Eram νέος όταν τη γνώρισα, αυτή την κοπέλα που μου γύρισε τον κόσμο ανάποδα. Στην αρχή ήταν σαν ένα όνειρο: με γέμιζε χάδια, επαίνους, όμορφα λόγια. Με έκανε να πιστέψω στην αγάπη, μου έδωσε να καταλάβω πώς είναι να σε προσέχει κάποιος πραγματικά. Κι όμως, μόλις πήρε αυτό που ήθελε, εξαφανίστηκε χωρίς ίχνοςσαν να μην είχαμε υπάρξει ποτέ, σαν να ήμουν απλώς ένας περαστικός σταθμός. Ο χωρισμός μας με διέλυσε, έχασα κάθε ισορροπία, μα δεν κατάλαβα τότε πόσο βαθιές θα ήταν οι συνέπειες αυτής της ιστορίας.
Έμεινα άφωνος όταν έμαθα πως εκείνη είχε μείνει έγκυος. Αρχικά, αρνιόταν να το πει στη μάνα της· η Κατερίνα δεν ήξερε πώς να διαχειριστεί την αλήθεια, ειδικά όταν είχαν ήδη περάσει τέσσερις μήνες και πια δεν μπορούσε να το κρύβει. Έκανε κουράγιο κι αποκάλυψε τα πάντα στη μητέρα της, που αμέσως το είπε στον πατέρα. Εκείνος αντέδρασε μόνο με επίπληξη, προσβολές και λόγια πικρά: «Μακάρι να μην σε είχαμε φέρει ποτέ στον κόσμο», της είπε, ενώ η μάνα της πονούσε και ανησυχούσε κυρίως για το τι θα πει το χωριό.
Ο φόβος της ντροπής και του κουτσομπολιού, που χαρακτηρίζει τα ελληνικά χωριά, οδήγησε τους γονείς της να την πιέσουν να διακόψει την εγκυμοσύνη, μολονότι υπήρχε σοβαρός κίνδυνος για την υγεία της. Η Κατερίνα, με βαριά καρδιά, συμφώνησε. Τις επόμενες μέρες ο πόνος και η ενοχή την έπνιγαν· ένιωθε προδομένη από τον ίδιο της τον εαυτό, και ακόμη ζητά συγχώρεση από τον Θεό για την απόφασή της. Έκτοτε, η ζωή της σταμάτησε. Για πολύ καιρό δεν είχε καμία διάθεση να συνεχίσειούτε ψυχικά ούτε σωματικά. Οι γονείς της αδιάφοροι στην κατάρρευσή της, έμοιαζαν να νοιάζονται μονάχα για τους τύπους και την φήμη τους.
Όταν, μετά από δύο χρόνια, βρήκε τη δύναμη να φύγει απ αυτό το αποπνικτικό σπίτι, κατάφερε να τελειώσει το Πανεπιστήμιο και γρήγορα να χτίσει μια λαμπρή καριέρα στην Αθήνα. Επιτέλους στέφθηκε με επιτυχία, ως στέλεχος σε μεγάλη εταιρείαείχε πια όλα όσα ονειρευόταν κάποτε: οικονομική άνεση, δικό της σπίτι, και χρήματα που ποτέ δεν πίστευε ότι θα χειριζόταν, ακόμη και σε ευρώ.
Κι όμως, όσο κι αν φάνταζε ολοκληρωμένη, υπήρχε κάτι που δεν κατάφερε ποτέ να αγοράσει: οικογένεια. Όσο κι αν απέκτησε πλούτη, η μητρότητα τής είχε πια κλείσει την πόρτα οριστικά. Γνώρισε άνδρες, δέχθηκε προτάσεις γάμου, αλλά κάθε φορά που έρχονταν αντιμέτωποι με την αλήθεια πως δεν μπορεί να κάνει παιδιά, χάνονταν χωρίς δεύτερη κουβέντα. Ήταν η πιο βαριά πληγή, αυτή που της καναν οι γονείς τηςαυτοί, που της στέρησαν το δικαίωμα να γίνει μάνα.
Δεν κράτησε ποτέ επαφή μαζί τους έκτοτε, ούτε θέλησε να τους συναντήσει. Όταν ο πατέρας της έπαθε έμφραγμα και η μητέρα της τη θερμοπαρακάλεσε να σταθεί δίπλα του, εκείνη αρνήθηκε. Τους θεωρούσε υπεύθυνους για όλο της τον πόνο και το χάος στη ζωή της. Για να μην τη βαραίνει η συνείδησή της ωστόσο, τους στέλνει κάθε μήνα χρήματα. Μα δεν θα τους συγχωρέσει ποτέ αληθινά.
Και σας το λέω ειλικρινά, αγαπημένο μου ημερολόγιο: Ό,τι κι αν συμβεί, εγώ ποτέ δε θα αφήσω το παιδί μου μόνο του στα δύσκολα. Ο γονιός υπάρχει για να προσφέρει στήριγμακι όχι να γίνεται βάρος. Οι δικοί μου δε θα καταλάβουν ποτέ τη χαρά που έκλεψαν από τη ζωή μου. Από αυτό πήρα το πιο καθοριστικό μάθημα: γονιός δεν είσαι μόνο επειδή φέρνεις ένα παιδί στον κόσμο, αλλά επειδή το αγαπάς και του στέκεσαι αληθινά, σε κάθε στιγμή της ζωής του.
