Πέρυσι, με πήρε τηλέφωνο μια παλιά φίλη, η Μαρία Παπαδοπούλου, και με παρακάλεσε θερμά να φιλοξενήσω τους κολλητούς της για μια εβδομάδα στο σπίτι μου, εδώ στο χωριό μας στην Πάργα. Είχαν αποφασίσει να χαλαρώσουν δίπλα στη θάλασσα. Ειλικρινά, μου ήταν άβολο να αρνηθώ, οπότε τελικά δέχτηκα, αλλά φρόντισα να τους εξηγήσω:
Το καλοκαίρι είναι στο φουλ και δεν μπορώ να τους δώσω δωμάτιο τζάμπα. Από την άλλη όμως, δεν αισθάνομαι και άνετα να χρεώσω τους φίλους σου.
Τότε μου είπε η Μαρία: Μην ανησυχείς, θα πληρώσουν. Τα λεφτά δεν είναι θέμα, το μόνο που φοβούνται είναι να μην πέσουν σε απατεώνες, ξέρεις τι γίνεται, παίρνουν προκαταβολές και μετά δεν αφήνουν τους επισκέπτες να μπουν ή τους πετάνε έξω στη μέση των διακοπών.
Έλα όμως που την πάτησα. Αν ήξερα πόσο θα μου κοστίσει αυτή η «φιλοξενία», δεν θα δεχόμουν ποτέ.
Ένιωθα κάπως άβολα, οπότε τελικά τους έκανα μια όμορφη έκπτωση. Πήραν δωμάτιο με τη μισή τιμή.
Έφτασε η μέρα! Αντί για την οικογένεια που περίμενα, ήρθε μια έφηβη η Ελένη μαζί με ένα δεκάχρονο αγόρι, τον Μιχάλη. Τώρα, δεν ήταν εύκολο, αλλά ήταν φίλοι. Μόνο που δεν βολεύονταν καθόλου σε ένα τρίκλινο δωμάτιο!
Η υποδοχή ήταν ευγενική. Έφτιαξα κάτι καλό για φαγητό και μετά τους πήγα να δουν τα αξιοθέατα της Πάργας. Τους ευχήθηκα καλές διακοπές και πήγα στα μαθήματά μου.
Τη δεύτερη μέρα, ο μικρός Μιχάλης αποφάσισε να παίξει με ένα νεροπίστολο μόνο που στόχευσε σε λειτουργία την τηλεόραση του δωματίου. Οι γονείς ήταν εκεί, αλλά ο μπόμπιρας δεν πτοήθηκε. Ζήτησαν συγγνώμη και υποσχέθηκαν πως θα καλύψουν τη ζημιά, η τηλεόραση όμως «έφυγε». Ακόμη περιμένω τον μάστορα να τη φτιάξει… Τους έδωσα μια άλλη τηλεόραση από το διπλανό δωμάτιο. Και το βράδυ, τι θα βλέπουν;
Μετά, η φιλική οικογένεια έκαψε το βραστήρα γιατί, συγγνώμη, η Ελένη ξέχασε να βάλει νερό.
Και αφού αποφάσισαν να «ανανεώσουν» το δωμάτιο (λέγοντας πως ήταν μικρό γι αυτούς), έσπασαν δυο πόδια ένα από το κομοδίνο κι ένα από το τραπέζι. Το βρήκαν αστείο «χαχα, έχεις πολλά από αυτά! Θα το φτιάξουμε με σελοτέιπ. Βάζουμε κάτι και κάτω από το κομοδίνο και όλα καλά.»
Το αποκορύφωμα ήταν ένα ξέφρενο πάρτι που κράτησε μέχρι τις δύο το πρωί. Με φωνές και ουρλιαχτά από μεθύστακες. Όταν ζήτησα στις έντεκα να χαμηλώσουν τη μουσική, μου απάντησαν: Ξεκουράσου, για τα λεφτά που σου δώσαμε. Ο ήχος χαμήλωσε, αλλιώς θα την ξανάλεγαν.
Δεν έχει νόημα να μιλάς με μεθυσμένους, οπότε περίμενα να ξημερώσει. Την επόμενη ημέρα, κάναμε μια ανοιχτή κουβέντα με το ζευγάρι, λέγοντας πως τέτοια συμπεριφορά είναι απαράδεκτη. Δεν είναι μόνοι τους εδώ. Επίσης, τους ζήτησα να προσέχουν με τις συσκευές.
Άκουσα «Εμείς πληρώσαμε.» Μου έφυγε το γέλιο: Μόνο ως φίλοι της φίλης μου είστε εδώ, αλλιώς δεν θα περνούσατε καν την πόρτα!
Μετά από αυτά, οι φίλοι άρχισαν να συμπεριφέρονται πιο κόσμια, και δεν χάλασε τίποτα άλλο. Το μόνο που η φιλία τελείωσε εκεί.
Στο τέλος, δεν μιλάμε πλέον. Παρ όλα αυτά, δεν τους εμπόδισε να πάρουν τα δώρα και τα σουβενίρ που είχα ετοιμάσει για εκείνους και τη Μαρία. Μαζί με αυτά, εξαφανίστηκαν και δυο μεγάλα μπαμπακοπετσέτες και ένα σεντόνι.
Να σου πω, αυτοί είναι οι καλύτεροι φίλοι της Μαρίας. Εμείς ήμασταν φίλες από το λύκειο, μέχρι που παντρεύτηκε και μετακόμισε. Τους περιέγραφε ως καλούς και ευγενικούς ανθρώπους. Ε, αν όντως ήταν έτσι, θα μπορούσαν κάθε χρόνο να κάνουν διακοπές εδώ.
Έτσι τα έφερε η ζωή. Η Μαρία σιωπούσε για καιρό, αλλά κάποια στιγμή, μου είπε ότι δεν τους άρεσε το μέρος: Έλεγαν πως όλο τους τη «λέω» και χαλάω το κλίμα. Κι αυτό ενώ πλήρωσαν τόσα ευρώ!
Συγγνώμη, αλλά με τα λεφτά που μου έδωσαν, δεν αγοράζω ούτε νέα τηλεόραση, ούτε βραστήρα, ούτε τραπέζι, ούτε κομοδίνο, ούτε κλινοσκεπάσματα και πετσέτες. Και ας μην πούμε για τα νεύρα μου, και τη γκρίνια των άλλων επισκεπτών. Αυτό χαλάει και τη φήμη, και του χρόνου ποιος ξέρει αν έρθει κανείς.
Ένα πράγμα έμαθα: μερικές φορές είναι καλύτερα να λες απλά όχι.
