Θα παντρευτώ, αποφάσισα, δήλωσε ο γιος στη διάρκεια του δείπνου.
Ο πατέρας γέλασε παράξενα, κι η μητέρα σταμάτησε να μασάει, κοιτάζοντας το παιδί της με μάτια ορθάνοιχτα.
Τι εννοείς; ρώτησε μπερδεμένη. Με ποια;
Είναι καινούργια. Τόσο όμορφη, τόσο έξυπνη, τόσο σαγηνευτική… ψιθύρισε ο γιος, ακουμπώντας το κεφάλι στο χέρι του σαν να βυθιζόταν σε θάλασσα ονείρων.
Από τότε που εμφανίστηκε εκείνο το κορίτσι, είχε χάσει κάθε όρεξη για φαγητό και τίποτα δεν του πήγαινε καλά.
Το κορίτσι ξέρει για αυτό; ρώτησε ο πατέρας, προσπαθώντας να συγκρατήσει το χαμόγελο, σαν να έκρυβε ένα μυστικό κάτω από τα μουστάκια του.
Ναι… της το είπα σήμερα και μου είπε πως δεν έχει πρόβλημα, αρκεί να έχω διαμέρισμα, είπε ο γιος, η φωνή του σαν να βούλιαζε σε μάρμαρο.
Έχεις διαμέρισμα; Η μητέρα σήκωσε τα φρύδια ξαφνιασμένη.
Μα φυσικά! Δηλαδή… εμείς ζούμε σε διαμέρισμα. Ο πατέρας έχει αυτοκίνητο και υποσχέθηκα πως θα το δανειστώ για τον γάμο…
Ο πατέρας έγνεψε αρνητικά, λες και οι σκέψεις του έφευγαν σαν αιγαιοπελαγίτικος άνεμος, και δεν ήθελε με τίποτα να δανείσει το αυτοκίνητο τόσο εύκολα.
Κι εκείνη τι έχει; Είναι καλή νύφη; Η μητέρα άρχισε να μπαίνει στη συζήτηση, η φωνή της να κυλάει σαν ελαιόλαδο στο τραπέζι.
Ναι, είπε με ενθουσιασμό ο γιος. Είναι γλυκιά κι έχει όμορφη φωνή.
Η μητέρα δεν άντεξε, χαμογέλασε δείχνοντας το πιάτο του γιου, που έμοιαζε να ξεχειλίζει από όνειρα.
Τελικά, εσύ δεν τρως τίποτα.
Άστον ήσυχο, σκεφτεται μόνο τον μελλοντικό του γάμο, αστειεύτηκε ο πατέρας. Όμως σου απαγορεύω να παντρευτείς αν δεν μου δείξεις τι βαθμούς έχεις στα μαθηματικά και στη γλώσσα.
Ο γιος κοίταξε τον πατέρα του φρικαρισμένος, σαν να έβλεπε τον Απόλλωνα να του κλείνει τον ήλιο. Όλη μέρα το μυαλό του τριγυρνούσε στη νέα κοπέλα της τάξης, ξεχνούσε τα μαθήματα, το σημερινό διαγώνισμα το είχε γράψει άθλια, γιατί το κορίτσι τον αποσπούσε, σαν να ήταν η ωραιότερη κόρη της Αθήνας. Δεν ήταν μόνος που την είχε ερωτευτεί, κι έτσι όλη του η ενέργεια ήταν για να κερδίσει την καρδιά της, όχι για το σχολείο.
Έλα τώρα, μπαμπά…
Τώρα που έφαγες, πήγαινε να κάνεις τα μαθήματά σου. Χωρίς γάμο, χωρίς διαμέρισμα, χωρίς αυτοκίνητο, όσο οι βαθμοί σου είναι κάτω από τέσσερα, είπε ο πατέρας, η φωνή του να αγγίζει τα σύννεφα.
Ο γιος θύμωσε, αλλά σηκώθηκε υπάκουος και πήγε στο δωμάτιό του, όπου τα βιβλία έμοιαζαν να έχουν ψυχή.
Αχ, αυτά τα παιδιά της πέμπτης, αναστέναξε η μητέρα, σαν να μιλούσε σε αγγέλους.
Μη μιλάς, συμφώνησε ο πατέρας, κι η φωνή του ακούστηκε σαν κύμα στον Πειραιά.
