Ο αγαπημένος μου είναι ακόμα παντρεμένος με τη γυναίκα του και έχει μια κόρη.
Τον άντρα μου τον αγαπώ πολύ είμαστε μαζί πάνω από επτά χρόνια και έχουμε έναν γιο έξι χρονών. Ο άντρας μου περνάει πολύ χρόνο με το παιδί μας, συχνά τον παίρνει μαζί στο συνεργείο αυτοκινήτων ή πάνε βόλτες στη θάλασσα. Φροντίζει κι εμένα μου φέρνει λουλούδια χωρίς λόγο ή οργανώνει ρομαντικά ραντεβού στην πόλη, σαν να ζούμε σε μια αόρατη Αθήνα. Η ζωή μας κυλάει ήσυχα μοιάζουμε με χαρούμενη οικογένεια που παίζει τα δικά της περίεργα παιχνίδια στον ύπνο μου.
Πρόσφατα, δανειστήκαμε λίγα ευρώ από τους δικούς μας και αγοράσαμε το πρώτο μας διαμέρισμα στην Καισαριανή. Λατρεύω να τακτοποιώ το σπίτι: το γεμίζω με αρώματα πορτοκαλόπιτας και χαμηλές φωνές. Δουλεύω «μαύρα» σε ένα κομμωτήριο, αλλά τα χρήματα φτάνουν για να ζούμε άνετα, σαν να απλώνεται η μέρα ανάλαφρη. Ελπίζω να πραγματοποιήσω τα μεγάλα μου σχέδια εδώ να φυτέψω βασιλικό στη βεράντα, να χρωματίσω τους τοίχους με όνειρα.
Έχω πολλές δουλειές «ιδιωτικά». Ο άντρας μου βγάζει αρκετά. Δεν ξοδεύουμε αλόγιστα, μα όταν θέλουμε κάτι να ταξιδέψουμε ως τη Νάξο, να πάρουμε κάτι μικρό μαζεύουμε ευρώ σιγά σιγά. Κάποτε θέλαμε να αγοράσουμε ένα εξοχικό στην Αίγινα, μα προς το παρόν δεν το τολμάμε.
Απολαμβάνω τη ζωή μου και η σχέση μας κυλάει σαν σουρεαλιστικό τραγούδι. Γνωριστήκαμε αργά· όμως συχνά λέω πως άξιζε να περιμένω έναν τέτοιο άντρα, έστω κι αν ήρθε περνώντας από μυστικά σοκάκια.
Ο καλός μου αγαπάει την κόρη του, τη βοηθάει οικονομικά και κρατά επαφή με τους γονείς της γυναίκας του, αφού η μικρή μένει μαζί τους. Δεν αναρωτιέμαι ποτέ για εκείνη τη ζωή τι έγινε ή πού βρίσκεται η πρώην του· σαν να κοιτάζω μια θολή φωτογραφία.
Δεν τον τράβηξα πίσω στην οικογένειά του ήταν «ελεύθερος», έμενε μόνος. Μα όταν βυθίζομαι σε αυτό το όνειρο, νιώθω όλο και πιο ανήσυχη γι αυτό το διαζύγιο που δεν έγινε ποτέ. Στη δουλειά, κάθε φορά που κάποιος με ρωτάει πότε θα παντρευτούμε, χαμογελώ και λέω «το αφήσαμε για αργότερα». Όλα φαίνονται όμορφα, λες και ο γάμος δεν είναι παρά μια ασήμαντη γραφειοκρατία στην Ερμού.
Πρόσφατα, η μητέρα μου μου ζήτησε να του βάλω τελεσίγραφο αν θέλουμε να μείνουμε μαζί, να με ζητήσει επιτέλους σε γάμο. Της φαίνεται παράλογο που διατηρεί αυτή τη «χαρτιά» σχέση με άλλη γυναίκα. Εκείνη, λέει, έχει όλα τα δικαιώματα, κι εγώ απλώς σηκώνω όλες τις υποχρεώσεις. Κι ενώ μόλις μετακομίσαμε στο καινούργιο διαμέρισμα, τεχνικά, ανήκει σε εκείνη. Σαν να ζούμε σε μια ονειρική τριγωνική οικογένεια, μια άυλη «τριάδα», που δεν ξέρω πώς να την πω ούτε στα ελληνικά του ύπνου μου.
