Θα σου πω κάτι που μου έχει συμβεί πρόσφατα, να καταλάβεις τι περνάω. Η Ειρήνη, η αδελφή μου, παντρεύτηκε πριν τέσσερα χρόνια και τώρα έχει ένα τρίχρονο αγοράκι, τον Μάριο, για τον οποίο είμαι θεία και νονά. Εγώ είμαι 23, σπουδάζω στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και δουλεύω κιόλας, οπότε οι μέρες που έχω ελεύθερες είναι λίγες και πολύτιμες. Το να τα ισορροπήσω όλα είναι δύσκολο, αλλά προσπαθώ να βρίσκω χρόνο για φίλους και οικογένεια. Η Ειρήνη, αν και είναι μαμά του γλυκού Μάριου, είναι άνεργη αυτή την περίοδο. Παρ όλα αυτά, ξοδεύει αρκετό χρόνο σε κομμωτήρια και σπα, πράγμα που με ξαφνιάζει, ειδικά τώρα που ο άντρας της, ο Γιώργος, είναι συχνά σε ταξίδια για τη δουλειά του.
Μια μέρα, η Ειρήνη μου ζήτησε να παραλάβω τον Μάριο από το παιδικό σταθμό επειδή είχε κλείσει ραντεβού στο κομμωτήριο και δεν μπορούσε να τον πάρει. Δέχτηκα να τον βοηθήσω, γιατί εκείνο το απόγευμα μετά τη σχολή είχα ελεύθερο χρόνο. Μία εβδομάδα αργότερα, ο Γιώργος γύρισε από ένα επαγγελματικό ταξίδι και μου ξαναζήτησαν να κρατήσω τον Μάριο, επειδή ήθελαν να βρεθούν μόνοι τους. Συμφώνησα να να μείνω με τον μικρό μέχρι τις οχτώ το βράδυ. Όμως, όταν τους πήρα τηλέφωνο αργότερα να τους ρωτήσω πότε θα έρθουν να τον πάρουν, δεν απαντούσε κανείς και τα μηνύματά μου έμειναν στο διαβάστηκε. Ο Μάριος περίμενε με δάκρυα, κοιτώντας την πόρτα. Τελικά γύρισαν χαρούμενοι γύρω στα μεσάνυχτα, σαν να είχαν βγει για διασκέδαση στην πόλη.
Και δεν ήταν αυτό το τέλος. Λίγες μέρες μετά με πήραν πάλι τηλέφωνο, αυτή τη φορά για να πάνε στον εορτασμό γενεθλίων της αδελφής του Γιώργου. Με ρώτησαν αν μπορώ να κρατήσω ξανά τον Μάριο, αφού πίστευαν ότι θα βαρεθεί στην παρέα με τα μεγαλύτερα παιδιά. Εγώ τους ξεκαθάρισα τα όριά μου, τους είπα ότι χαίρομαι για εκείνους αλλά έχω και τη δική μου ζωή, με δουλειά και υποχρεώσεις. Θύμισα στην Ειρήνη ότι είναι μητέρα, έχει ευθύνη για το παιδί της, κι εγώ πρέπει να επικεντρωθώ στις σπουδές και στη δουλειά. Της πρότεινα να πάρει τον Μάριο στη γιορτή, αφού θα είναι κι άλλα παιδιά και αν όχι, να βρει άλλη λύση. Η Ειρήνη θύμωσε κι ένιωσε ότι την αδικώ. Μίλησα τότε και στη μαμά μας, την κυρία Κατερίνα, και της εξήγησα τι συμβαίνει. Η μαμά της είπε της Ειρήνης ότι στηρίζεται υπερβολικά σε μένα και δεν αναλαμβάνει τις δικές της ευθύνες.
Η Ειρήνη εξακολουθεί να προσπαθεί να μου φορτώσει τις υποχρεώσεις της, αλλά εγώ είμαι σταθερή στη θέση μου: έχω τη δική μου πορεία και εκείνη πρέπει να φροντίσει τον γιο της όπως κάθε μαμά. Τα αγαπάω και τους δύο, αλλά δεν μπορώ να είμαι μονίμως η babysitter τους! Όπως λένε κι εδώ, Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του κι εγώ στον δικό μου, με τα μαθήματα και τη δουλειά μου.
