Λοιπόν, κάτσε να σου πω την ιστορία μου, σαν να τα λέμε πάνω από έναν ελληνικό καφέ στο μπαλκόνι. Τον σύζυγό μου, τον Κώστα, τον γνώρισα όταν ήμασταν και οι δύο φοιτητές, στα 18 μας, τότε στη Νομική στην Αθήνα. Από την αρχή ξεχώριζε, ξέρεις, με τη δύναμη, την εξυπνάδα του, αλλά κυρίως με την καλοσύνη του εκείνο ήταν που με κέρδισε. Πρώτα ήμασταν φίλοι, αστεία, καφέδες, βόλτες στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, αλλά σύντομα κατάλαβα πως ένιωθα κάτι πολύ πιο βαθύ από φιλία. Μετά από λίγους μήνες, γίναμε ζευγάρι. Τα χρόνια της σχολής, με τα καλά τους και τα δύσκολα, πάντα τα θυμάμαι σαν τα καλύτερά μας.
Ο Κώστας μου έκανε πρόταση γάμου έναν χρόνο μετά σε εκείνο το μικρό ψαροταβερνάκι στον Πειραιά. Μετά παντρευτήκαμε, αλλά δεν είχαμε αρκετά ευρώ για μεγάλο γλέντι, οπότε το κάναμε οικογενειακά, ζεστά και αγαπημένα, με κοντινούς συγγενείς και φίλους.
Στο δεύτερο έτος της σχολής, ο Κώστας βρήκε δουλειά. Στην αρχή μέναμε σε ένα φοιτητικό δωμάτιο, πολύ στενάχωρα, ονειρευόμασταν όμως το δικό μας σπίτι. Και τελικά το όνειρο έγινε πραγματικότητα. Όταν «έφυγε» η γιαγιά μου, μου άφησε ένα μικρό ποσό, και ο Κώστας είχε καταφέρει να αποταμιεύσει λίγα λεφτά από τη δουλειά του. Έτσι πήραμε μαζί ένα δάνειο και πήραμε ένα δυάρι στο Παγκράτι σκεφτόμασταν και το μέλλον, ίσως κάποτε να μεγαλώναμε την οικογένειά μας…
Μετά από δέκα χρόνια μαζί, όμως, παιδιά δεν κάναμε. Και τότε άρχισαν τα ζόρια. Πριν μερικά χρόνια, ο Κώστας είχε μπλεξίματα στη δουλειά. Η εταιρεία που δούλευε μπήκε σε μπελάδες κι ο εργοδότης του, για να τη βγάλει καθαρή, τα φόρτωσε όλα σ εκείνον λογιστής ήταν ο Κώστας, τον κατηγόρησαν για χρέη και μαύρα ταμεία. Έγινε δικαστήριο και, χωρίς να φταίει σε τίποτα, ο άντρας μου μπήκε φυλακή για τέσσερα χρόνια. Παλέψαμε πολύ, τρέχαμε σε δικηγόρους, αλλά παντού βρίσκαμε τοίχο. Τα χαρτιά ήταν έτσι φτιαγμένα που τον έδειχναν ένοχο, ενώ αυτός απλά εκτελούσε εντολές.
Στάθηκα δίπλα του όσο μπορούσα, αλλά μετά από έναν χρόνο πού να το φανταστείς; βρέθηκα κι εγώ να θέλω στήριξη…
Ένα μεσημέρι, ήρθε η πεθερά μου στο σπίτι και μου είπε πως δεν θα μείνω άλλο εκεί. Μου τα έριξε όλα: ότι για όλα φταίω εγώ, ότι ο Κώστας είχε αγοράσει το διαμέρισμα μόνος του και πως δεν έχω κανένα δικαίωμα. Έπαθα σοκ, δεν περίμενα τέτοια σκληράδα αφού τόσα χρόνια την είχα δεύτερη μάνα μου!
Έμαθα μετά πως, λίγο πριν το δικαστήριο, ο Κώστας της είχε δώσει μια πληρεξουσιότητα. Εκείνη, με αυτό το χαρτί, πήγε κι έβγαλε βεβαίωση από την τράπεζα ότι οι δόσεις του δανείου έφευγαν απ τον λογαριασμό του Κώστα. Μου είπε πως αυτό αρκεί για να αποφασίσει το δικαστήριο ότι εγώ δεν συμμετείχα στην αγορά του σπιτιού. Εγώ είμαι μέσα στην απορία, δεν ξέρω τι να κάνω… Και η αλήθεια είναι πως νιώθω χαμένη, δεν ξέρω ποιον να εμπιστευτώ και από πού να πιαστώ.
