Δεν μπορούσα να συνεννοηθώ με την πεθερά μου.
Στην αρχή προσπαθήσαμε να ζήσουμε όλοι μαζί στο ίδιο σπίτι, κάτι που κράτησε μόνο ένα μήναή και λιγότερο, σαν να κυλούσε ο χρόνος προς τα πίσω στα όνειρα.
Η σχέση μου με τον πεθερό μου, τον Μανώλη, ήταν ρέουσα και ήρεμη σαν μελτέμι στο Αιγαίο· γρήγορα βρήκαμε κοινή γλώσσα, σχεδόν χωρίς να μιλήσουμε. Με τη γυναίκα του όμως, τη Δανάη, τα πράγματα θόλωσαν σαν τα νερά του Ευβοϊκού όταν περνάει καράβι. Από την αρχή δεν με χώνεψε.
Πήρες λάθος κατσαρόλα! φώναζε με βροντερή φωνή, δεν ξέρεις να βράζεις πατάτες, τ ακούς;
Τέτοιου είδους παρατηρήσεις έπεφταν βροχή πάνω μου, σαν τον χειμωνιάτικο ψιλόβροχο στην Αθήνα.
Μετακομίσαμε, λοιπόν, σε ένα μικρό ενοικιαζόμενο διαμέρισμα στα Πατήσια, και εκεί, ξαφνικά, ένιωσα τη ζωή της πόλης να μεταμορφώνεται όταν έμαθα πως ήμουν έγκυος. Ο πεθερός μάζεψε τη Δανάη, λες κι ήταν γίδι που ξέφυγε απ το κοπάδι, και είπε με σοβαρό τόνο:
Άσε το κορίτσι ήσυχο για χάρη της εγγονής σου, μην της μαυρίζεις την ψυχή, είπε.
Παναγιά μου, αυτή η γυναίκα μου εκμυστηρεύτηκε αργότερα ο πεθερός μου, από μικρή είχε τσαγανό, αλλά τώρα στα γεράματα λες κι έπαθε τρέλα. Παντρεύτηκα γιατί μ έμεινε πιστή όσο ήμουν φαντάρος. Ύστερα το συνήθισα, έτσι είναι η ζωή.
Και, πράγματι, όσο κράτησε η εγκυμοσύνη, η Δανάη ησύχασε, σαν να νανουρίστηκε από τα κύματα καταλάγιασε η φουρτούνα. Μόλις όμως γεννήθηκε η κόρη μας, η Ιφιγένεια, πέντε εβδομάδες νωρίτερα από το αναμενόμενοσαν τα πρόωρα λουλούδια που σκάζουν μύτη στην άνοιξηάρχισαν πάλι τα παράξενα μαντάτα.
Αυτό το παιδί δεν είναι δικό σας, είπε η πεθερά στον άντρα μου, τον Λεωνίδα.
Δεν βλέπεις; Δεν καταλαβαίνεις γιατί ήρθε τόσο νωρίς; Ξένος είναι ο πατέρας…
Ευτυχώς, ο Λεωνίδας στάθηκε στο πλάι μου, πιο ακλόνητος κι από αρχαίο μάρμαρο, και σταμάτησε κάθε κατηγορία. Μια φορά μάλιστα έδιωξε τη μητέρα του έξω απ το σπίτι, στην ομίχλη της Κυψέλης, σαν να ήταν άγνωστη.
Έκτοτε, εκείνη δεν γνώρισε ποτέ την εγγονή της, ούτε ήθελε να συμβιβαστεί. Μονάχα ο πεθερός μου, ο Μανώλης, ερχόταν τακτικά πότε με γλυκά, πότε με παιδικά βιβλία, κουβαλώντας κι ένα μικρό κομμάτι ήλιου απ το παρελθόν, κι ας τον περίμενε καβγάς στο σπίτι.
Δεν ξέρω τι ειδήσεις ή εκπομπές παρακολουθούσε ο Μανώλης εκείνα τα ατελείωτα μεσημέρια, αλλά σαν σε όνειρο με παράξενο γυαλιστερό φως, όταν η Ιφιγένεια έκλεισε τρία χρόνια ζωής, ο πεθερός πήρε ξαφνικά το παιδί βόλτα και το πήγε να του κάνουν εξέταση DNA σαν να 'θελε να διδάξει ένα μάθημα με μαθηματική ακρίβεια στην πεθερά.
Ο Λεωνίδας λείπει; ρώτησε σαστισμένος στην πόρτα, μάλλον καλύτερα έτσι… Έφερα τα αποτελέσματα του τεστ DNA. Βγήκε σωστή η γυναίκα μου! Για ποιον άλλον έκανες αυτή την κόρη; Το παιδί δεν είναι δικό μας!
Σάστισα· η γη κάτω απ τα πόδια μου έγινε θαλασσινό νερό. Δεν είχα ιδέα για κανένα τεστ, μα ήμουν απολύτως βέβαιη πως η Ιφιγένεια ήταν του Λεωνίδα ήμουν μέσα στο όνειρο.
Κάναμε λοιπόν νέο τεστ, εγώ και ο άντρας μου, και αποδείχθηκε περίτρανα, διάφανα όσο το αγνό ελληνικό νερό, πως εκείνος ήταν ο πατέρας. Ο Μανώλης όμως, δεν ήταν ο βιολογικός παππούς έτσι το έγραψε η μοίρα στη δική του σελίδα.
Έτσι περίμενε να γυρίσω από φαντάρος φώναξε, σχεδόν λυτρωμένος ή καταραμένος.
Έπειτα, στα γεράματα, οι δρόμοι τους χώρισαν, κι ας ικέτευε η Δανάη για συγχώρεση, δακρύζοντας με σπασμένα τα φτερά στην ερημιά της Αθήνας.
Πριν λοιπόν δείξεις με το δάχτυλο κάποιον άλλο, κοίτα πρώτα καλά τον εαυτό σου, στο καθρέφτη που θολώνει τα πρόσωπα σαν όνειρο ή σαν το νερό στις μαγικές αυλές της Ελλάδας.
Εσύ, τι σκέφτεσαι για όλο αυτό;Από τότε, όποτε φτιάχνω πατάτες στη σωστή ή λάθος κατσαρόλα, σκέφτομαι τη Δανάη και τον Μανώλη δύο ζωές που αλληλένδετα σφράγισαν και τη δική μου, με πληγές, με δυνατές καταιγίδες, μα και με το δικό τους ανεξήγητο φως. Η Ιφιγένεια μ εκείνα τα μάτια, γαλανά σαν την Ανάφη με ρώτησε μια μέρα ποια ήταν η γιαγιά της. Της είπα: «Μια γυναίκα με ψυχή θυελλώδη, κι έναν άντρα που ήξερε να κουβαλάει ήλιο στα χέρια, ακόμα κι όταν όλα χάνονταν στη σκιά». Κι εγώ, που ποτέ δεν πίστεψα πως θα βρω θέση σ αυτή την οικογένεια, είδα τον εαυτό μου, για πρώτη φορά, να ανήκει γιατί τελικά, οι άνθρωποι, ακόμα κι όταν πονάνε, φτιάχνουν ρίζες μέσα στις ιστορίες που αρνούνται να ξεχάσουν.
Κι έτσι, όσο κι αν μας κυνηγούν σκιές ή παλιές αμαρτίες, κάθε πρωί στην αυλή των Πατησίων, η μικρή μας γελάει· και μαζί της φυτρώνει μια νέα αρχή, στα παράθυρα της ζωής.
