«Εμείς είμαστε σύγχρονοι άνθρωποι», είπε. Προτείνω να συγκατοικήσουμε, αλλά με έναν όρο: τα έξοδα μισά-μισά, κι οτιδήποτε αφορά το σπίτι… ε, αυτά σε εσένα, επειδή είσαι γυναίκα. Εκείνη τη στιγμή, η σιωπή ήταν εκκωφαντική. Ένιωσα μια απορία να με πλημμυρίζει.
Θυμάμαι πως είχαμε σχέση για έξι μήνες. Εκείνη η περίοδος που τα μικρά ελαττώματα του άλλου μοιάζουν χαριτωμένες ιδιαιτερότητες, κι το μέλλον μοιάζει όλο φως και ελπίδα. Ο Στέφανος μου φαινόταν σχεδόν τέλειος: έξυπνος, οικονομικά άνετος, καλλιεργημένος, πάντα καλοντυμένος. Σαββατοκύριακα σε ατμοσφαιρικά καφέ της Αθήνας, βόλτες στον Εθνικό Κήπο, συζητήσεις για ταινίες και βιβλία, και η εντύπωση πως οι σκέψεις και τα ενδιαφέροντά μας ταίριαζαν απόλυτα.
Με τον καιρό, όμως, συνειδητοποίησα πως κοιτάμε τελείως διαφορετικά. Εγώ ονειρευόμουν ισότιμη σχέση, εκείνος αναζητούσε απλώς την άννεση, χωρίς να κουράζεται ιδιαίτερα.
Η κουβέντα για συγκατοίκηση έγινε ένα βράδυ, πάνω από το τραπέζι της κουζίνας. Έβαλε τσάι κι είπε ξαφνικά: Άννα, έχουμε βαρεθεί να πηγαινοερχόμαστε. Δυο ενοίκια είναι χαζό. Να βρούμε ένα δυάρι στα Εξάρχεια και να συγκατοικήσουμε;
Χαμογέλασα, είχα αφήσει εδώ και καιρό κάποια υπονοούμενα για αυτή τη σκέψη. Όμως τα λόγια που ακολούθησαν με έκαναν να παγώσω και να στοχαστώ σοβαρά το πρόσωπο που πίστευα πως ξέρω.
Ας συζητήσουμε και τους κανόνες απ την αρχή, συνέχισε με πρακτικό ύφος, λες και διαπραγματευόμασταν εμπορικό συμβόλαιο κι όχι τη δημιουργία μιας οικογένειας. Είμαστε σύγχρονοι. Θεωρώ πως ο καθένας πρέπει να έχει τον δικό του προϋπολογισμό. Τα κοινά έξοδα ενοίκιο, λογαριασμοί, φαγητό μισά-μισά σε ευρώ.
Έγνεψα. Η ισότητα έχει κι αυτή τη πλευρά της.
Και τις δουλειές του σπιτιού πώς θα τις μοιράσουμε; ρώτησα, περιμένοντας να ακούσω το ίδιο «μισά-μισά».
Ο Στέφανος χαμογέλασε λίγο αμήχανα και με μια αφοπλιστική οικειότητα απάντησε: Εδώ η φύση αποφάσισε για εμάς. Είσαι γυναίκα, έχεις το χάρισμα της ζεστασιάς. Οπότε μαγείρεμα, καθάρισμα, πλυντήρια αυτά είναι δική σου αρμοδιότητα. Θα βοηθάω αν έχω κέφι: θα πετάξω τα σκουπίδια ή θα στερεώσω μια ράφι αν πέσει, αλλά τα περισσότερα επάνω σου. Εξάλλου, θέλεις να νιώθεις κυρία στο σπίτι σου, έτσι;
Σιώπησα. Τον κοίταξα και προσπαθούσα να συνθέσω το παζλ στο μυαλό μου.
Γιατί να πληρώσει κάποιος οικιακή βοηθό όταν έχει μια «αγαπημένη γυναίκα»;
Δε διαφώνησα. Προτίμησα να μιλήσω στη γλώσσα που καταλάβαινε.
Στέφανε, σε ακούω, είπα ήρεμα. Θέλεις ισότητα στα οικονομικά, και είναι δίκαιο. Θέλεις ένα νοικοκυρεμένο σπίτι: νόστιμο φαγητό, καθαρά πουκάμισα, γυαλισμένο πάτωμα. Όμως κι εγώ, όπως εσύ, δουλεύω οκτώ ώρες τη μέρα. Δεν έχω ούτε δύναμη ούτε διάθεση να αφιερώνω κάθε βράδυ στη φροντίδα του σπιτιού.
Έδειξε λίγο αμηχανία, αλλά συνέχισε να με ακούει.
Έχω λοιπόν μια πρόταση, συνέχισα. Αφού μοιράζουμε τα οικονομικά, ας κάνουμε το ίδιο και με τη φροντίδα. Να πάρουμε μια οικιακή βοηθό δυο φορές τη βδομάδα για καθάρισμα, σιδέρωμα, μαγειρέματα για μερικές μέρες. Τα έξοδα μισά-μισά. Έτσι θα έχουμε καθαρό σπίτι, ωραίο φαγητό, κι κανείς δεν θα εξουθενώνεται. Για τη ζεστασιά, θα τη δημιουργήσω μόνη μου με κεριά και όμορφες κουρτίνες.
Το πρόσωπό του άλλαζε: πρώτα έκπληξη, κατόπιν ενόχληση, τέλος μια απομάκρυνση. Μπορούσα να δω το μυαλό του να κάνει λογαριασμούς και το τελικό ποσό μάλλον δεν του άρεσε.
Γιατί να μπει ξένος στο σπίτι; είπε με δυσφορία. Είναι περιττά έξοδα. Είσαι γυναίκα, δεν είναι δύσκολο να φτιάξεις ένα καλό δείπνο στον άντρα σου. Είναι φροντίδα, όχι εργασία.
Όταν η συζήτηση αφορούσε την πραγματική αξία της γυναικείας δουλειάς, όλα μετατρέπονταν σε «αγάπη» και «λόγος ύπαρξης». Το να μαγειρεύεις φροντίδα. Το να μοιράζεις τα έξοδα για τα ψώνια αγορά.
Στέφανε, είπα ήρεμα, αν, μετά από οκτάωρη δουλειά, μαγειρεύω ενώ εσύ παίζεις playstation ή βλέπεις σειρές, αυτό δεν είναι φροντίδα, είναι εκμετάλλευση. Αφού έχουμε χωριστό οικονομικό πλάνο, ας μοιραστούμε απ όλα. Ή μοιραζόμαστε τις δουλειές, ή προσλαμβάνουμε τρίτο άτομο και το πληρώνουμε. Δεν μου ταιριάζει να πληρώνω το ίδιο, αλλά να δουλεύω διπλά.
Δε μίλησε. Το βράδυ κύλησε σε βαριά σιωπή, και είπε πως «θέλει να το σκεφτεί».
Την άλλη μέρα δεν ήρθε το συνηθισμένο «Καλημέρα». Το βράδυ ένα σύντομο μήνυμα ότι «θα καθυστερήσω στη δουλειά». Τρεις μέρες μετά… Εξαφανίστηκε. Σταμάτησε να απαντά στα τηλέφωνα.
Σε μια εβδομάδα, κοινό μας γνωστό είπε: «Χωρίσατε, γιατί είσαι υλιστική και δεν είσαι νοικοκυρά.» Ότι το μόνο που με νοιάζει είναι τα χρήματα και δεν είμαι έτοιμη για οικογένεια.
Στην αρχή πόνεσα. Έξι μήνες σχέσης, σχέδια, προσδοκίες. Μα μετά νιώθω ανακούφιση.
Η εξαφάνισή του ήταν η καλύτερη απάντηση στα πάντα. Δεν ήθελε εμένα, ήθελε ένα ζεστό «σπιτικό», χωρίς να κουραστεί.
Ο Στέφανος έφυγε κι ευτυχώς. Προσέλαβα οικιακή βοηθό μόνο για τον εαυτό μου. Έμπαινα σε καθαρό σπίτι, έφτιαχνα το τσάι μου και καταλάβαινα τι ευτυχία είναι να μη φροντίζεις κάποιον που δεν σε εκτιμά.
