Νόμιζα ότι ο γάμος μου πήγαινε καλά, μέχρι που μια φίλη μου έκανε μια ερώτηση. Παντρεύτηκα πολύ νέα, από μεγάλη αγάπη. Βγαίναμε μαζί για τέσσερα χρόνια πριν γίνουμε σύζυγοι. Περάσαμε πολλά μαζί.
Ζούμε μαζί εδώ και περισσότερα από έξι χρόνια. Έχω απόλυτη εμπειρία στον άντρα μου, αλλά και στον εαυτό μου. Ο σύζυγός μου είναι πολύ γλυκός, φροντίζει και νοιάζεται. Πάντα με βοηθάει στις δουλειές του σπιτιού. Δεν είναι ο πιο γενναίος ή δυνατός άντρας. Ούτε μπορείς να πεις ότι είναι ελκυστικός, αλλά έχει μια εντυπωσιακά καλή ψυχή και μια θάλασσα θετικότητας και πίστης στο καλό, η οποία με ενισχύει και μου δίνει δύναμη να αντιμετωπίζω τις δυσκολίες της ζωής.
Ωστόσο, είναι αναποφάσιστος και δεν μπορεί να πάρει αποφάσεις, δεν θέλει να βγει από την ζώνη άνεσής του ούτε να προχωρήσει μπροστά. Είναι και πολύ ντροπαλός. Σε έξι χρόνια κοινής ζωής, δεν έχει αλλάξει καθόλου.
Δεν προσέχει τον εαυτό του ούτε την υγεία του. Οι αλλαγές τον τρομάζουν. Ο άντρας μου είναι σχεδόν δέκα χρόνια μεγαλύτερος μου. Είμαι είκοσι έξι χρονών και λατρεύω τη ζωή. Έχω μια υπέροχη δουλειά, αγόρασα το δικό μου αυτοκίνητο και ξεπληρώνουμε το στεγαστικό δάντιο για το σπίτι μας. Και πρόσφατα, η φίλη μου με ρώτησε: «Γιατί τον χρειάζεσαι;».
Αυτό ήταν το τέλος της προσωπικής μου ευτυχίας, και τώρα κάθομαι εδώ και σκέφτομαι: «Γιατί τον έχω πραγματικά;».
Η ζωή μας διδάσκει ότι η αγάπη δεν είναι μόνο για το τι μας δίνει ο άλλος, αλλά και για το πώς μας κάνει να είμαστε. Κάποιοι άνθρωποι φέρνουν γαλήνη, έστω κι αν δεν φαίνονται να αλλάζουν.
