Όποιος έχει δουλέψει μια ζωή θα καταλάβει τη χαρά που νιώθει κανείς όταν χτυπάει το κουδούνι το πρωί της μοναδικής του ελεύθερης ημέρας.
Πριν προλάβω καν να ξυπνήσω καλά-καλά, το μυαλό μου, δεν ξέρω γιατί, πήγε κατευθείαν σε κάποιο πρόβλημα με τους σωλήνες του σπιτιού. Έτρεξα αμέσως, φοβούμενη μήπως έχω πλημμυρίσει κανέναν από τους γείτονες. Το μπάνιο και η κουζίνα ήταν στεγνά, δεν ήταν λοιπόν οι ένοικοι του κάτω ορόφου εκείνοι που είχα καταφέρει να πλημμυρίσω πριν έξι μήνες.
Το κουδούνι, όμως, δεν έλεγε να σταματήσει. Πήγα υπάκουα και άνοιξα την πόρτα, και το πρώτο πράγμα που αντίκρισα ήταν κάτι βαλίτσες και μερικούς ανθρώπους πίσω τους.
Α, δε θα σε γνώριζα ποτέ στο δρόμο! είπε με ύφος περίεργο μια ηλικιωμένη γυναίκα που στεκόταν μπροστά κομπλιμέντο ιδιόρρυθμο, μα δεν είπα κάτι.
Προσπαθούσα να θυμηθώ ποια είναι…
Κοίταζα προσεκτικά τον συνοδό της, που μου χαμογελούσε φιλικά και μου άπλωνε το χέρι. Από πίσω τους φαινόταν το κεφάλι ενός νεαρού, ο οποίος ευτυχώς δεν είπε κουβέντα στις δικές μου μάντεψε ποιος είμαι. Μα η γυναίκα ξαναείπε: Ε, τι μας έχεις στην πόρτα; Θα μας βάλεις μέσα ή όχι; Να με συγχωρείτε, πώς εννοείτε το βάλεις μέσα;
Α, δεν θυμάσαι το θείο σου; Εγώ σε μεγάλωσα! Και αυτός (δείχνει το αγόρι) είναι ο ξάδερφός σου, ήρθε να σπουδάσει στην Αθήνα και δεν έχει που να μείνει. Σκεφτήκαμε να μείνει μαζί σου. Αργότερα θα του αγοράσουμε ένα κρεβάτι, όλα θα πάνε καλά. Σου φέραμε και μερικά δώρα! Δεν σε πήρε τηλέφωνο ο πατέρας σου;
Όχι, δεν με πήρε… Ε, θα το ξέχασε, δεν πειράζει, θα το κανονίσουμε εμείς! Πώς εννοείτε θα το κανονίσουμε; Εδώ θα μείνει δηλαδή;
Μα ναι, θα προσέχεις εσύ το παιδί, ξέρεις πώς είναι σε μια ξένη πόλη! Δε θέλω να προσέχω κανέναν, ειδικά που ο αρραβωνιαστικός μου έρχεται συνέχεια εδώ. Δεν υπάρχει χώρος. Θα το τακτοποιήσουμε με κάποιο τρόπο Δεν θέλω να ακούσω με κάποιο τρόπο. Υπάρχουν εστίες φοιτητικές, κι εγώ μένω εκεί πέρασα κάποτε. Όχι παιδάκι μου, δεν γίνεται αυτό!
Οι συγγενείς άρχισαν να χάνουν την ψυχραιμία τους και προσπάθησαν να χώσουν τις βαλίτσες τους στο διαμέρισμα, αλλά δεν το επέτρεψα. Κατάλαβα πως αν περνούσαν τη γραμμή του σπιτιού μου οι βαλίτσες, μετά δε θα απαλλασσόμουν ποτέ. Τους παρακάλεσα να περιμένουν πέντε λεπτά κι έπειτα τους πήγα στην εστία του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου είχε περάσει ο ξάδερφός μου.
Η απάντησή τους ήταν κατηγορίες για αναλγησία και εγωισμό· τα χαμόγελα εξαφανίστηκαν και, σε λίγο, εξαφανίστηκαν και οι ίδιοι με τις βαλίτσες τους. Τηλεφώνησα στους γονείς μου απορημένη: Τι ήταν πάλι αυτό;
Όταν άκουσε τι είχε γίνει, η μητέρα μου θύμωσε κι αυτή και με κατηγόρησε πως ούτε οικογενειάρχισσα είμαι…
