Λένε πως αν διαλέξεις για σύζυγο έναν άντρα πολύ έξυπνο, ποτέ δεν θα σε απατήσει, πάντα θα είναι πιστός και θα ξέρει τι σημαίνουν η αγάπη και η φροντίδα. Αυτά μου τα έλεγε συνέχεια η μητέρα μου και η γιαγιά μου. Έτσι, όταν πια μεγάλωσα, ούτε που πέρασε από το μυαλό μου να παντρευτώ κάποιον με αμφίβολα ενδιαφέροντα δεν έβρισκα κανένα νόημα να ξεκινήσω μια τέτοια σχέση. Γιατί να το κάνω; Και τότε, κάπως τυχαία, μέσω φίλων, γνώρισα τον Φίλιππο. Ο Φίλιππος είχε τελειώσει το Μετσόβιο Πολυτεχνείο, ένας νέος με μυαλό και στόχους.
Εγώ μόλις είχα τελειώσει τη Φιλοσοφική Σχολή. Κι όμως, είχαμε να μοιραστούμε τόσα πράγματα. Αρχίσαμε να μιλάμε, να βγαίνουμε, να περνάμε ώρες ολόκληρες μαζί. Ενθουσιασμένη, ένιωθα τόσο ευτυχισμένη δίπλα του. Ένα χρόνο μετά, όταν μου έκανε πρόταση γάμου, συμφώνησα χωρίς δεύτερη σκέψη. Ζήσαμε στο μικρό διαμέρισμα που μου είχε αφήσει η γιαγιά στα Πατήσια. Ήταν μικρό, ένα δωμάτιο, αλλά δύο μας έφτανε. Μέχρι που έμεινα έγκυοςαποκτήσαμε έναν γιο, κι ένα χρόνο μετά, μια κόρη.
Χώρος δεν υπήρχε αρκετός, ούτε και λεφτά. Τότε ο Φίλιππος ρίχτηκε στις επιχειρήσεις. Εγώ δεν δούλευα, φρόντιζα τα παιδιά, αλλά πάντα στεκόμουν στο πλευρό του, σε ό,τι χρειαζόταν. Πολλές φορές μείναμε χωρίς ευρώ, καταφέραμε να φτάσουμε στο μηδέν. Κι όμως, επιμέναμε, ελπίζοντας πως μια μέρα θα ζήσουμε όπως ονειρευόμασταν. Ύστερα από χρόνια προσπαθειών, η δουλειά μας άρχισε να αποδίδει. Ζούσαμε καλά, τα παιδιά πήγαν στα καλύτερα σχολεία της Αθήνας και μετά σε πανεπιστήμια. Είχα την ελευθερία να κάνω ό,τι ήθελα, να ασχολούμαι με αγαπημένα χόμπι.
Ο άντρας μου είχε κι αυτός τα δικά του ενδιαφέροντα συχνά πήγαινε ταξίδια με φίλους του. Δεν με ενοχλούσε, γιατί ποτέ δεν παραμέλησε την οικογένεια˙ έδινε πάντα το καλύτερο. Εμείς, παράλληλα, διατηρούσαμε μια βαθιά αγάπη κι αμοιβαίο σεβασμό. Όλα έμοιαζαν ιδανικά. Δεν πέρασε καν από το μυαλό μου ότι όλα αυτά μπορούσαν να διαλυθούν από τη μια στιγμή στην άλλη.
Ένα Σαββατοκύριακο, ο άντρας μου αρρώστησε ξαφνικά. Το ΕΚΑΒ τον πήρε με το φορείο, κι έπειτα από λίγες ώρες χάθηκε από τη ζωή. Έτσι απλά, σαν να μην υπήρξε ποτέ. Εμένα και τα παιδιά μας δεν μας περίμενε μόνο ο αβάσταχτος πόνος της απώλειας, αλλά και ένα χτύπημα που δεν φανταζόμασταν. Ανακαλύψαμε πως εδώ και πέντε χρόνια ο Φίλιππος διατηρούσε σχέση με μια γυναίκα που θα μπορούσε να είναι κόρη του. Σε εκείνη πήγε διακοπές. Σε εκείνη άφησε τα πάντα την επιχείρηση, το σπίτι στην Κηφισιά, το εξοχικό στην Αίγινα, το αυτοκίνητο. Εμείς μείναμε χωρίς τίποτα. Το σοκ με ξεπερνάει. Πώς μπόρεσε να το κάνει αυτό; Πώς περπατούσε στη γη γνωρίζοντας πως θα μας άφηνε κυριολεκτικά χωρίς στέγη; Δεν ξέρω πώς να συνεχίσω τη ζωή μουΤις πρώτες μέρες ένιωσα το πάτωμα να χάνεται κάτω από τα πόδια μου. Προσπάθησα να μαζέψω τα κομμάτια, μα κάθε τι μου θύμιζε τον Φίλιππο και το ψέμα που κουβαλούσε η αλήθεια του. Τα παιδιά με κοίταζαν με ερωτήσεις στα μάτια, αλλά εγώ δεν είχα απαντήσεις μόνο δάκρυα και σιωπές.
Κάποιο πρωί, καθώς καθόμουν στο άδειο σπίτι των Πατησίων το μόνο που είχε απομείνει θυμήθηκα τα λόγια της γιαγιάς: „Καμία λογική δεν χαρίζει σιγουριά στην αγάπη.” Τα χρόνια κύλησαν σαν όνειρο, και στη θέση του παραμυθιού έμεινε μόνο η δύναμη να συνεχίσω.
Η απώλεια μάς ένωσε αντί να μας διαλύσει. Ό,τι χάσαμε σε περιουσία το βρήκαμε ο ένας μέσα στον άλλον εγώ και τα παιδιά μου, με μικρές ήρεμες στιγμές σ αυτή τη νέα πραγματικότητα που χτίζαμε από την αρχή. Ξανάπιασα δουλειά. Άρχισα να γελάω δειλά με τις φίλες μου. Η ζωή ξαναμπήκε διστακτικά στη θέση της.
Ίσως να μην υπάρχει απόλυτη ασφάλεια σε τίποτα. Όμως, τα βράδια που αγκαλιάζω τα παιδιά μου και νιώθω τις καρδιές μας να χτυπάνε μαζί, ξέρω πως κανένα σπίτι, αυτοκίνητο ή υπόσχεση δεν συγκρίνεται με το απλό φως της αλήθειας. Κάποτε πίστευα ότι η αγάπη είναι εγγύηση. Τώρα ξέρω: είναι θάρρος. Να συγχωρείς, να συνεχίζεις, να δέχεσαι πως όλα μπορεί να αλλάξουν. Κι όμως, πάντα, μέσα απ το απροσδόκητο, να διαλέγεις ξανά να ζήσεις.
Κι αυτή είναι η μεγαλύτερη ευφυΐα απ όλες.
