Συμβαίνει να είμαι 60 χρονών και να ζω μόνος μου. Δεν έχω παιδιά και ούτε σύζυγο. Αν και κάποτε είχα παντρευτεί. Στα 25 μου, παντρεύτηκα από έρωτα.
Ο γάμος καταστράφηκε από την απιστία της γυναίκας μου. Έφερε τον εραστή της στο διαμέρισμά μας. Φυσικά, ήταν κάτι που δεν άντεχα. Μάζεψα τα πράγματά μου και έφυγα για το σπίτι των γονιών μου. Δύο μήνες μετά το διαζύγιο, έμαθα ότι περίμενα παιδί.
Για να είμαι ειλικρινής, δεν ήθελα να ενημερώσω την πρώην σύζυγό μου. Δεν ήρθα σε επαφή μαζί της. Αποφάσισα πως θα μεγαλώσω μόνος μου το παιδί. Όταν γεννήθηκε ο γιος μου, οι γιατροί μου έδωσαν άσχημα νέα: «Το παιδί σας γεννήθηκε αδύναμο, αλλά αυτό δεν είναι το μόνο πρόβλημα. Έχει μια ανίατη ασθένεια. Αν είναι τυχερός, θα φτάσει τα 11 ή 12 χρόνια».
Δεν ήξερα τι να κάνω, ούτε πού να στραφώ. Μεγάλωνα τον γιο μου, τον φρόντιζα καθημερινά, αλλά στο μυαλό μου υπήρχε μόνο η σκέψη ότι θα τον χάσω σύντομα.
Ο γιος μου έζησε μέχρι τα 15 του. Έφυγε μαζί με τον πατέρα μου, με διαφορά μόλις μιας εβδομάδας. Έχασα δύο αγαπημένους ανθρώπους.
Ο πατέρας μου μού άφησε το διαμέρισμά του, μεγάλο και στο κέντρο της Αθήνας. Έζησα όλα αυτά τα χρόνια μόνος και είχα λίγους άντρες γύρω μου. Ήθελα παιδί, αλλά φοβόμουν πως η ιστορία θα επαναληφθεί, έτσι δεν ρίσκαρα ξανά. Στα 45 μου, αγόρασα ένα λάπτοπ για να επικοινωνώ με συγγενείς και να ενημερώνομαι με τα νέα.
Οι συγγενείς μου έμαθαν πως μένω μόνος και άρχισαν να με επισκέπτονται εκ περιτροπής. Έφερναν δώρα και μικρά αναμνηστικά. Συχνά ρωτούσαν αν έχω κάνει διαθήκη και όταν μάθαιναν πως δεν έχω, γκρίνιαζαν για τα οικονομικά τους. Μερικοί προσπαθούσαν να γίνουν καλύτεροι στα μάτια μου, κολακεύοντας άλλους συγγενείς. Στην πραγματικότητα, ξέρω ακριβώς σε ποιόν θα αφήσω το διαμέρισμά μου. Η φίλη μου Μαρία έχει μια κόρη, την Ειρήνη, η οποία με βοηθά χωρίς να ζητά τίποτα.
Η οικογένεια μου θέλει μόνο το ακίνητο. Τελικά σταμάτησα να τους μιλάω, αλλά αυτό δεν τους εμπόδισε.
Μια μέρα, ο ξάδερφός μου, ο Γιώργος, με πήρε τηλέφωνο και με ρώτησε με μεγάλη αγένεια αν ζω ακόμα και σε ποιον θα αφήσω το σπίτι. Νιώθοντας προσβεβλημένος, μπλόκαρα όλους τους συγγενείς από το κινητό και τον υπολογιστή μου.
Αυτό που έμαθα είναι πως η πραγματική οικογένεια δεν είναι πάντα αυτή με τους δεσμούς αίματος, αλλά εκείνοι που στέκονται δίπλα σου με αγάπη και ανιδιοτέλεια.
