Ο αδελφός μου έφυγε διακοπές και μου ζήτησε να φροντίσω τη μητέρα μας. Ποτέ δεν φανταζόμουν πόσο ακριβό θα μου κοστίσει αυτό

Κάποτε με πήρε τηλέφωνο ο αδερφός μου, ο Κυριάκος, και μου είπε πως αυτός και η οικογένειά του θα έφευγαν για διακοπές στη Θάσο. Επειδή δεν ήθελε να αφήσει τη μητέρα μας μόνη της, μου ζήτησε να τη φιλοξενήσω στο σπίτι μου. Δεν είχα αντίρρηση, μιας και ο Κυριάκος και η γυναίκα του φρόντιζαν τη μαμά μας εδώ και πολύ καιρό. Η μητέρα μου, η κυρία Γεωργία, πάντα είχε δύσκολο χαρακτήρα και ήξερε πώς να δημιουργεί φασαρία από το τίποτα.
Στο σπίτι μου υπήρχε μόνο ένα κρεβάτι, οπότε αποφάσισα να κάνω το χατίρι της και να κοιμηθώ εγώ στο χαλί. Στην αρχή όλα πήγαιναν καλά. Όταν, όμως, ήρθε η ώρα να κοιμηθώ, η μητέρα μου άρχισε να παραπονιέται ότι δεν ήταν άνετα και κάτι την ενοχλούσε στην πλάτη της. Το κρεβάτι το είχα αγοράσει μόλις πριν δύο μήνες, άρα δεν έπρεπε να υπάρχει κανένα πρόβλημα. Της έφερα μία extra πάπλωμα, ελπίζοντας ότι τουλάχιστον έτσι θα ησύχαζε. Φυσικά τίποτα δεν της άρεσε. Δεν μπορούσε να ηρεμήσει.
Το επόμενο πρωί ξύπνησα, ετοίμασα τον ελληνικό μου καφέ και ετοίμασα τα πράγματά μου για τη δουλειά. Πριν φύγω, η μαμά με ρώτησε:
Πού πας; Ποιος θα μου κάνει την ένεση;
Έμεινα άφωνη, γιατί κανείς δεν μου είχε πει τίποτα για ενέσεις. Πήρα τηλέφωνο τον Κυριάκο, ο οποίος με ενημέρωσε πως η μητέρα ξέρει να κάνει η ίδια τις ενέσεις. Ησύχασα λοιπόν και έφυγα βιαστικά για τη δουλειά, ήδη είχα αργήσει μιάμιση ώρα.
Το βράδυ γύρισα σπίτι και βρήκα τη μητέρα μου ξαπλωμένη, βαριά ανασαίνοντας. Με το ζόρι κατάφερα να τη σηκώσω. Είχε φάει πράγματα που απαγορευόταν να τρώει κι έτσι είχε ανακατέψει το στομάχι της.
Δε με προσέχεις, για αυτό παθαίνω αυτά. Θες να πεθάνω; μου είπε με παράπονο η μαμά.
Δεν μπορώ να αφήσω τη δουλειά μου για να σε φροντίζω, της απάντησα και προσπάθησα να παραμείνω ψύχραιμη.
Η μητέρα μου στην πραγματικότητα μπορεί ακόμα να φροντίζει τον εαυτό της. Πριν μερικά χρόνια ο Κυριάκος πούλησε το παλιό της διαμέρισμα στη Νεάπολη και πήραν ένα τριάρι στην Αθήνα για όλη την οικογένεια. Έτσι, πήρε μαζί του και τη μαμά. Ομολογώ πως δεν ξέρω πώς να διαχειριστώ τα καπρίτσια της. Συμπεριφέρεται απίστευτα άσχημα, σαν μικρό παιδί. Μόνο που δεν είναι το ίδιο ο εκνευρισμός που μου προκαλούν τα παράπονά της δεν έχει τίποτα απολαυστικό, όπως συμβαίνει με τα μικρά παιδιά. Καμιά φορά νιώθω πως δεν αντέχω άλλο…