Εγώ και ο αδελφός μου έχουμε διαφορά ηλικίας έξι χρόνια, με εκείνον να είναι μεγαλύτερος. Πριν τρία χρόνια, παντρεύτηκε και αποφάσισε να ζήσει στο διαμέρισμα της συζύγου του αντί να μένουν με τους γονείς μας. Λόγω των υψηλών ενοικίων στην Αθήνα, αυτή ήταν η μόνη λογική επιλογή για εκείνους. Από την άλλη πλευρά, εγώ είμαι παντρεμένος εδώ και έξι χρόνια και μαζί με τη σύζυγό μου, την Ευγενία, έχουμε δύο παιδιά, έναν γιο έξι ετών και μία κόρη τεσσάρων. Η Ευγενία είναι Αθηναία, έτσι μετακομίσαμε στην Αθήνα, όπου γνωριστήκαμε. Η δουλειά μου είναι επίσης εδώ, οπότε καταφέραμε να αγοράσουμε ένα μικρό διαμέρισμα με δάνειο.
Πρόσφατα, οι γονείς μου με ενημέρωσαν ότι ο αδελφός μου με την οικογένειά του θα έρθουν για επίσκεψη μία εβδομάδα και περίμεναν να τους φιλοξενήσω στο διαμέρισμά μου. Χάρηκα που θα συναντήσω τον αδελφό μου ύστερα από τόσο καιρό, όμως δεν μπορούσα να τους φιλοξενήσω, γιατί η οικογένειά μας των τεσσάρων ζει σε ένα διαμέρισμα με μόνο ένα δωμάτιο.
Την ημέρα που συναντηθήκαμε στον σιδηροδρομικό σταθμό, περάσαμε τη μέρα εξερευνώντας την Αθήνα. Οι γονείς μου επέμειναν ξανά πως πρέπει να φιλοξενήσω τον αδελφό μου με τη γυναίκα του και τον γιο τους, καθώς τα έξοδα διαμονής στην πρωτεύουσα είναι πολύ μεγάλα. Δυστυχώς δεν ήταν δυνατόν. Στο δείπνο αποφάσισα να προσφερθώ να τους οδηγήσω σε ένα ξενοδοχείο, αλλά ο αδελφός μου αντέδρασε αρνητικά και επέμεινε πως έπρεπε να μείνουν μαζί μας στο σπίτι.
Έκανα προσπάθεια να βρούμε άλλες λύσεις, προτείνοντάς τους να βρούμε ένα καλό ξενοδοχείο, ένα hostel ή να νοικιάσουμε κάποιο διαμέρισμα με βοήθεια φίλων μας, αλλά απέρριψαν κάθε επιλογή. Ήταν φανερό πως ήθελαν να μείνουν στην Αθήνα με δικά μου έξοδα. Παρ όλα αυτά, πιστεύω ακράδαντα πως έχω το δικαίωμα να διαχειρίζομαι το σπίτι που αποκτήσαμε με κόπο και δεν χρωστάω σε κανέναν τη φιλοξενία.
