Η οικογένειά μου περιστρέφεται γύρω από τον πατέρα μου, τον άνθρωπο που με μεγάλωσε, με φρόντισε και μου στάθηκε βράχος στις πιο δύσκολες στιγμές. Όταν γεννήθηκα, η μητέρα μου μας εγκατέλειψε, και ο πατέρας μου επέλεξε να μην ξαναπαντρευτεί, ίσως από φόβο για νέα πληγή στη ζωή του. Οι συγκυρίες δεν ήταν πάντα ευνοϊκές γι αυτόν, κι εγώ ήθελα να μεγαλώσω γρήγορα για να τον υποστηρίξω σε όλα όσα απαιτούσε η ζωή ως υπεύθυνος άνθρωπος.
Λόγω της οικονομικής κατάστασης της οικογένειάς μας, ξεκίνησα να εργάζομαι από τα 15 μου χρόνια. Έγραφα άρθρα σε τοπικές εφημερίδες στην Αθήνα, και μετά από τρία χρόνια βρήκα μια καλύτερη δουλειά. Μετά από λίγο, κατάφερα να πιάσω δουλειά σε γραφείο και έτσι να στηρίζω τον εαυτό μου και τον πατέρα μου. Μια μέρα, ο πατέρας μου με κάλεσε για μια σοβαρή συζήτηση όπως είπε. Ένιωσα λίγη ανησυχία. Στο σαλόνι μας περίμενε μια γυναίκα που, όπως μου εξήγησε ο πατέρας μου, ήταν η μητέρα μου.
Όταν με είδε, ξέσπασε σε κλάματα, ζητώντας συγχώρεση και προσπαθώντας να με αγκαλιάσει, αλλά εγώ δίστασα να της δώσω μια αγκαλιά. Απομακρύνθηκα με προσοχή από τα χέρια της και έφυγα χωρίς να πω τίποτα, αφήνοντας τους γονείς μου μόνους. Αποφάσισα να αφήσω τον πατέρα μου να διαχειριστεί την κατάσταση όπως εκείνος έκρινε σωστό. Δεν μπορώ να συγχωρήσω εύκολα κάποιον που μας άφησε χωρίς σκέψη εμένα και τον πατέρα μου, χωρίς να ενδιαφερθεί ούτε για μια ευχή στη γιορτή μου όλα αυτά τα χρόνια.
Με τον καιρό όμως, κατάλαβα πως οι πληγές του παρελθόντος δύσκολα κλείνουν, αλλά κάθε άνθρωπος κουβαλάει τα δικά του βάρη και λάθη. Η ζωή στην Ελλάδα με δίδαξε πως η δύναμη της αγάπης και της κατανόησης είναι αυτή που μας βοηθάει να προχωράμε, ακόμη κι όταν η καρδιά μας πονάει. Το σημαντικότερο στη ζωή είναι να μην ξεχνάμε να συγχωρούμε, ακόμα κι όταν αυτό φαίνεται αδύνατο.
