Πιστεύω ακράδαντα πως ό,τι συμβαίνει στη ζωή μας δεν είναι τυχαίο όλοι είμαστε υπεύθυνοι για τις επιλογές μας και οφείλουμε να αντιμετωπίζουμε τις συνέπειες με αξιοπρέπεια. Οι αποφάσεις που παίρνουμε στο παρελθόν διαμορφώνουν το πώς ζούμε σήμερα. Εγώ έκανα ένα μεγάλο λάθος: σύνδεσα τη μοίρα μου με έναν ανεύθυνο άνδρα. Ερωτεύτηκα τον Μάνο και του έδωσα την εμπιστοσύνη μου, παρόλο που γνώριζα πως ήταν γνωστός για τις ερωτικές του περιπέτειες. Πίστεψα πως θα αλλάξει για χάρη μου. Όμως, η αλήθεια είναι ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν ακόμα και όταν γεννήθηκε ο γιος μας, ο Μάνος συνέχισε να ασχολείται με άλλες γυναίκες.
Πριν λίγο καιρό, άρχισα να ακούω φήμες για τις καινούριες σχέσεις του συζύγου μου. Φίλοι, γείτονες, ακόμα και συγγενείς μου μιλούσαν για αυτά. Ένιωθα πληγωμένος και ντροπιασμένος και δεν ξέρω τι με πόνεσε περισσότερο. Έμεινα σ’ αυτή την κατάσταση πέντε ολόκληρα χρόνια. Ευτυχώς, ο Μάνος τελικά άφησε το διαμέρισμά του και το έδωσε στον γιο μας, ώστε να μην πληρώνει διατροφή. Εγώ νοίκιασα άλλο διαμέρισμα από τον ίδιο και μετακόμισα με τον γιο μου και τη μητέρα μου, που είχε ανάγκη φροντίδας.
Προσπάθησα πάντοτε να δώσω ό,τι καλύτερο στον γιο μου. Όλα τα χρήματα από το νοίκι του διαμερίσματος πήγαιναν για το σχολείο, τα ρούχα του και άλλα έξοδα, ήθελα να ζήσει ωραία παιδικά χρόνια. Οτιδήποτε έφερνα στο σπίτι, φρόντιζα να καλύπτω τους λογαριασμούς, το φαγητό και τα φάρμακα της μητέρας μου. Πίστευα πως κάποια μέρα, όταν μεγαλώσει, θα εκτιμήσει όλες τις θυσίες μου. Δυστυχώς, τώρα στα πενήντα επτά μου παλεύω με τον διαβήτη, και πρέπει να ελέγχω το σάκχαρό μου και να παίρνω ινσουλίνη κάθε μέρα για να επιβιώσω.
Η ασθένειά μου δεν μου επιτρέπει να δουλέψω και κανείς δεν θα προσλάβει μια γυναίκα της ηλικίας μου με διαβήτη. Το μόνο εισόδημα που έχω είναι από το ενοίκιο του διαμερίσματος. Ο γιος μου, ο Νικήτας, έκλεισε πρόσφατα τα τριάντα ένα και μου ανακοίνωσε ότι οι ενοικιαστές του διαμερίσματος του πατέρα του πρέπει να φύγουν, γιατί θέλει να μείνει εκεί με τη γυναίκα του. Όταν του είπα πως δεν θα έχω πού να μείνω, μόνο μου απάντησε πως αυτό είναι δικό μου πρόβλημα.
Δεν μπορώ να καταλάβω πώς άφησα όλα τα χρόνια να περάσουν δουλεύοντας τόσο σκληρά και παρ’ όλα αυτά δεν κατάφερα να μαζέψω τίποτα στην άκρη για τη σύνταξή μου. Πραγματικά δεν ξέρω τι να κάνω τώρα Πρέπει να αγοράζω φάρμακα, να πληρώνω λογαριασμούς, να έχω φαγητό. Πώς γίνεται δικός μου γιος να μου φέρεται έτσι; Ποιος νομίζει ότι είναι;
Το μόνο που έμαθα από όλα αυτά είναι ότι στη ζωή δεν πρέπει να περιμένεις ευγνωμοσύνη από κανέναν. Πρέπει να βασίζεσαι στις δικές σου δυνάμεις, γιατί η ζωή, δυστυχώς, δεν κάνει χάρες σε κανέναν.
