; έκανε ένα μορφασμό η μικρή.
Φυσικά. Δεν έχουμε νερό στο νιπτήρα του μπάνιου.
Εντάξει, πάω είπε με βαριά καρδιά, πήρε πάλι τον κουβά και πήγε απρόθυμα προς την καγκελόπορτα.
Σε ένα τέταρτο επέστρεψε, μούσκεμα, φέρνοντας με το ζόρι τρία λίτρα νερό στον κουβά.
Τόση ώρα, τι έκανες; ρώτησε η Κατερίνα.
Δεν ήξερα πώς να ανοίξω τη βρύση. Ευτυχώς, ένας κύριος που περνούσε, μου έδειξε.
Μπράβο, η γιαγιά άδειασε αμέσως το νερό στον νιπτήρα και ξανάδωσε τον κουβά.
Τώρα έχουμε νερό για πλύσιμο, πρέπει να μαζέψουμε κι άλλο για να φτιάξω φαγητό.
Ναι αλλά κοίταξε αποσβολωμένη η Ιφιγένεια. Και για το φαγητό χρειαζόμαστε νερό;
Ε βέβαια. Αλλιώς πάω να πάρω από το βαρέλι, αν θες, της είπε η Κατερίνα.
Όχι! πετάχτηκε η Ιφιγένεια, πήρε γρήγορα τον κουβά και έτρεξε πάλι στη βρύση.
Έτσι πήγε και ήρθε πέντε φορές. Η Κατερίνα άρχισε σιγά σιγά να ετοιμάζει φαγητό.
Γιαγιά, γιατί δεν φτιάχνουν τη βλάβη στο δίκτυο; ρώτησε κατάκοπη η μικρή. Στην Αθήνα, αν σπάσει κάτι, κάνεις ένα τηλεφώνημα στις τεχνικές υπηρεσίες και το φτιάχνουν σε μια ώρα.
Εμείς κι εδώ τηλέφωνο κάνουμε. Ή καλύτερα, τρέχουμε στο πενήντα οχτώ σπίτι στη διπλανή γειτονιά και το λέμε. Αλλά αυτοί έχουν νερό, οπότε ο Στέλιος δεν βιάζεται.
Γιατί δεν πάτε εσείς να απαιτήσετε;
Πήγα εκατό φορές, κουνούσε το χέρι η γιαγιά. Ο Στέλιος όλο στα χωράφια ή στο συνεργείο τρέχει, όλο αύριο λέει. Σ εμάς πέφτει όλη η περιοχή, μόνος του τα φτιάχνει όλα.
Λοιπόν σκέφτηκε η Ιφιγένεια, και ξαναρώτησε: Σε ποιο σπίτι μένει;
Στο πενήντα οχτώ.
Και προς τα πού είναι;
Απ τη μεριά του γηπέδου, έδειξε η Κατερίνα. Γιατί ρωτάς;
Θα πάω εγώ να βρω τον δικό σας τον Στέλιο.
Η Ιφιγένεια έφυγε αστραπιαία από την αυλόπορτα τόσο γρήγορα που η Κατερίνα ούτε που πρόλαβε να αντιδράσει. Χάθηκε. Μετά από μισή ώρα η Κατερίνα ανησύχησε και πήγε στη γυναίκα του Στέλιου.
Μήπως ήρθε η μικρή μου εδώ; ρωτάει τη Μαρία, τη γυναίκα του Στέλιου.
Αυτή η ζουζούνα, δική σου είναι; την κοίταξε υποψιασμένα η Μαρία.
Γιατί ζουζούνα;
Γιατί, ξέρεις τι μου έκανε; Πρώτα απαίτησε να φωνάξω αμέσως τον Στέλιο. Μετά με μάλωσε κιόλας, ότι ο Στέλιος κοιτάει τον εαυτό του! Ο δικός μου άντρας, που τρέχει σαν τρελός για όλους! Ε, της σήκωσα τη σκούπα! Κι αυτή μου λέει, αν δεν βάλετε σήμερα νερό στο σπίτι της γιαγιάς της, θα μας κάψει το υπόστεγο! Καταλαβαίνεις;
Θεέ μου, έβαλε το χέρι στην καρδιά της η Κατερίνα. Η Ιφιγένεια είπε έτσι;
Η Ιφιγένεια; γέλασε η Μαρία. Μακάρι να μη μπλέξει κανείς με τέτοια Ιφιγένεια!
Πού είναι τώρα;
Ξέρω γω; Ή πήγε να βρει τον Στέλιο ή τριγυρνάει κάπου.
Κι ο Στέλιος;
Στα χωράφια, που αλλού τέτοια περίοδο. Φτιάχνει μηχανήματα και εγώ πρέπει να φοβάμαι τα παιδιά.
Παναγία μου! φώναξε ξανά η Κατερίνα και βγήκε τρέχοντας προς τα χωράφια, εκεί που δούλευαν τα αγροτικά μηχανήματα.
Στο χωράφι δεν έφτασε ποτέ. Γιατί είδε το τρακτέρ να έρχεται προς τα εκείνη. Στην καμπίνα, ο Στέλιος οδηγούσε και δίπλα του καθόταν αγριεμένη η Ιφιγένεια.
Βλέποντας την Κατερίνα, ο Στέλιος πάτησε φρένο.
Δική σου είναι; φώναξε δυνατά για να καλύψει το θόρυβο του τρακτέρ, δείχνοντας την Ιφιγένεια.
Η Κατερίνα έγνεψε καταφατικά. Με αγωνία φώναξε:
Πού την πας, βρε Στέλιο; Στον αστυνόμο; Είναι ανήλικη, δεν επιτρέπεται!
Τι αστυνόμο και πράσινα άλογα! Ερχόμαστε να σας φτιάξω τη βαλβίδα. Αυτή εδώ, τι άτακτο κορίτσι δηλαδή, όρμησε να πεταχτεί μπροστά στα τρακτέρ. Απειλούσε ότι θα τρυπήσει με καρφιά τα λάστιχα αν δεν βγάλω νερό στην Κατερίνα! Μα όλες οι μηχανές με καρφιά και να θες δεν γίνονται τρύπες! Και ξαφνικά ο Στέλιος γέλασε δυνατά. Ε, να χαμε τέτοια ζωηρά παιδιά στο χωριό, όλα θα τα είχαμε αλλάξει! Πού είσαι, μικρή επαναστάτρια, θες να οδηγήσεις το τρακτέρ;
Θέλω! φώναξε χαρούμενη η Ιφιγένεια.
Έλα στη θέση μου, πιάσε το τιμόνι! Θα πάμε να φτιάξουμε το δίκτυό σας. Με τον όρο να μου ποδαίνεις τα εργαλεία.
Σύμφωνοι! έτρεξε να πιάσει το τιμόνι η μικρή, πιο ευτυχισμένη από ποτέ.
Την Ιφιγένεια την πήραν οι γονείς της από το χωριό μόνο την εικοστή μέρα, στις τριάντα Αυγούστου. Και αυτό, μόνο επειδή ξεκινούσε το σχολείο την επόμενη μέρα. Αλλιώς, θα έμενε κι άλλο, γιατί το φθινόπωρο, στο χωριό, οι δουλειές δεν τελειώνουν ποτέ.
