Να απατάς έναν άνθρωπο ενώ ζείτε κάτω от една στέγη είναι πέρα για пределите της λογικής. Μοιράζεστε το ίδιο κρεβάτι, το νιπτήρα του μπάνιου, το τραπέζι του βραδινούκι όμως εσύ βρίσκεις χρόνο να γλιστράς σε ξένες συνομιλίες ή αγκαλιές και έπειτα να επιστρέφεις στα σεντόνια που ακόμη κρατούν τη μυρωδιά της γυναίκας που σε εμπιστεύεται περισσότερο απ’ όλους. Αυτό δεν είναι απλώς προδοσία είναι μελετημένη αδιαφορία.
Την κοιτάς κάθε πρωί στα μάτια, της δίνεις φιλί για καληνύχτα, της κουνάς το κεφάλι όταν μοιράζεται μαζί σου τις αγωνίες τηςενώ την ίδια στιγμή κρύβεις ένα μυστικό που μπορεί να γκρεμίσει όλη της την αίσθηση ασφάλειας. Είναι ένας ιδιαίτερος τρόπος σκληρότητας. Εκείνη πιστεύει πως το σπίτι που χτίσατε μαζί είναι καταφύγιο, κι εσύ το κάνεις σκηνικό για το μεγαλύτερο ψέμα που θα γνωρίσει ποτέ.
Η απιστία από μόνη της είναι μαχαίρι στην καρδιά μα να το κάνεις αυτό τρώγοντας φαγητό που σου ετοίμασε, βλέποντας σειρές που η ίδια σου πρότεινε, αφήνοντας τα παπούτσια σου δίπλα από την πόρτα που κλειδώνει κάθε βράδυ, είναι άλλο επίπεδο ψυχρότητας.
Δεν «ξεγλιστράς» σε μια στιγμή αδυναμίας. Επιλέγεις συνειδητά κάθε μέρα να ατιμάζεις τον άνθρωπο που μοιράζεται τη ζωή του μαζί σου.
Κι οι νοητικές κολοτούμπες που κάνεις για να το κρύψεις… το διαρκές γύρισμα του κινητού προς τα κάτω, τα ξαφνικά ντους, τα αδικαιολόγητα «βγαίνω λίγο έξω», το σκρολάρισμα αργά τη νύχτα στο μπάνιοτα ψέματα δε σταματούν, σε τρώνε και σε διαλύουν.
Κι ακόμα έτσι, περιμένεις να σε καλοδέχεται με ζεστασιά. Είναι γελαστή η προσδοκία. Η ζημιά που αφήνεις είναι βαθιά.
Κάθε συζήτηση στον καναπέ, κάθε αστείο που μοιραστήκατε, κάθε ήσυχο κυριακάτικο πρωινό ξαναγράφονται στο μυαλό της όταν μάθει την αλήθεια. Θα αρχίσει να αμφιβάλλει στη διαίσθησή της, να γυρνάει ξανά και ξανά στιγμές, αναρωτιέται πώς δεν είδε τα σημάδια. Αυτή η αμφιβολία, αυτό το ξήλωμα είναι το πραγματικό τραύμα που αφήνει πίσω της η απιστία.
Αν είσαι δυστυχισμένοςμίλα καθαρά. Αν μπήκε ο πειρασμόςπάρε απόσταση. Μην της κλέβεις, όμως, την εσωτερική ησυχία, την ώρα που κοιμάσαι δίπλα της.
Η αγάπη πρέπει να μοιάζει με καταφύγιο, όχι με ρώσικη ρουλέτα. Αν μπορείς να προδώσεις τη γυναίκα που σου επιτρέπει κάθε νύχτα να ανασαίνεις δίπλα της χωρίς να νιώσεις τύψεις, δεν είσαι ερωτευμένοςαπλώς χρησιμοποιείς την οικειότητα για να βολέψεις τον εγωισμό σου.
Να θυμάσαι: η εμπιστοσύνη δεν είναι ανεξάντλητος πόρος. Αν την κάψεις μέσα στα τέσσερα τοίχοι που κτίστηκαν να φιλοξενούν δύο καρδιές, επιστροφή στο ίδιο σπίτι δεν υπάρχει. Μένουν μόνο ερείπια εκεί που κάποτε άνθιζε μια σχέση.
