28 Οκτωβρίου
Η Χρυσάνθη παντρεύτηκε σε νεαρή ηλικία και όταν γέννησε τον γιο της στα 23 της, δεν φαινόταν να έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να τον φροντίσει. Αντίθετα, τον άφηνε στη γιαγιά του, στέλνοντας της που και που λίγα ευρώ, ενώ η ίδια ζούσε ξέγνοιαστα με τον άντρα της στην Θεσσαλονίκη. Δύο χρόνια αργότερα, οι περιστάσεις την ανάγκασαν να πάρει το παιδί πίσω στο σπίτι, όμως η Χρυσάνθη ούτε τον αναγνώριζε ούτε τον πλησίαζε. Τον έστειλε σε βρεφικό σταθμό για να μειώσει την επαφή και μετά σε νηπιαγωγείο, όπου ο μικρός αντιμετώπισε κοροϊδίες και δυσκολίες στα γράμματα.
Οι γονείς του αγοριού έμειναν μακριά από την εκπαίδευση και την ανατροφή του και όταν το σχολείο προσπάθησε να τους εμπλέξει, ο σύζυγος της Χρυσάνθης αντέδρασε με ένταση. Αφού ο γιος τελείωσε το λύκειο, η Χρυσάνθη τον έστειλε να δουλέψει σε εργοστάσιο, εκεί όπου αργότερα γνώρισε τη γυναίκα της ζωής του, την Ελευθερία. Το εργοστάσιο τους παραχώρησε ένα διαμέρισμα στην Κηφισιά. Παρ όλα αυτά, η Χρυσάνθη παρέμεινε αδιάφορη προς τα εγγόνια της, στέλνοντας μόνο αραιά κάνα χαρτζιλίκι σε σημαντικές γιορτές.
Όταν ήρθε η ώρα να βγει στη σύνταξη, ήθελε να το γιορτάσει με μεγάλο γλέντι. Απευθύνθηκε στον γιο της, ζητώντας να χρησιμοποιήσει τα χρήματα που έστελνε για να οργανώσει φαγητά και δωράκια για τα εγγόνια. Ο γιος της με την Ελευθερία, έστειλαν τα παιδιά στο χωριό, για να αποφύγουν μπελάδες, και ετοίμασαν τα πάντα για τη γιορτή με προθυμία. Όταν η Χρυσάνθη έφτασε, την υποδέχθηκαν και οι καλεσμένοι διασκέδασαν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.
Όμως, όταν οι καλεσμένοι έφυγαν, η Χρυσάνθη τους ανακοίνωσε ότι θα φύγει νωρίς και δεν θα μείνει να δει τα εγγόνια, που θα γύριζαν από την άλλη γιαγιά. Τους άφησε μόνο ένα μικρό κομμάτι μπακλαβά για να μοιραστούν. Ο γιος της ένιωσε βαθιά πληγωμένος από την αδιαφορία της.
Μια εβδομάδα αργότερα, η Χρυσάνθη τηλεφώνησε ξανά στον γιο της, εξηγώντας ότι θα πήγαινε στο νοσοκομείο για επέμβαση και του ζήτησε να της φέρει κάποια πράγματα. Εκείνος, ψυχρά, αρνήθηκε, λέγοντας ότι θα πήγαιναν διακοπές στην Λευκάδα, κάτι που εκείνη γνώριζε ήδη. Της πρότεινε να πάρει τηλέφωνο τον πατέρα του.
Τελικά, κάποιος φρόντισε να δείξει στη Χρυσάνθη πως ο κόσμος δεν γυρίζει γύρω από εκείνη. Ο γιος της έμαθε να διεκδικεί αυτά που αξίζει για τον ίδιο και την οικογένειά του.
Σήμερα, βγάζω το συμπέρασμα ότι όσο κι αν αγαπάμε τους δικούς μας, πρέπει να ξέρουμε πότε να βάζουμε όρια. Μόνο έτσι καταφέρνει μια οικογένεια να σταθεί γερά στα πόδια της, χωρίς περιττά βάρη και απογοητεύσεις.
