Έφερε το φλιτζάνι της στον παραθυρόφυλλο και κοίταξε προς τα έξω. Η Ειρήνη είχε αποταμιεύσει γι’ αυτό το διαμέρισμα δέκα χρόνια, δουλεύοντας δύο δουλειές. Κάθε ευρώ που έβαζε στην άκρη, στερούμενη τον εαυτό της από τα πάντα. Και τώρα
«Ειρήνη, αποφάσισα να αλλάξω λίγο τη διακόσμηση», άκουσε τη φωνή της πεθεράς της από το σαλόνι. «Αυτός ο καναπές είναι ξεκάθαρα σε λάθος σημείο».
Η Ειρήνη αναστέναξε. Η Κυρία Μαρία είχε έρθει ξανά χωρίς να τηλεφωνήσει, ανοίγοντας απλώς την πόρτα με το δικό της κλειδί. Το οποίο, παρεμπιπτόντως, είχε φτιάξει μόνη της«για κάθε ενδεχόμενο».
«Δεν χρειάζεται να αλλάξεις τίποτα», μπήκε η Ειρήνη στο σαλόνι. «Εγώ νιώθω άνετα έτσι όπως είναι».
«Πώς μπορείς να νιώθεις άνετα;» η πεθερά έριξε τα χέρια της ψηλά. «Όλα είναι λάθος εδώ σύμφωνα με το φενγκ σούι! Είδα μια εκπομπή χθες»
«Κυρία Μαρία, είμαι πραγματικά εναντίον οποιασδήποτε αλλαγής».
«Γιάννη!» φώναξε η πεθερά όταν είδε το γιο της να μπαίνει στο δωμάτιο. «Πες στη γυναίκα σου ότι στην οικογένεια πρέπει να ακούμε τις συμβουλές των μεγαλυτέρων».
Ο Γιάννης δίστασε, κοιτώντας από τη μητέρα του στη γυναίκα του.
«Μαμά, ίσως όχι τώρα;»
«Πότε, λοιπόν; Εσείς και ο πατέρας σου δεν είστε πια νέοι. Σύντομα θα χρειαστούμε κάποιον να μας φροντίζει. Και εσείς έχετε τόσο πολύ χώρο εδώ»
Η Ειρήνη έσφιξε τα δόντια της. Να το. Αυτό που φοβόταν από την αρχή του γάμου τους. Η Κυρία Μαρία ετοίμαζε το έδαφος για μια μόνιμη μετακόμιση.
«Έχετε ένα υπέροχο τριώροφο διαμέρισμα», της υπενθύμισε η Ειρήνη.
«Υπέροχο, λες!» την απέκρουσε η πεθερά. «Πέμπτος όροφος χωρίς ασανσέρ. Στην ηλικία μας αυτό είναι δύσκολο. Και εσείς είστε στον δεύτερο, με μαγαζιά κοντά»
«Μαμά, θα το συζητήσουμε αργότερα», προσπάθησε να επέμβει ο Γιάννης.
«Τι να συζητήσουμε; Νόμιζα ότι είμαστε οικογένεια. Και η οικογένεια πρέπει να μένει ενωμένη. Η αδερφή σου πήρε τους γονείς της αμέσως»
«Ο σύζυγος της Άννας αγόρασε το διαμέρισμά τους», δεν άντεξε η Ειρήνη. «Κι εγώ αγόρασα αυτό το σπίτι μόνη μου. Πριν τον γάμο».
«Α, να τα!» πετάχτηκε ξανά η πεθερά. «Δικό σου, δικό μου Στην οικογένεια όλα πρέπει να είναι κοινά!»
«Η Ειρήνη έχει δίκιο», είπε ξαφνικά ο Γιάννης με σθεναρότητα. «Αυτό είναι το διαμέρισμά της».
«Γιάννη, τι λες;» η Κυρία Μαρία έπιασε το στήθος της θεατρικά. «Έζησα όλη μου τη ζωή για σένα Και εσύ»
«Μαμά, όχι τώρα, σε παρακαλώ», την πήρε ο Γιάννης από το μπράτσο. «Έλα, θα σε πάω μέχρι την πόρτα».
Όταν η πόρτα έκλεισε πίσω από τη μητέρα του, η Ειρήνη έπεσε κουρασμένη σε μια πολυθρόνα. Τρία χρόνια γάμου, και αυτές οι συζητήσεις δεν σταματούσαν ποτέ. Πρώτα υπήρχαν υπαινιγμοί, μετά συμβουλές για ανακαινίσεις, και τώρα ήταν ξεκάθαρα
«Συγνώμη για τη μαμά μου», κάθισε ο Γιάννης δίπλα της. «Ξέρεις ότι ανησυχεί για μας».
«Για μας;» η Ειρήνη χαμογέλασε πικρά. «Απλώς θέλει να ελέγχει κάθε μας βήμα».
«Έλα τώρα»
«Γιάννη, έρχεται χωρίς να τηλεφωνήσει. Μετακινεί τα πράγματα. Κριτικάρει τα πάντα, από τις κουρτίνες μέχρι το φαγητό μου. Και τώρα θέλει να μετακομίσει εδώ!»
«Δεν γερνάμε κι εμείς», αναστέναξε ο Γιάννης. «Ίσως να το σκεφτούμε; Είναι ακόμα οι γονείς μου»
Η Ειρήνη σηκώθηκε απότομα σα να τη μαχαίρωσαν.
«Τι εννοείς, «να το σκεφτούμε»; Σοβαρά προτείνεις να τους φιλοξενήσουμε εδώ;»
«Όχι τώρα, φυσικά Αλλά στο μέλλον»
«Γιάννη, αυτό το διαμέρισμα είναι το μόνο πράγμα που απέκτησα μόνη μου. Δέκα χρόνια αποταμίευσης, καταλαβαίνεις; Είναι ο χώρος μου, ο δικός»
«Τώρα δικός μας», τη διόρθωσε ο Γιάννης απαλά. «Είμαστε οικογένεια».
Η Ειρήνη σώπασε, σοκαρισμένη. Μια σκέψη της πέρασε από το μυαλό: «Κι εσύ; Θεωρείς ήδη το διαμέρισμά μου δικό σου;»
«Παρεμπιπτόντως», συνέχισε ο Γιάννης σα να μην είχε συμβεί τίποτα, «αφού μιλάμε για το διαμέρισμα Μίλησα με έναν μεσίτη».
«Ποιον μεσίτη;» η Ειρήνη έγινε πέτρα.
«Η μαμά μου πρότεινε κάποιον που ξέρει. Πολύ ικανός ειδικός. Λέει ότι αν πουλήσουμε το διαμέρισμά σου»
«Τι;!» γύρισε η Ειρήνη προς το μέρος του. «Να πουλήσεις το ΔΙΚΌ ΜΟΥ διαμέρισμα;»
«Δικό μας», διόρθωσε. «Αν πουλήσουμε το δικό μας και των γονιών μου, θα μπορούσαμε να αγοράσουμε ένα μ
