Η πεθερά μου και η τσιγκουνιά είναι ένα και το αυτό. Είναι πεπεισμένη ότι δεν έχει νόημα να αγοράσουμε τίποτα για το μωρό, αφού υπάρχουν αρκετά παιδιά στην ευρύτερη οικογένεια που έχουν μεγαλώσει και μπορούμε να πάρουμε τα παλιά τους ρούχα. Φαντάζομαι καταλαβαίνετε σε τι κατάσταση φτάνουν αυτά τα πράγματα μετά από τόσες αλλαγές χεριών. Εγώ, πάντως, δεν τα θέλω καθόλου.
Όταν μέναμε σε ενοικιαζόμενο διαμέρισμα, δεν είχαμε πολλά «μπερδέματα» μαζί της. Μόλις όμως πήραμε το δικό μας σπίτι, ανέλαβε κατευθείαν τις εργασίες ανακαίνισης. «Ο φίλος μου θα βάλει τα πλακάκια, άλλος γνωστός θα αναλάβει τα ηλεκτρολογικά δε χρειάζεται να πληρώσετε κανέναν» λέει.
Η ποιότητα αυτών των «ειδικών» είναι τραγική. Έχω δει ήδη πώς φαίνεται η ανακαίνιση στο δικό της σπίτι. Κάθε φορά που περπατάει, σκοντάφτει στη στραβή τη δάπεδο. Όταν αρνήθηκα τέτοια βοήθεια, με είπε υλιστή και με κατηγόρησε ότι σπαταλώ χρήματα.
Τότε που θέλαμε να αλλάξουμε τα έπιπλα, ξεκίνησε το δεύτερο «θέατρο». Η πεθερά μου άρχισε να τηλεφωνεί σε συγγενείς για να μαζέψει παλιούς καναπέδες, μπουφέδες και χαλιά. Μόλις αρνήθηκα, είπε πως με τέτοια νοοτροπία θα καταλήξουμε γρήγορα στα πατώματα.
Ο σύζυγός μου ήταν με το μέρος μου. Βγάζαμε αρκετά ευρώ, ώστε να μπορούμε να επιπλώσουμε το σπίτι μας όπως θέλουμε. Τα κάναμε όλα όπως μας άρεσαν, ό,τι κι αν έλεγε εκείνη.
Να πω ευθέως ότι δεν είμαι κάπως δήθεν. Η αδερφή μου μου δίνει συχνά τα ρούχα της, αλλά είναι καλής ποιότητας και σε πολύ καλή κατάσταση. Να παίρνω οτιδήποτε, αρκεί να μην πληρώνω, δεν το αντέχω. Προτιμώ να αγοράσω λίγα και καλά, άνετα και όμορφα ρούχα για το παιδί μου.
«Γιατί σπαταλάς τόσα λεφτά; Έχουμε τόσα παιδιά στην οικογένεια», μου γκρινιάζει.
Ξέρω ότι πολλά από τα ρούχα έχουν περάσει από δέκα παιδιά. Όταν τα πήρα στα χέρια μου, κατάλαβα ότι το πολύ να καθάριζα το πάτωμα με αυτά Όλα λεκιασμένα, μπαλωμένα, τρύπια, χωρίς κουμπιά ή φερμουάρ.
Μία άλλη ξαδέρφη μας έφερε μια παλιά κούνια, κι αυτή από συγγενή της. Ούτε κάγκελα δεν είχε, ζήτησε απ τον άντρα της να τη φτιάξει. Εμείς το πήγαμε στην εξοχική και αγοράσαμε μια καινούργια και ασφαλή για το μωρό.
«Κοίτα να δεις πώς ζουν οι πλούσιοι! Τώρα εύκολα σκορπάς τα λεφτά, αλλά όταν θα μπεις σε άδεια μητρότητας θα αλλάξεις μυαλά! Θα καταλάβεις τότε πως έπρεπε να με ακούσεις», συνέχιζε η πεθερά μου.
Δεν με νοιάζει αν προσβάλλεται ή όχι. Έχω δικαίωμα να φροντίζω το παιδί μου όπως θεωρώ καλύτερα. Ακόμα κι αν κάποια στιγμή αντιμετωπίσουμε οικονομικές δυσκολίες, ξέρω ότι οι δικοί μου γονείς είναι πάντα δίπλα μας. Δεν θα πεθάνουμε χωρίς τα «δώρα» της.
