Era ένας τύπος που δουλεύει στην εταιρεία μας. Το όνομά του είναι Χρήστος. Είναι προϊστάμενος ενός από τα τμήματα στο γραφείο και δε θα έλεγα ότι παίρνει λίγα χρήματα ίσα ίσα, μια χαρά πληρώνεται. Έχει ένα σούπερ αυτοκίνητο, ντύνεται μόνο με ρούχα από επώνυμα μαγαζιά στην Ερμού και γενικά προσέχει πολύ την εμφάνισή του. Όμως είχε ένα μεγάλο ελάττωμα. Έκανε οικονομία στα πάντα. Και ιδιαίτερα στο φαγητό.
Όταν είχαμε διάλειμμα, γυρνούσε αργά αργά σε όλα τα γραφεία και τα τραπέζια που υπήρχε φαγητό. Κάθε τόσο κατά λάθος καθόταν κάπου, ξεκινούσε να τρώει χωρίς κανείς να τον έχει καλέσει ή προσκαλέσει πραγματικά. Μόλις έβλεπε φαγητό, ξεκινούσε με τα γνωστά του:
«Ωχ, τι νόστιμο μυρίζει εδώ!» ή «Ρε παιδιά, κοτόπουλο έχετε; Για δώστε μου να δοκιμάσω μια φτερούγα!» και βέβαια η ατάκα του: «Τι τρώμε εδώ;». Κατευθείαν έβαζε χέρι στο τάπερ.
Στα γενέθλια συναδέλφων, ποτέ του δεν έφερνε δώρο, αλλά συμμετείχε ενεργά στις ευχές και φυσικά στο τραπέζι, λες κι όλα ήταν μια χαρά. Οι υπόλοιποι προσέξαν επίσης ότι πάντα φόρτιζε το κινητό του στο γραφείο για να μη χαλάει ρεύμα στο σπίτι και δεν έφευγε ποτέ μέχρι να καλύψει όλες του τις ανάγκες έτσι δεν χρησιμοποιεί το νερό του σπιτιού. Με λίγα λόγια, ήταν τσιγκούνης με τα όλα του. Και δικαιολογούσε αυτή τη συμπεριφορά σαν «αποταμίευση».
Στο τελευταίο μας εταιρικό πάρτι, ο Χρήστος το παράκανε με το κρασί και ένας συνάδελφος τον ρώτησε αν σκέφτεται να παντρευτεί. Ο Χρήστος απάντησε:
«Γιατί να παντρευτώ; Η γυναίκα μου θα μου ζητάει συνέχεια λεφτά για φαγητό και ρούχα. Και αν κάνει και παιδί, πάει το ταμείο, καταστράφηκα. Δε χρειάζομαι τέτοια έξοδα, μια χαρά τα καταφέρνω μόνος μου.»
«Ναι», συνεχίζει ο συνάδελφος, «μια χαρά ζεις αλλά με τα δικά μας έξοδα!»
Ο Χρήστος θύμωσε πολύ και απαντά: «Ναι, αλλά εμένα το μυαλό μου δουλεύει. Έχω αμάξι, το σπίτι μου είναι στην τρίχα. Εσύ που τα σκορπάς όλα στο σουβλάκι και στα μεζεδάκια, τι έχεις;»
Μετά από αυτό, όλο το τμήμα του σταμάτησε να του μιλάει και να συνεργάζεται μαζί του, οπότε αναγκάστηκε να βρει δουλειά σε άλλη εταιρεία.
