**Ημερολόγιο μιας Ελευθερίας**
Δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό της Ελένης να προτείνει στον Σπύρο να μετακομίσει μαζί της. Το να βγαίνουν ήταν ένα πράγμα, αλλά το να ζουν μαζί, τελείως διαφορετικό. Το Σάββατο, η Ελένης περίμενε τον Σπύρο για τον συνηθισμένο τους περίπατο. Άνοιξε την πόρτα και σάστισετον είδε με δύο μεγάλες βαλίτσες.
Η Ελένη κάθισε στο καναπέ και ξεφύλλιζε φωτογραφίες στο κινητό της. Εκεί ήταν με τον Σπύρο στο πάρκο να ταΐζουν τις πάπιες, εκεί περπατούσαν στο Φυσικό Πάρκο της Αθήνας, κι εκεί ήταν η πρώτη τους εκδρομή για μανιτά. Έξι μήνες γνωριμίας είχαν περάσει σαν να μην ήταν τίποτα.
Η γνωριμία τους άρχισε από ένα dating site. Αυτή 61, αυτός 63. Και οι δύο χωρισμένοι, τα παιδιά τους μεγάλα και ανεξάρτητα.
Ο Σπύρος της άρεσε αμέσωςδιανοούμενος, καλλιεργημένος, με αίσθηση του χιούμορ. Δεν έψαχνε για μητέρα στα παιδιά του ούτε για νοικοκυρά. Απλώς ήθελε συντροφιά με μια ενδιαφέρουσα γυναίκα.
Βγαιναν δύο-τρεις φορές τη βδομάδα. Κάποτε θέατρο, κάποτε έκθεση. Καφετέριες, βόλτες στη Θεσσαλονίκη, εκδρομές στην εξοχή της φίλης της. Της άρεσε αυτή η συντροφιά χωρίς δεσμεύσεις, αλλά με συναισθηματική εγγύτητα.
«Ελένη, πες μου, πώς ζεις;» ρώτησε ο Σπύρος μια μέρα αρχίζοντας να γνωριζόντουσαν.
«Καλά, ήσυχα. Μένω μόνη πέντε χρόνια τώρα, το έχω συνηθίσει.»
«Και δε βαριέσαι;»
«Μερικές φορές. Αλλά έχω τις φίλες μου, τις κόρες μου που με επισκέπτονται. Και τώρα έχω κι εσένα.»
«Χαίρομαι που το ακούω.»
Ο Σπύρος, μετά το χωρισμό του, νοίκιαζε ένα μικρό διαμέρισμα σε ένα παράλιο σπίτι. Παραπονιόταν ότι η ιδιοκτήτρια ήταν δύσκολη, δεν έκανε ποτέ επισκευές, αλλά ανέβαζε συνεχώς το νοίκι.
«Αλλά, τι να κάνεις;» έλεγε. «Δεν έχω δικό μου σπίτι. Μετά το διαζύγιο, όλα πήγει στην πρώην μου. Της το αγόρασε η οικογένειά της, και οι δικές μου επενδύσεις σε βελτιώσεις, ποιος θα τις αναγνωρίσει;»
«Και δεν σκέφτηκες να αγοράσεις κάτι δικό σου;»
«Με τι λεφτά;»
Η Ελένη καταλάβαινε. Εκείνη είχε ένα τρίδωμο στο Κηφισιάτο είχε κερδίσει με τα χρόνια της. Οι κόρες της ζούσαν μόνες εδώ και καιρό, οπότε υπήρχε χώρος.
Αλλά ποτέ της δεν πέρασε από το μυαλό να του πει να μετακομίσει. Το να βγαίνουν ήταν ένα πράγμα, το να ζουν μαζί, άλλο.
Το Σάββατο, περίμενε τον Σπύρο για τον περίπατό τους. Άνοιξε την πόρτα και έμεινε άφωνητον είδε με δύο βαλίτσες.
«Σπύρο, τι συνέβη;» ρώτησε.
«Ελένη, μπορώ να μπω; Θα σου εξηγήσω.»
Μπήκαν μέσα. Ο Σπύρος άφησε τις βαλίτσες στο χώρο υποδοχής και έπεσε στον καναπέ.
«Κατάλαβες, η ιδιοκτήτρια αποφάσισε να πουλήσει το διαμέρισμα. Μου είπε να φύγω μέσα σε μια εβδομάδα.»
«Και τώρα;»
«Τώρα δεν έχω που να μείνω. Δεν βρίσκεις εύκολα άλλο σπίτι, και τα λεφτά δεν φτάνουν.»
Η Ελένη άρχισε να καταλαβαίνει πού οδηγούσε.
«Ελένη, σκέφτηκαεσύ κι εγώ έχουμε σοβαρή σχέση. Έξι μήνες βγαίνουμε, ξέρουμε ο ένας τον άλλον. Μπορεί να δοκιμάσουμε να ζήσουμε μαζί;»
«Μαζί;» ρώτησε εκείνη.
«Ναι. Εσύ έχεις τρίδωμο, χώρο υπάρχει. Δεν θα σου ζυγίζωδουλεύω ακόμα, θα συνεισφέρω.»
«Σπύρο, ποτέ δεν το συζητήσαμε.»
«Αφού η ζωή μόνη της μας το υπέδειξε.»
Η Ελένη σαστίστηκε. Δεν ήταν έτοιμη για αυτό.
«Σπύρο, θέλω χρόνο να σκεφτώ.»
«Τι να σκεφτείς; Αγαπιόμαστε.»
«Η αγάπη και η συνύπαρξη είναι διαφορετικά πράγματα.»
«Γιατί; Στην ηλικία μας, πρέπει να αποφασίζουμε.»
«Να αποφασίσουμε τι;»
«Για τη σχέση μας. Αν βγαίνουμε, τότε πρέπει να είμαστε μαζί.»
Κοίταξε τις βαλίτσες. Φαινόταν ότι ο Σπύρος είχε ήδη αποφασίσει γι αυτήν.
«Κι αν δεν θέλω;»
«Γιατί; Γιατί να αρνηθείς την ευτυχία;»
«Γιατί δεν ρωτάς καν πριν φέρεις τα πράγματά σου;»
«Ελένη, μη θυμώνεις. Δεν το έκανα από κακία. Οι συνθήκες με ώθησαν.»
«Οι συνθήκες δεν δημιουργούνται μόνοι τους. Οι άνθρωποι τις φτιάχνουν.»
«Τι εννοείς;»
«Ότι έπρεπε πρώτα να μιλήσεις μαζί μου, μετά να φέρεις τις βαλίτσες.»
Ο Σπύρος σώπασε για λίγο.
«Εντάξει. Θα μιλήσουμε τώρα. Σου προτείνω να ζήσουμε μαζί.»
«Κι εγώ σου λέω όχι.»
«Γιατί;»
«Γιατί μου αρέσει να ζω μόνη. Μου αρέσει η συντροφιά μας, αλλά δεν θέλω κοινή καθημερινότητα.»
«Μα γιατί; Ταιριάζουμε.»
«Ταιριάζουμε για βόλτες, για καφέ, για διασκέδαση. Όχι για το πού θα κοιμάσαι κάθε βρά
