Μια μέρα έψαχνα για κάποια έγγραφα και όταν τελικά τα βρήκα, το βλέμμα μου έπεσε σε έγγραφα που αφορούσαν το διαμέρισμά μας. Κάτι μέσα σε αυτά με ξάφνιασε και με εκνεύρισε πολύ, γιατί

Οι γονείς της Ειρήνης μάς έκαναν, για τον γάμο μας, ένα πραγματικά ακριβό δώρο ένα διαμέρισμα! Μας παρέδωσαν επίσημα τα κλειδιά και μας είπαν πως είμαστε οι ιδιοκτήτες του. Ωστόσο, επειδή βρισκόταν σε καινούργια πολυκατοικία, το είχαν αγοράσει στα μπετά. Η πεθερά μου είπε πως, αφού εκείνοι μάς έδωσαν διαμέρισμα, οι δικοί μου θα έπρεπε να βοηθήσουν με την ανακαίνιση. Οι γονείς μου, πιο πριν, μας είχαν δώσει αρκετά χρήματα, αλλά συμφώνησαν να βοηθήσουν και στις εργασίες.
Μετά τον γάμο αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε αμέσως τις εργασίες. Επειδή ο πατέρας μου είναι εργολάβος, αγόρασε ό,τι χρειάζονταν, ενώ εγώ δούλευα δίπλα του κάποιες φορές ερχόταν και η Ειρήνη να μας βοηθήσει.
Μερικές φορές κι ο πεθερός βοηθούσε. Αποφασίσαμε να μην ενοικιάσουμε το διαμέρισμα πριν τελειώσουν όλα, για να γλιτώσουμε χρήματα και να μείνουμε προσωρινά με τους γονείς της Ειρήνης.
Μια μέρα, καθώς έψαχνα κάτι έγγραφα, το μάτι μου έπεσε σε κάποια σχετικά με το διαμέρισμά μας. Κάτι εκεί με τάραξε και με γέμισε άγχος: η πεθερά μου ήταν η ιδιοκτήτρια!
Εκείνο το βράδυ είχαμε κανονίσει με τον μπαμπά να αγοράσουμε υλικά για το μπάνιο, αλλά του ζήτησα να το αφήσουμε για την επόμενη, του είπα τι ανακάλυψα και πως πρέπει να το συζητήσουμε.
Γιατί η μαμά είναι ιδιοκτήτρια του σπιτιού μας; Γιατί όχι η Ειρήνη; τη ρώτησα ευθέως μπροστά σε όλους.
Είσαι παιδί ακόμα! Εννοείται, για να μη στεναχωρηθεί η Ειρηνούλα μας, απάντησε η πεθερά μου με απάθεια.
Δηλαδή;
Θα χωρίσεις την κόρη μας και θα διεκδικήσεις τη μισή ιδιοκτησία μας!
Τη δική σας; Είναι λογικό να ξοδεύουμε, με τον μπαμπά μου, τόσα λεφτά κι εργατοώρες για κάτι που τελικά δε μας ανήκει; Και γιατί πιστεύεις πως θα χωρίσουμε; Μόλις παντρευτήκαμε!
Μαμά, σου είχα πει να γράψεις το διαμέρισμα σε μένα, μουρμούρισε η Ειρήνη.
Ήξερες λοιπόν για αυτήν την εξαπάτηση;
Όχι, δεν καταλαβαίνεις Το ήξερα, αλλά της το είχα ζητήσει ξεκάθαρα!
Αχ, Ειρήνη, τι υπέροχη αρχή για τη ζωή μας! Με ψέματα!
Έχουν περάσει μερικές ημέρες αφότου γύρισα στους δικούς μου. Δεν ξέρω τι να κάνω. Η Ειρήνη προσπαθεί να μου μιλήσει, αλλά εγώ χρειάζομαι χρόνο. Δεν περίμενα τέτοια πονηριά από την οικογένειά της… αλλά ίσως όλοι οι γονείς έτσι σκέφτονται…
Τι να κάνω σε αυτή την κατάσταση;Τελικά, όταν ξημέρωσε εκείνη η Κυριακή, η Ειρήνη πέρασε από το σπίτι μου με μια βαλίτσα και μάτια πρισμένα. Έφερε πίσω το μόνο κλειδί για το διαμέρισμα. «Πάμε;» μου ψιθύρισε. Δεν είπαμε τίποτα στο αυτοκίνητο, μόνο κοιτάζαμε μπροστά.
Μπήκαμε μέσα. Το άδειο μας σπίτι, γεμάτο σκόνη, ασκέπαστα καλώδια και μισοτελειωμένα όνειρα. Κοιτάξαμε τριγύρω, το φως από το παράθυρο έκανε το τσιμέντο να μοιάζει σχεδόν ασημένιο. Η Ειρήνη άφησε τη βαλίτσα στο πάτωμα και γονάτισε. «Δεν ήθελα να σε πληγώσω,» είπε. «Μπορεί να μη μου ανήκει τίποτα, αλλά εσύ εσύ είσαι το σπίτι μου.»
Δεν ήξερα αν μπορώ να την εμπιστευτώ ξανά, αλλά τότε σκέφτηκα: Τα σπίτια τα χτίζεις με αγάπη κι ειλικρίνεια· τα χαρτιά και τα μπετά δε χωράνε στις αγκαλιές.
Καθίσαμε αγκαλιασμένοι στο άδειο σαλόνι, πάνω στα σακιά με τα τσιμέντα, και μιλήσαμε. Όλα. Και για μια στιγμή, μέσα στο μισοτελειωμένο μας διαμέρισμα, βρήκαμε το θάρρος να πάρουμε μια νέα απόφαση: Θα το φτιάξουμε μαζί, από το μηδέν, όπως θέλουμε εμείς. Ό,τι κι αν λένε οι γονείς, όποιος κι αν γράφεται στα χαρτιά.
Γιατί το αληθινό σπίτι χτίζεται, κάθε μέρα, με εμπιστοσύνη και συγχώρεση όχι με τίτλους ιδιοκτησίας. Και κάπως έτσι, ανάμεσα σε σκόνη και αλήθειες, ξεκινήσαμε ξανά.