Μου λείπει. Ποτέ πριν δεν μου έχει λείψει άνθρωπος με такъв τρόπο – και δεν ξέρω γιατί, αφού με αυτόν δεν ένιωθα πάντα καλά και υπήρχαν πράγματα που δεν μου άρεσαν. Γνωριστήκαμε στο Facebook. Αρχίσαμε να μιλάμε και μια μέρα με κάλεσε για καφέ. Πήγαμε σε ένα πάρκο. Εκείνη τη μέρα ήμουν άσχημα ψυχολογικά, απογοητευμένη, και τα πόδια μου με πονούσαν πολύ από το γυμναστήριο. Μιλήσαμε στο πάρκο, βράδυ, με καθαρό ουρανό και φοβερό κρύο – για προσωπικά θέματα, τη ζωή και το ποιοι είμαστε. Όταν φεύγαμε, τον αγκάλιασα δυνατά και η αγκαλιά κράτησε λεπτά, έμοιαζε «σπίτι», αν και ερχόταν από κάποιον που μου φαινόταν απόμακρος και ψυχρός. Αλλά μέσα του, ήξερα πως δεν ήταν έτσι. Δεν ξέρω αν ντράπηκε, όπως κι εγώ, αλλά κατάλαβα πως δεν ήταν καλά και γι’ αυτό του έκανε καλό η αγκαλιά. Χαιρετηθήκαμε με άλλη αγκαλιά, πιο σύντομη. Συνεχίσαμε να μιλάμε μέχρι αργά το βράδυ. Οι μέρες περνούσαν με καλημέρες, συζητήσεις όλη μέρα, ατέλειωτα μηνύματα. Βγήκαμε. Μιλάγαμε για βαθιά πράγματα, όνειρα κι εναλλακτικά σενάρια ζωής. Μου είπε πως μένει με κάποιο φίλο, μετά για την πρώην του, πως του αρέσει να μιλάει με κορίτσια και παλιές γνωστές του και ύστερα πως ξαναγύρισε να μείνει στους γονείς του. Ήρθε η επίσημη σχέση και τότε μου αποκάλυψε την αλήθεια: έμενε στην πραγματικότητα με την πρώην του, αν και –κατά τα λεγόμενά του– δεν υπήρχε κάτι μεταξύ τους, αλλά δούλευαν μαζί. Ανέβασε φωτογραφία τους μαζί. Τα γενέθλιά του είχα κανονίσει να τον πάρω και να πάμε σε ένα εστιατόριο σε μεσαιωνικό στυλ – ήθελα να τον εκπλήξω. Αλλά το μεσημέρι δέχτηκα μήνυμα στο Instagram από μια γυναίκα που με έβριζε – δεν απάντησα, απλά τον ρώτησα τι είναι αυτό. Τότε μου θύμισε την πρώην του – πως συνήθιζε να στέλνει κόσμο να ενοχλεί και να στέλνει προσβλητικά μηνύματα. Δεν απάντησα μέχρι να μιλήσουμε. Μου είπε ότι το τακτοποίησε, αλλά τα μηνύματα συνεχιζόντουσαν. Απάντησα μόνο τα απαραίτητα. Δεν είμαι γυναίκα που ταπεινώνεται ή κατεβαίνει στο ίδιο επίπεδο αγένειας. Μετά, μπλόκαρα. Το ξεπεράσαμε και συνεχίσαμε – η σχέση δυνάμωσε. Μοιραζόμασταν περισσότερα. Εγώ ήμουν άνεργη, με ενθάρρυνε να βρω δουλειά. Καμιά φορά με βοηθούσε οικονομικά χωρίς ποτέ να του ζητήσω. Όταν πήγε διακοπές, μου είπε να μείνω στο σπίτι του. Έμεινα και τις δύο εβδομάδες – λάθος. Με «δοκίμαζε» στο πώς είναι να ζω μαζί του. Ξοδεύαμε πολλά για φαγητό απ’ έξω, επειδή έλεγε ότι το μαγείρεμα είναι χάσιμο χρόνου και η έτοιμη λύση πάντα υπάρχει. Χάθηκαν πολλά λεφτά στις διακοπές, ενώ του είπα να προσέχει. Εκείνος με κατηγόρησε πως δεν τον βοήθησα να κάνει οικονομία, ενώ τον συμβούλευα να προσέχει. Μετά είπε ότι οι λογαριασμοί τον αγχώνουν και αυτό με πλήγωσε. Βρήκα δουλειά και τότε μου είπε ότι ήθελε να με «δοκιμάσει» – δηλαδή αν θα του δίνω λεφτά που μένω μαζί του ή για όσα όλα έχει κάνει για μένα. Είπε ότι νιώθει πως με συντηρεί. Δεν ήξερα τι να πω – μάθαινα πώς είναι μια σχέση. Μου είπε ότι όλα θα αλλάξουν – και έτσι έγινε. Δεν υπήρχαν πολλά σχέδια ούτε επαφή. Τα μηνύματα έγιναν σύντομα. Έπρεπε να καλύψει τα έξοδά του, είχε οικονομική αβεβαιότητα, δεν έτρωγε σωστά – όλα κατέρρεαν. Μια μέρα μου είπε ότι «του έβαλα χέρι στην τσέπη», ότι του έκανα ζημιά οικονομικά – χωρίς ποτέ να έχω ζητήσει κάτι. Ήδη εργαζόμουν, κάποιες φορές πλήρωνα εγώ, κάποιες αυτός – αλλά δεν υπήρχαν πια νέοι στόχοι. Τελικά χωρίσαμε όμορφα – ευχαριστημένοι για τα καλά και τα μαθήματα. Κλείσαμε την πόρτα με αξιοπρέπεια. Ξαναπροσπαθήσαμε, μιλήσαμε, αλλά δεν μου άρεσε να μένω σπίτι του χωρίς φαγητό – ούτε να μην με καλεί να φάω μαζί του. Σκεφτόμουν αν πρέπει να φέρω φαγητό ή να φάω από πριν. Του το είπα, αλλά δεν απάντησε ούτε πρότεινε λύση. Ένιωθα βάρος μόνο για μένα, κάτι που «σκότωνε» τη σχέση. Μια μέρα, στο λεωφορείο, ένιωσα αδιαθεσία και σχεδόν λιποθύμησα – κάθισα στο πάτωμα για να μη πέσω. Δεν αντέδρασε – αυτό με απομάκρυνε οριστικά. Παρέμενα να τον θέλω, αλλά ήξερα πως δεν είναι ο άνθρωπος που θέλω για τη ζωή μου, παρά τα όνειρα και τους στόχους μας. Τον παρακαλούσα να μη κοιμόμαστε μαλωμένοι, αλλά άρχισα να κοιμάμαι δίπλα του με δάκρυα. Μια μέρα, αποφάσισα να μην το αντέξω άλλο – ξύπνησα νωρίς, μάζεψα τα πράγματά μου και έφυγα. Του μίλησα, του εξήγησα πως νιώθω. Του είχα χαρίσει ένα σχέδιο που αγαπούσε – το πήρα μαζί μου φεύγοντας, κι ας μη θα ‘πρεπε. Κάτι χάλασε μέσα μου και μέσα του. Εβδομάδες μετά μιλήσαμε – μου είπε πως παίρνοντας το σχέδιο του πήρα και τη χαρά του, άρα κάτι έσπασε οριστικά. Κλείσαμε άλλη μια φορά την πόρτα. Κάποιες φορές του έστελνα ευχαριστήρια μηνύματα ή βίντεο, αλλά δεν απαντούσε – όλα ήταν κενά. Ένα βράδυ, σχεδόν μεσάνυχτα, πήρα μήνυμα γεμάτο προσβολές: πως ήμουν η γυναίκα που τον απομάκρυνε από την οικογένειά του. Διέγραψα και μπλόκαρα. Μετά άρχισαν να με ψάχνουν στα social από τη δουλειά του – ήξερα πως ήταν η πρώην ή η καινούργια του. Δεν απάντησα – μίλησα με τη διοίκηση και ξεκαθάρισα πως αν συνεχίσει θα κινηθώ νομικά. Σταμάτησαν τότε όλα. Στεναχωρήθηκα, αλλά άλλαξα – κατάλαβα πως δεν είναι ο άνδρας που θέλω. Χωρίσαμε πολιτισμένα, όμως το να τον δω πάλι με τη γυναίκα που του προκάλεσε τόσο χάος, πόνεσε. Μερικές φορές μου λείπει. Μου λείπουν τα ωραία πράγματα που είχαμε, αλλά ως εκεί. Ένα πράγμα ξέρω σίγουρα: μαζί μου ένιωθε σιγουριά και περηφάνια. Δεν νομίζω πως μαζί της θα έχει το ίδιο – ούτε θα γίνει ποτέ ο άνδρας που θα ‘θελε να δείξει στον κόσμο.

Μου λείπει. Δεν μου έχει λείψει ποτέ κάποιος έτσι στο παρελθόν. Και δεν ξέρω το γιατίειδικά αφού μαζί του δεν ένιωθα απόλυτα καλά και υπήρχαν πράγματα που με ενοχλούσαν.

Γνωριστήκαμε στο Facebook. Αρχίσαμε να μιλάμε και μια μέρα με κάλεσε για καφέ. Πήγαμε σε ένα πάρκο στο Μαρούσι. Εκείνη τη μέρα ήμουν πολύ κουρασμένη συναισθηματικά, αποκαρδιωμένη, και πονούσα και σωματικά, αφού είχα γυμναστεί πολύ στο γυμναστήριο και τα πόδια μου ήταν πιασμένα. Μιλήσαμε στο πάρκοήταν βράδυ, ο ουρανός καθαρός και το κρύο πολύ έντονο. Μιλήσαμε για τα προσωπικά μας, τη ζωή μας, το ποιοι είμαστε.

Όταν φεύγαμε, τον αγκάλιασα. Μια αγκαλιά που κράτησε αρκετά λεπτά. Την ένιωσα σαν «σπίτι», παρόλο που προερχόταν από έναν άντρα που φαινόταν ψυχρός, σοβαρός και απόμακρος. Μέσα σε αυτή την αγκαλιά κατάλαβα ότι κατά βάθος και αυτός δεν ήταν έτσι. Δεν ξέρω αν αισθανόταν άβολαόπως και εγώ. Αλλά φαινόταν πως ούτε εκείνος ήταν καλά, πως η αγκαλιά τον ηρέμησε. Χωρίσαμε με άλλη μία, σύντομη αγκαλιά.

Συνεχίσαμε να μιλάμε μέχρι αργά τη νύχτα. Έτσι κυλούσαν οι μέρεςένα «καλημέρα» από εκείνον, συζητήσεις όλη μέρα, συνεχόμενα μηνύματα. Βγαίναμε συχνά. Μιλούσαμε για βαθιά θέματα, μοιραζόμασταν όνειρα και διαφορετικά σενάρια ζωής. Μου είπε πως μένει με έναν φίλο. Μου μίλησε για την πρώην του. Μου είπε πως του αρέσει να μιλάει με κοπέλες και φίλες με τις οποίες είχε βγει. Ύστερα επέστρεψε να μείνει με τους γονείς του.

Όταν μας χαρακτήρισε επίσημα ζευγάρι, μου αποκάλυψε την αλήθεια: στην πραγματικότητα, έμενε με την πρώην του. Σύμφωνα με τον ίδιο, δεν υπήρχε πλέον τίποτα μεταξύ τουςούτε πριναλλά δούλευαν μαζί.

Ανέβασε μια κοινή φωτογραφία τους. Στα γενέθλιά του, είχα αποφασίσει να τον πάρω και να τον πάω σε ένα όμορφο εστιατόριο με ατμόσφαιρα παλιού Πειραιάήθελα να του κάνω έκπληξη. Όμως, νωρίς το μεσημέρι, έλαβα ένα προσβλητικό μήνυμα στο Instagram από μια γυναίκα. Δεν απάντησα. Απλά τον ρώτησα τι συμβαίνει. Τότε μου θύμισε την πρώην τουότι της άρεσε να στέλνει άλλους να ενοχλούν και να γράφει άσχημα μηνύματα. Δεν απάντησα μέχρι να μιλήσω μαζί του. Είπε πως τα τακτοποίησε, αλλά τα μηνύματα συνέχισαν. Τελικά απάντησα μόνο όσο χρειαζόταν. Δεν είμαι γυναίκα που ταπεινώνεται ή κατεβαίνει στο επίπεδο της αλαζονείας άλλων. Μετά την μπλόκαρα.

Ξεπεράσαμε αυτό το περιστατικό. Προχωρήσαμε. Η σχέση μας έγινε ακόμα πιο δυνατή. Μοιραζόμασταν περισσότερα. Εγώ ήμουν άνεργη και με ενθάρρυνε να βρω δουλειά. Μερικές φορές με βοηθούσε με έξοδα, για τα οποία αισθανόμουν άβολα. Ποτέ δεν του ζήτησα τίποταπάντα μόνος του το έκανε. Όταν πήγε διακοπές, μου πρότεινε να μείνω στο σπίτι του. Έμεινα, αλλά έκανα το λάθος να μείνω και τις δύο εβδομάδες.

Με «δοκίμαζε»ήθελε να δει πώς είμαι στο σπίτι. Ξόδευε πολλά ευρώ για φαγητό απ έξω, επειδή έλεγε πως αν μαγειρεύαμε θα «χαραμίζαμε χρόνο», πως μπορούμε πάντα να παραγγείλουμε έτοιμο φαγητό. Με το που τέλειωσαν οι διακοπές, είχαν ξοδευτεί αρκετά χρήματα. Του είπα να κάνει οικονομία, αλλά δε με άκουσε. Μετά μου είπε πως δεν τον βοήθησα να κάνει οικονομία, πως αν ξόδευε ήταν επειδή εγώ το επέτρεπαπαρόλο που τον συμβούλευα να μαγειρεύουμε και να προσέχουμε τις δαπάνες.

Μετά μου είπε πως πρέπει να πληρώσει λογαριασμούς και αυτό τον στρεσάρεικαι αυτό με έκανε να νιώσω άσχημα. Βρήκα δουλειά και μου είπε πως τώρα θα με «δοκιμάσει». Η δοκιμή ήταν να δει αν θα του δίνω χρήματα επειδή μένω σπίτι του και για όσα είχε ξοδέψει. Μου είπε πως ένιωθε ότι με συντηρούσε. Δεν ήξερα τι να απαντήσω. Μάθαινα τότε πώς λειτουργεί η ζωή μέσα σε μια σχέση.

Μου είπε πως όλα θα αλλάξουνκαι όντως άλλαξαν. Σχεδόν δεν υπήρχαν σχέδια και ραντεβού. Τα μηνύματα ήταν σύντομα. Έλεγε πως έπρεπε να αναπληρώσει τα λεφτά του, πως είχε γίνει οικονομικά ασταθής, πως δεν έτρωγε καλά. Όλα άρχισαν να διαλύονται.

Κάποια μέρα μου είπε πως του «έβαλα χέρι στην τσέπη», ότι τον έβλαψα οικονομικάενώ ποτέ δεν του ζήτησα τίποτα. Πλέον εργαζόμουν. Κάποιες φορές πλήρωνα εγώ, κάποιες εκείνος. Αλλά δεν κάναμε πια σχέδια. Όλα ήταν διαφορετικά. Αποφασίσαμε να το τελειώσουμε. Χωρίσαμε ήρεμαευχαριστημένοι για τα ωραία και για τα μαθήματα. Κλείσαμε την πόρτα με αξιοπρέπεια.

Μετά προσπαθήσαμε ξανά. Μιλήσαμε. Αλλά δεν μου άρεσε που μετά τη δουλειά, όταν έμενα σπίτι του, δεν είχε φαγητό. Πολλές φορές δεν με καλούσε καν να φάω. Αναρωτιόμουν αν πρέπει να φέρω κάτι μαζί μου ή να φάω καλά πριν για να μη μείνω νηστική. Του το είπα, δεν απάντησε ούτε βρήκε λύση. Αυτό με έκανε να αισθάνομαι βάρος μόνο για τον εαυτό μου. Αυτό σκότωνε την σχέση.

Μια μέρα, όσο ήμουν μαζί του, δεν αισθάνθηκα καλά μέσα στο μετρό και σχεδόν λιποθύμησα. Κάθισα στο πάτωμα για να μην πέσω. Δεν αντέδρασε. Αυτό με αποξένωσε τελείως. Απομακρύνθηκα εσωτερικά. Βαθιά μέσα μου τον ήθελα, αλλά ήξερααυτός δεν είναι ο άντρας που θέλω δίπλα μου στη ζωή, όσο κι αν ονειρευόμασταν και κάναμε σχέδια.

Πολλές φορές τον παρακαλούσα να μην κοιμόμαστε μαλωμένοι. Κι όμως, άρχισα να κοιμάμαι δίπλα του κλαίγοντας. Ώσπου μια μέρα αποφάσισα να μην το κάνω πια. Ξύπνησα νωρίς, μάζεψα τα πράγματά μου και έφυγα. Μιλήσαμε. Του είπα πώς νιώθω. Του είχα χαρίσει ένα σχέδιο που αγαπούσε, αλλά το κατέβασα από τον τοίχο και το πήρα μαζί μου. Δεν έπρεπε. Κάτι έσπασε μέσα μουκαι μέσα του.

Εβδομάδες μετά μιλήσαμε ξανά. Μου είπε πως όταν πήρα το σχέδιο, του πήρα τη χαρά που ένιωθε γι αυτό, πως κάτι έσπασε οριστικά. Κλείσαμε πάλι την πόρτα. Που και που του έστελνα ένα ευχαριστήριο μήνυμα, κάποιο βίντεο, αλλά δεν απαντούσε. Όλα ήταν άδεια.

Ένα βράδυ, γύρω στα μεσάνυχτα, έλαβα μήνυμα γεμάτο προσβολέςότι ήμουν η γυναίκα που τον απομάκρυνε από την οικογένειά του. Έσβησα τη συνομιλία και τον μπλόκαρα. Μετά άρχισαν να επικοινωνούν μαζί μου από το γραφείο όπου δούλευε, μέσω social media. Ήξερα πως είναι η πρώην ή η καινούρια του. Δεν απάντησα. Ενημέρωσα τη διεύθυνση και έθεσα όριοείπα πως αν συνεχίσουν, θα κινηθώ νομικά. Και σταμάτησαν.

Στεναχωρήθηκα. Άλλαξα. Κατάλαβα πως τελικά αυτός ο άντρας δεν είναι αυτός που θέλω. Χωρίσαμε όμορφα, αλλά το να τον βλέπω ξανά με την ίδια που του είχε προκαλέσει τόσο χάος ήταν επώδυνο.

Καμιά φορά μου λείπει. Μου λείπουν κάποια όμορφα πράγματα. Αλλά μέχρι εκεί. Ένα ξέρω καλά: μαζί μου ένιωθε γαλήνη και περηφάνια. Δεν νομίζω ότι με εκείνη θα νιώσει το ίδιοούτε πως θα γίνει ο άνθρωπος που θα ήθελε να δείξει στον κόσμο.