Μόλις είχα ξεπεράσει το δεύτερο διαζύγιό μου και είχα αποφασίσει ότι οι σχέσεις δεν ήταν για μένα πια. Δεν ήθελα κανέναν κοντά μου και σκόπιμα έκανα τον εαυτό μου όσο λιγότερο ελκυστικό γινόταν για τους γύρω μου. Ίσως προσπαθούσα να προστατευτώ από οποιοδήποτε συναισθηματικό ρίσκο. Αλλά τότε τη γνώρισα. Μου έκανε μια απίστευτη εντύπωση. Από εκείνο το βράδυ, ήμασταν μαζί, και κανείς από μας δεν μπορούσε να φανταστεί πόσο θα άλλαζε η ζωή μας.
Ζήσαμε μαζί δεκαεπτά χρόνια. Δεν ήταν απλώς η γυναίκα μου ήταν η καλύτερή μου φίλη. Η ενέργειά της, η εξυπνάδα, η δύναμή της και η ευαισθησία της με εντυπωσίαζαν κάθε μέρα. Πάντα ήταν δίπλα μου, με στήριζε σε κάθε δυσκολία και πάντα ήξερε πώς να μου ανεβάσει τη διάθεση στις πιο σκοτεινές στιγμές. Γελούσαμε μαζί, ονειρευόμασταν το μέλλον, δημιουργούσαμε μικρές παραδόσεις που έγιναν μέρος της ζωής μας.
Όταν οι γιατροί διαγνώσανε καρκίνο, ξέραμε ότι η μάχη θα ήταν σκληρή. Πάλεψε για δεκαοκτώ μήνες με αντοχή, με θάρρος, χωρίς να σπάσει. Αλλά η ασθένεια ήταν πολύ επιθετική. Πριν από τρεις μήνες περίπου, τη χάσαμε. Είναι μια ακόμα πολύ πρόσφατη πληγή που κουβαλάω κάθε μέρα μέσα στην καρδιά μου.
Αυτό που με κρατάει ακόμα σταθερά είναι το παιδί μας. Είμαστε απίστευτα κοντά, και μόνο μέσα από αυτό βρίσκω τη δύναμη να μην χαθώ μέσα στη θλίψη μου. Το να είμαι πατέρας είναι ένα τεράστιο δώρο που μου δίνει σταθερότητα και δεν με αφήνει να βουλιάξω στη κατάθλιψη. Όταν βλέπω το χαμόγελό του, τον ενθουσιασμό του για τον κόσμο και την αβοήθητη ευαισθησία του δίπλα μου, καταλαβαίνω ότι η ζωή μου έχει ακόμα νόημα.
Από τη στιγμή που έγινε σαφές ότι η γυναίκα μου δεν θα ήταν πια δίπλα μου, προσπάθησα να προετοιμαστώ για τη μεγάλη απώλεια. Φανταζόμουν πώς θα έκανα πράγματα μόνος, πώς θα τα βγάζω πέρα χωρίς την υποστήριξή της. Μπορείς, φυσικά, να προετοιμαστεί μερικώς για τις μεγάλες στιγμές όταν είσαι μόνος, αλλά είναι οι μικρές, καθημερινές λεπτομέρειες που σου θυμίζουν την απουσία της.
Είναι πράγματα τόσο απλά, σχεδόν γελοία. Για παράδειγμα, πάντα βλέπαμε μαζί την εκπομπή «Το Σπίτι με το Σπαθί» κάθε Κυριακή. Κάθόμασταν στον καναπέ, μαντεύαμε την αξία των διάφορων αντικειμένων και γελούσαμε. Τώρα την βλέπω μόνος, στον καναπέ, και δεν είναι εκεί για να γελάσουμε ή να διαφωνήσουμε για την εκτίμηση. Κάθε φορά που βλέπω αυτήν την εκπομπή, νιώθω έναν έντονο πόνο και καταλαβαίνω ότι ακόμα και αυτές οι απλές στιγμές είναι τώρα κενές χωρίς εκείνη.
Και μετά, το πήδημα του ύπνου. Μπορείς να αγκαλιάσεις δεκάδες μαξιλάρια, μπορείς να προσπαθήσεις να δημιουργήσεις μια αίσθηση ζεστασιάς, αλλά τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει την αληθινή αγάπη, τη ζεστασιά της παρουσίας της. Δεν μπορεί να αντικατασταθεί. Μερικές φορές, ακόμα και η αίσθηση του κενού στο πλάι μου γίνεται σχεδόν σωματικός πόνος.
Αλλά παρά όλα αυτά, συνεχίζω να ζω. Μαθαίνω να βρίσκω χαρά στα μικρά πράγματα στο γέλιο του παιδιού, σε μια ήσυχη βόλτα στην πόλη, στους μικρούς, καθημερινούς
