29 Ιουνίου
Μόλις είχαμε μετακομίσει με τη γυναίκα μου σε ένα διαμέρισμα στο Μαρούσι, αφού πήραμε στεγαστικό δάνειο. Κάναμε κάποιες ανακαινίσεις, βάψαμε τους τοίχους, αλλάξαμε φωτιστικά, και μεταφέραμε τα πράγματά μας με μια μεταφορική. Ένας μήνας σχεδόν πέρασε μέχρι να εγκατασταθούμε ολοκληρωτικά. Θέλαμε να γνωρίσουμε τους γύρω μας, να νιώσουμε τη γειτονιά πιο οικεία. Έτσι, προσκαλέσαμε για καφέ το ζευγάρι από το απέναντι διαμέρισμα: τον κύριο Νίκο και τη κυρία Σοφία, που είναι γύρω στα 70.
Ήπιαν το καφέ τους ασυνήθιστα γρήγορα, σχεδόν με αμηχανία. Μόλις τους είπα πως η γυναίκα με την οποία μένω είναι η σύζυγός μου, η Ιφιγένεια, όχι κόρη μου, βρήκαν μια δικαιολογία και σηκώθηκαν να φύγουν βιαστικά. Ήταν Παρασκευή απόγευμα.
Το πρωί του Σαββάτου, ακούσαμε χτύπημα στην πόρτα. Ήταν ένας αστυνομικός και μαζί του ο πάτερ Απόστολος από την ενορία. Μας ζήτησαν ταυτότητες κι ένα πιστοποιητικό γάμου. Μείναμε έκπληκτοι, δεν μπορώ να πω. Επειδή με τη μετακόμιση όλα τα χαρτιά είχαν χαθεί στις κούτες, ψάχναμε δέκα λεπτά, φτάσαμε να τα βρούμε ανάμεσα σε χειρόγραφα και κουτιά με κουζινικά.
Ο αστυνομικός κοίταξε τη γυναίκα μου με κάποια έκπληξη, ζήτησε συγγνώμη που μας ενόχλησε πρωί και άρχισε να φεύγει. Μας είπε όμως πως είχε γίνει καταγγελία ότι ζει εδώ ένας άντρας με ανήλικη. Εκεί κατάλαβα γιατί οι γείτονες έφυγαν γρήγορα το βράδυ του καφέ. Εγώ είμαι 24 και η Ιφιγένεια 26, αλλά η Ιφιγένεια είναι τόσο νεανική που την περνάνε συχνά για μαθήτρια γυμνασίου ή λυκείου.
Στην αγορά, δεν σου πουλάνε ούτε ένα μπουκάλι κρασί άμα δεν έχεις ταυτότητα. Την Παρασκευή μάλιστα, η Ιφιγένεια είχε πιάσει τα μαλλιά της δυο πλεξίδες, όπως κάνει συχνά όταν έχει να κάνει δουλειές στο σπίτι, και το απόγευμα είχε αφαιρέσει το μακιγιάζ της. Ήμασταν κωμικοτραγικοί χωρίς να το καταλάβουμε! Η κατάσταση είναι αστεία, αν και λίγο αμήχανη… Μάλλον θα ξυρίσω τη γενειάδα μου για να μην μοιάζω σε σαραντάρη μπαμπά που συγκατοικεί με τη κόρη του.
