«Ανίκανοήμουν για το γαμπρό μου μπροστά στους καλεσμένους, κατά τη διάρκεια του γάμου, και έφυγα.»
«Αξίζει ο γιός μου!» είπε γεμάτη περηφάνια η μένα μου, η κυρία Άννα Παπαδοπούλου. «Είπα στον γιο μου, Μακάριε, να παντρευτεί μια αθηναία· ξέρουν την αξία τους, ξέρουν πως να προβάλλουν… δεν όπως οι τοπικές μας κορόιδες, συγγνώμη. Η κόρη της διπλανής, η Κατερίνα, πάει σε ραντεβού στα αθλητικά της σορτς, φαντάζεσαι; Εσύ, όμως έμεινες σαν τη ζωγραφιά!»
Χάρισα ένα απαλό χαμόγελο. Το φόρεμα ήταν πράγματι μαγευτικό: κρεμ ζαχαροπλαστική μετάξι, αγοράστηκε μόνο για αυτήν τη μέρα.
Η Άννα Παπαδοπούλου συνέχισε να μου επαινεί το γούστο, τις επιμέλειες, ακόμη και τον τρόπο που κρατούσα το φλιτζάνι του καφέ. Στα μάτια της έβλεπα αθέατη ευχαρίστηση· τέλοςτέλος, ο γιος της είχε βρει «τη σωστή» κοπέλα.
«Ο Μακάριος τρελαίνεται για σένα», μου είπε σιγανά, σκύβοντας κοντά μου. «Χθες με κάλεσε, ήθελε να ξέρει τι δαχτυλίδι να σου αγοράσει για την πρόταση. Του είπα: μην ξεχάσεις, παιδί μου, τέτοια κοπέλα εμφανίζεται μια φορά στη ζωή!»
Μέσα μου κάτι σφύριξε, αλλά κράτησα το χαμόγελο. Όλα κυλούσαν όπως σχεδίαζα
Μήνα πριν, έφτασα σε αυτό το μικρό χωριό της Λαμίας με έναν μόνο σκοπό. Βρήκα δουλειά σε τοπικό γραφείο διαφήμισης· η εμπειρία μου από την Αθήνα με έβγαλει από τα χέρια του εργοδότη. Νοίκιασα διαμέρισμα στην καρδιά της πόλης και το διακόσμησα με γκουρμέ γούστο, καθώς τα χρόνια στην πρωτεύουσα με είχαν διδάξει τα μυστικά του εσωτερικού σχεδιασμού. Ξεκίνησα το κυνήγι.
Η συνάντηση με τον Μακάριο ήρθε πιο εύκολη απ ό,τι περίμενα. Σε μια εταιρική βραδιά, ντυμένη με μαύρο φόρεμα με ανοιχτή πλάτη, έκανα εντύπωση στον επιτυχημένο επιχειρηματία.
«Δεν είσαι τοπική;» ρώτησε, προσφέροντάς μου ποτήρι αφρώδης.
«Από την Αθήνα», απάντησα, κλείνοντας το βλέμμα μου σε αυτόν. «Αποφάσισα να αλλάξω περιβάλλον. Η πρωτεύουσα είναι πολύθρονη.»
Τα μάτια του άστραψαν· μια αθηναία γυνίκα είναι λαχταριστό βραβείο για κάποιον σαν αυτόν. Από την πρώτη στιγμή, έπαιξα το ρόλο μου άψογα: λίγο απαιτητική, αλλά όχι υπερβολικά· ανεξάρτητη, όμως άφηνα χώρο για το φλερτ του· έξυπνη, χωρίς όμως να σβήνω τη λάμψη του. Ήξερα πού να πάω για δείπνα, ποια κομπλιμέντα να δεχτώ, ποια δώρα να απορρίψω την πρώτη φορά και να αποδεχτώ τη δεύτερη.
Δυό εβδομάδες αργότερα, ήταν εντελώς μαγεμένος. Τρεις εβδομάδες ερωτευμένος ως τρελός. Ένα μήνα αργότερα, μου ζήτησε χέρι.
Λένα, καταλαβαίνω ότι ήσουν συνήθειά σου το πολυτελές επίπεδο ζωής μου είπε. Θα φροντίσω να μην σου λείψει τίποτα: σπίτι, αυτοκίνητο, ταξίδια ό,τι επιθυμείς!
Τον κοίταζα και σκέφτηκα την Κατερίνα. Η μικρότερη αδερφή μου, που τρεις χρόνια πριν ήρθε στη Λαμία για πρακτική, ερωτεύτηκε τον τοπικό «βασιλιά», τον Μακάριο. Τον ακολουθούσε σε εστιατόρια, του έστελνε λουλούδια και ξαφνικά εξαφανίστηκε. Σταματούσε να απαντά σε τηλεφωνήματα, προσποιούνταν ότι δεν την ξέρει. Όταν της είπε ότι ήταν έγκυος, την μπλόκάρει παντού.
Γέννησε ένα παιδί, το ονόμασε Αρίστη. Έμεινε εντατικός για έξι μήνες, μετά βυθίστηκε στην κατάθλιψη. Η απουσία στήριξης την οδήγησε σε τραγική απόφαση.
Μακάριε είπα, τεντωμένα τα χέρια για το δαχτυλίδι αποδέχομαι.
Η Άννα Παπαδοπούλου με λατρεύει όλο και περισσότερο· ήμουν η απόλυτη γαμπρός της όνειρό της: μορφωμένη, με καλές τρόπους, από «καλή» οικογένεια (έγραψα το σενάριο εκ των προτέρων).
Ο γάμος θα είναι εντυπωσιακός! έλεγε. Θα καλέσουμε τουλάχιστον δύο εκατό καλεσμένους! Όλη η Λαμία να δει τη νύφη που βρήκε ο γιος μου!
Κουνήθηκα, συζητούσαμε μενού, φόρεμα, διακόσμηση. Ο Μακάριος ακτινοβολούσε, η μητέρα του έπαιρνε χαρά. Εγώ μετρούσα τις μέρες μέχρι την τελετή.
Μία εβδομάδα πριν, ζήτησα το δαχτυλίδι με διαμάντι.
Λένα, έχουμε ήδη δαπανήσει πολύ άρχισε ο Μακάριος.
Πολλά; ανασήκωλα το φρύδι. Αν σου φαίνεται πολύ, ίσως πρέπει να ξανασκεφτούμε τα σχέδιά μας. Δεν είμαι τύπου που εξοικονομεί στα σημαντικά. Στην Αθήνα οι άντρες δίνουν αληθινά κοσμήματα, όχι χρυσόψαρα.
Αγόρασε δαχτυλίδι από λευκό χρυσό, ακριβείας 1karat, με καθαρό διαμάντι, όπως ήθελα.
Τέλος, ήρθε η ημέρα του γάμου. Σάββατο, ήλιος λαμπρός, δύο εκατό καλεσμένοι, μεταξύ τους ο δήμαρχος, επιχειρηματικοί συνεργάτες του Μακάριου, τοπικά μέσα. Στέκομαι μπροστά στον καθρέπτη: λευκό φόρεμα που είχε επιλέξει η Άννα, μάσκα, μπουκέτο από λευκές τριαντάφυλλες.
Η αίθουσα γεμίζει με ζωντανή μουσική, χτύπημα γυάλιων, γέλια. Όλοι περιμένουν την κόρη.
Ο Μακάριος εμφανίζεται σε μαύρο tuxedo, λαμπερός, με μπουτονιέρα από λευκό τριαντάφυλλο. Πίσω του η Άννα. Πίσω από αυτή, οι φίλες της νύφης σε ροζ φορέματα, φωτογράφος με κάμερα, βιντεογράφος και δημοσιογράφοι.
Λένα, είσαι απίστευτη! εκφώνησε η Άννα με ενθουσιασμό. Η πόλη θα δει την αθηναία μας πριγκίπισσα! Πραγματικά, τι ωραία κοπέλα!
Ο Μακάριος προσπαθεί να με πιάσει από το χέρι· εγώ απομακρύνομαι.
Λένα; παρατήρησε το πρόσωπό μου. Τι συμβαίνει; Ξαφνιάστηκες…
Τραβώ αργά τη μάσκα και τη ρίχνω στο πάτωμα. Το λευκό ύφασμα πέφτει στους πόδες του σαν σπασμένο σύννεφο. Βγάζω τα λευκά μου τακούνια και τα βάζω προσεκτικά δίπλα του.
Λένα, τι κάνεις; σοκάρει η Άννα. Οι καλεσμένοι περιμένουν! Ο δήμαρχος ήρθε ειδικά!
Όλοι είναι εδώ; Τέλεια, λέγω, ξεπλέθοντας το επάνω κουμπί του φορέματος ώστε να αναπνέω πιο ελεύθερα. Στο παρασκήνιο θα δούμε μια παράσταση, δωρεάν, αλλά πολύ εκπαιδευτική.
Παππού, με φοβίζεις προσπαθεί να χαμογελάσει ο Μακάριος. Τι σου συμβαίνει;
Παππού; γελάω. Θυμάσαι τη φράση που του έλεγες πριν τρία χρόνια; «Μικρό μου» στην Κατερίνα, τη φοιτήτρια από την Αθήνα; Η κόρη μου που ονομάζεται Αρίστη; Έχεις τρίχρονο γιο, και η Κατερίνα πέρασε μισό χρόνο μόνη της προσπαθώντας να το ταΐσει. Στο τέλος, η ζωή της δεν αντέχει
Η Άννα, σοκαρισμένη, σπάει το χέρι της στο πλαίσιο της πόρτας.
Ναι, κυρία, καλέστε το Θεό! προσθέτω, στρέφοντας το βλέμμα μου σε όλους. Ο γιος σας σκότωσε τη ζωή της αδερφής μου!
Λένα! Δεν ήξερα λέει ο Μακάριος, προσπαθώντας να ελέγξει την κατάσταση. Αν ήξερα για το παιδί
Ψέμα! φωνάζω. Σου έλεγε! Σου έστειλε μυνήματα! Εσύ απλώς έφυγες!
Οι φίλες της νύφης σφίγγονται η μία στην άλλη. Ο φωτογράφος παίζει με το φλας. Η πόλη θα έχει αύριο «πικάντικες» ειδήσεις.
Λοιπόν, αγαπητοί καλεσμένοι μιας ατελείωτης γαμήλιας, αρχίζω ήρεμα, σχεδόν με γέλιο, όλο αυτό ήταν μια παράσταση. Μία εκδίκηση για την Κατερίνα, που δεν υπάρχει πια.
Περπατώντας προς την έξοδο, κάνω μια στάση και κοιτάζω τον Μακάριο.
Όπως ένιωσες η αδερφή μου, έτσι νιώθεις εσύ: εγκαταλειμμένη, ντροπιασμένη, προδομένη, με ένα μόνο παιδί στο χέρι. Εσύ, όμως, έμεινες μόνο με ντροπή κι χαμηλές οικονομικές ζημίες. Έτσι, θεωρείς ότι τα «ταξιδεύεις» ελαφρά.
Βγαίνοντας από το εστιατόριο, ακούω το θόρυβο των δύο εκατό καλεσμένων που συζητούν για το «αποτυχημένο» γάμο. Η ιστορία μου έδειξε ότι οι επιφανείς επιδιώξεις χωρίς ηθική καρδιά οδηγούν σε τραγικές καταστροφές. Το μάθημα είναι απλό: η πραγματική αξία δεν κρύβεται στα ακριβά δαχτυλίδια ή στις πολυτελείς γιορτές, αλλά στην ειλικρίνεια, στην ευθύτητα και στην ευθύνη για όσους αγαπάμε.
